Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

26-8-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek,

Zoals beloofd laat ik even weten hoe ik mijn behandeling bij jullie heb ervaren.

Ik heb 25 augustus 08 een apexresectie door de kaakchirurg ondergaan: een wortelpuntbehandeling dus.
Ik heb, zo'n 30 jaar geleden, al eens zo'n wortelpuntverwijdering gehad. Mijn angst zit 'em niet in de prikken en de behandeling, maar in het feit dat je een hele poos machteloos achterover moet liggen, terwijl iemand anders in je mond aan het zagen en hakken is.

Dus dan maar onder narcose. Maar ja, narcose is ook wel eng.....
Dus mijn knieën knikten wel toen ik afgelopen zaterdag in de stoel ging zitten. Ik zal precies beschrijven hoe dat gedeelte ging.
Ik ging zitten. De tandartsstoel stond gewoon rechtop. Een lieve mevrouw klopte me geruststellend op mijn schouder en vertelde dat ik aan fijne dingen moest denken, "daar ga je lekker over dromen".
Een heel aardige meneer bracht het injectienaaldje in. Ik keek hem aan en vroeg: "moet mijn bril niet af?" "Val ik niet van die stoel af als ik wegraak?"
Hij verzekerde dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken, ze zouden alles regelen.
Binnen een paar seconden ging de vloeistof in mijn ader, het voelde een beetje koud. 2 tellen daarna voelde ik een duizeling, maar voordat ik me ertegen kon verzetten, was ik vertrokken! Wat ik eng vond, was toen al voorbij.

Ik héb gedroomd. Waarover precies kan ik me niet herinneren, maar ik werd met een heerlijk loom gevoel wakker, alsof ik uit een diepe en ontspannen slaap gewekt werd. Ik voelde me zó lekker! Een beetje slaperig en aangeschoten.
Niets van de behandeling gemerkt!!
Ik zat nog gewoon in de tandartsstoel, mijn bril (weer) op mijn neus. Mijn man stond klaar om me in een rolstoel naar de auto te brengen.
En binnen een kwartiertje was ik weer zo wakker als wat!
Ik heb nog wel een uur of 3 napijn gehad, maar dat is nu, een dag later, over. Mijn wang is dik, dat wel. Dat kan nog wel een paar dagen duren. Maar als alles goed gaat, ben ik over een dag of 6 weer een heel stuk 'de oude'.

Bedankt, mensen van de Amalia Kliniek. Jullie begrijpen hoe het moet. Het is zó fijn om met zorg, begrip en vriendelijkheid te worden behandeld!
Ik ga alle mensen die moeite met soortgelijke behandelingen hebben, jullie adres aanbevelen!!

Met groet,
Hedy van der W.

20-8-2007

Hallo mensen van de Amalia Kliniek,

Het schijnt dat jullie hebben gevraagd om een reactie te schrijven voor op de site, ikzelf weet hier niets meer van omdat ik nogal ontdaan (lees high) was van de narcose ;-)

Oké, bij het begin beginnen. Bellen naar de kliniek (heeft een jaar surfen over de site geduurd voordat ik het lef had) en ik kon gewoon binnen 10 dagen terecht voor een intake.Ik heb toen een vriendin opgetrommeld die zelf ook doodsbang is (liever iemand mee die het tenminste volledig begrijpt) en na een rit van 2 1/2 uur eindelijk gearriveerd. Ik heb me behoorlijk dapper gehouden met mijn intake, de tranen heb ik godzijdank binnen kunnen houden. Het trillen kwam achteraf pas, op weg terug naar huis. Ondanks mijn houding, die waarschijnlijk nogal laks overkwam, ben ik me helemaal rotgeschrokken van de diagnose en het te volgen behandelplan. Ik had eigenlijk boven alles moeten laten trekken en een prothese moeten laten plaatsen, maar ik heb gekozen voor de moeilijke weg om zoveel mogelijk tanden en kiezen te behouden, wat betekend dat er boven 2 kiezen en mijn voortanden getrokken moesten worden, hier komt een plaatprothese en onder moesten er in totaal 4 kiezen getrokken worden. Ook moest mijn gehele gebit uitgebreid worden gereinigd en zal ik me na de "renovatie" onder behandeling moeten laten stellen van een paradontoloog voor het behandelen van vergevorderde paradontitis.

Binnen een week gelijk gebeld om een definitieve afspraak te maken, ik dacht: als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer...

Dinsdag 31-07-2007 was het dan zover. Na genoten te hebben van een korte vakantie in resp. Luxemburg en Maastricht, op naar Kerkrade voor mijn behandeling. Ik was op van de zenuwen en heb 's ochtend voor vertrek in mijn eentje toch nog behoorlijk wat traantjes geplengd. Eindelijk gearriveerd, nu begint het wachten tot de behandeling, wat natuurlijk altijd te lang duurt als je zit te trillen van angst en zenuwen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid, maar in werkelijkheid viel het best mee volgens mijn vriend. Ineens hoor ik mijn naam... Ik kijk mijn vriend aan met een paniekerige blik in mijn ogen en ik denk "shit, ze moeten mij hebben... het gaat nu echt gebeuren!" Toen toch maar opgestaan en richting behandelkamer gegaan. Gelukkig weinig plichtplegingen daar: een kort gesprekje, infuusnaaldje erin, slangetje erin en het enige wat ik me nog herinner is dat ik iets heb geroepen van "ik ga maar even liggen want dat spul werkt best goed". Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later (volgens mijn vriend waren het bijna 2 uurtjes) wakker, maar ook hier weet ik bijna niets meer van. Mijn vriend zegt dat best wel rottige dingen heb gezegd (ik wil roken, laat me met rust, tandartsen zijn niet lief en ga zo maar door) en dat alles onder begeleiding van heel veel tranen, blijkbaar was ik heel erg overstuur. Ik schijn zelfs nog heel erg lelijk te hebben gedaan tegen een opdringerige, bumperklevende automobilist, toen we wegrden maar ook daar weet ik weinig van. Blijkbaar wordt ik emotioneel en opstandig van narcose... *bloos* Eenmaal thuis een kopje bouillon genomen, 2 paracetamolletjes erachteraan en vroeg naar bed.

Toen de volgende dag: Ik werd wakker en voelde iets in mijn mond wat daar ABSOLUUT niet in thuis hoorde! Dat bleek dus mijn plaatprothese te zijn met mijn perfecte rechte mooie voortanden zonder afzichtelijke spleet ertussen! Wauw! Ik heb geloof ik een uur tegen de spiegel staan grijnzen, hahaha. Die dag ben ik helemaal doorgekomen zonder pijnstillers, ik had alleen een beetje last van mijn keel, maar helemaal geen last van de behandeling zelf en ook geen napijn! Ik ben toen zelfs al meteen voorzichtig begonnen met proberen te eten, wat de eerste paar keer niet meeviel door de gaten waar kiezen hebben gezeten en natuurlijk die prothese die voor je gevoel constant in de weg zit.

Nu, 3 weken later ben ik er al behoorlijk aan gewend. Ik eet weer bijna alles, heb niet meer het gevoel dat de prothese niet bij mij hoort, kan weer normaal praten (dat kon ik in het begin ook volgens vrienden, maar ik voelde dat toch anders), en durf weer te lachen. Nu de laatste stap, volgende week naar de paradontoloog voor het opstellen van een behandelplan voor mijn paradontitis. Ik ben blij dat ik de stap genomen heb en ben vastbesloten om, nu het begin er is, alles weer netjes bij te houden en weer eens op bezoek te gaan bij mijn eigen tandarts (goh, hoe zou die man eruit zien???)

Tot slot nog een opmerking voor de mensen van de kliniek zelf: Ik vind tandartsen nog steeds niet lief, dat heb je nou eenmaal met die angsthazen zoals ik. Maar, ik ben wel erg blij met jullie en heb erg veel respect voor het werk wat jullie doen. Wel nog een vraag: willen jullie me doorgeven wie mij behandeld hebben, want door alle consternatie, angst, huilbuien en het proberen op te slaan van zoveel mogelijk informatie ben ik dat helemaal vergeten... *bloos*

Groeten en een gelukkige glimlach,
P.R. uit Rhenen

26-7-2007

Als reactie op de behandeling:

Angst, beven, bang, je voelt je van kiespijn of een ontsteking ziek.
Een goede raad, ga naar de Amalia-kliniek.
Ik kan het weten, want ik ben er geweest.
Na de behandeling wordt het weer een feest!
De vriendelijkheid, omgang en begrip die deze lieve mensen geven!
Je krijgt een tweede leven.
De narcose lekker dromen / echt waar
Je wordt wakker en klaar.

Telefonistes Tandarts Patrick
en anesthesist Angela en tandarts Marc
Heel Veel dank voor alle goede zorgen.

Marian 17-7-2007

23-6-2007

Bij deze wil ik graag en ook namens mijn vrouw en dochtertje iedereen van de Amalia Kliniek, van telefoniste tot tandarts bedanken voor de fantastische zorg die ze geleverd hebben voor mijn lieve dochtertje.

Ons dochtertje van net 4 jaar oud had een gaatje in haar kies, door de lompheid van onze eigen tandarts heeft ze zon angst gekregen voor tandartsen dat een behandeling niet meer mogelijk was, terwijl ze steeds meer last kreeg van haar kiesje. We konden bij ons in de buurt nergens terecht, en uiteindelijk kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, we konden vrij snel voor een intake komen en het was de drie uur rijden meer dan waard. Deze mensen zijn zo lief en zo professioneel dat het geen probleem was om de problemen in haar mond vast te stellen ze deed haar mond open en werkte volledig mee als ze maar niet gaan boren pap zei ze steeds ik zei nee die liever kindertandartsen die hebben geen boor Na een afspraak te hebben gemaakt voor de Narcose Behandeling gingen we weer naar huis en Naomy vond het er heel leuk en ze was blij met haar cadeautjes die ze van de lieve tandartsen (zo noemt naomy de mensen in de Amalia Kliniek) had gehad. Een paar dagen later moesten we dus weer terug weer een hele Tour maar weer meer dan waard. We hadden Toverzalf gehad voor op haar handje zodat ze het inbrengen van het infuus niet zal voelen, de Toverzalf werkte prima en ze vond het ook heel leuk om het op te doen

Door de Toverzalfen de eindeloze professionaliteit en vriendelijkheid van de medewerkers was ze zonder problemen, angst of besef onder narcose ze zat bij mij op schoot en na haar geboorte was dit de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. Na de ingreep werd ik weer geroepen en werd ze weer op mijn schoot wakker het kind heeft er niets van gemerkt en wil graag de volgende keer weer naar de LIEVE TANDARTEN, en voor mij geldt ik ben nog nooit ergens zo leuk behandeld als daar, en al moest ik er 10 uur voor rijden dan deed ik dat zonder een centje spijt

Bedankt lieve mensen voor alles

De Pappa van Prinses Naomy K.

14-6-2007

12-06-2007

Dag lieve medewerkers van de Amalia kliniek.
Als eerste wil ik jullie hartelijk bedanken dat jullie mij zo goed geholpen
hebben!!!!!

Ik als angsthaas durfde nooit naar de tandarts. Het is voor mij ongeveer
meer dan 16 jaar geleden dat ik daar ben geweest. Heb wel duizend keer de
site gelezen.
Maar naar een ontsteking te hebben gekregen toch maar de telefoon gepakt en
gebeld. Ik kon op maandag 7 mei terecht voor een intake.
Ik moest in de stoel gaan liggen en dat vond ik toch eng. Maar de
medewerkers stellen je echt gerust. Onverstelbaar zeg!!! Nou toen kwam de
begroting wat er allemaal moest gebeuren, twee a4tjes vol zeg. Er moest 9
kiezen worden getrokken en de rest moest gerepareerd worden.

Op donderdag 31 mei was het zover. Ik had een afspraak om half 3. Wij zijn
al op tijd van huis gegaan omdat het drie uur rijden is. Heb er zelf heen
gereden zodat ik me niet zo druk kon maken. Een uur van te voren moest ik
een pilletje innemen die ervoor zorgde dat ik wat rustiger was. Nou dat
pilletje hielp wel totdat ik in de stoel lang en bij mezelf dach janu gaat
het gebeuren. Maar de medewerkers stelde mij weer gerust en voordat ik het
wist was alles klaar na twee en halve uur onder narcose.

Heb niet pijn in mijn mond gehad. Maar wel last gehad van mijn keel en dat
was alles.

Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan zeg!!

Voor alle bange mensen, gewoon een afspraak maken. ECHT DOEN!!!

Beste, werknemers van de kliniek nogmaals bedankt voor de geweldige
behandeling!!!!!!!!

Tot over drie maanden!!!!

Groetjes
A.

9-6-2007

Gisteren ben ik geholpen. Vijfentwintig tanden en kiezen zijn onder narcose verwijderd en ik heb er helemaal niets van gevoeld. Toen ik wakker werd kon ik mijn tranen niet bedwingen, na dertig jaar van angst en frustratie was ik eindelijk van mijn tandarts probleem af.
Een dag later overheerst een gevoel van blijdschap. Ik heb wel wat last van een pijnlijke keel en ook is het nog wennen aan de prothese. Die pijnlijke keel is natuurlijk te verwaarlozen als je net zoals ik kiespijn maandenlang wist te onderdrukken met behulp van pijnstillers, warme douches en meer van deze noodgrepen. De prothese zal echt wel wennen en het probleemloze spreken komt binnen nu en een paar dagen wel weer terug.

Toch heeft deze ingreep wel wat implicaties die het overdenken waard zijn.
Als ik lach zal ik er aan moeten wennen dat het niet meer nodig is om met je handen je mond te bedekken uit angst dat andere mensen een blik in je mond kunnen werpen. Ik hoef niet meer stiekem naar de drogist om paracetamol in te slaan zodat mijn vrouw niet merkt dat de pijnstillers in een razend tempo worden geconsumeerd en mocht ik nog eens ooit worden afgewezen bij een sollicitatie hoef ik mij het hoofd niet meer te breken of de afwijzing te maken had met de toestand van mijn gebit. Ik ga vanaf vandaag ook niet meer doorzappen op TV als er een tandpastareclame verschijnt alhoewel ik het geluid van een tandartsboor nog steeds niet zal kunnen verdragen.

Ik besluit met een uitspraak van mijn lieve zus. Toegeven dat je bang bent voor de tandarts is een ding, er een oplossing voor zoeken is geweldig. Ik hoop dat deze reactie twijfelaars over de streep kan trekken.

25-5-2007

Hallo allemaal,

De Amaliakliniek heeft me om een reactie gevraagd, dus hierbij een kort
verslagje.

14 maart was mijn intake. Ik ben er met knikkende knieen naar toe gegaan. Er
wordt een foto gemaakt, je gaat in de stoel zitten, tandarts gaat kijken
zonder haakje en je krijgt een begroting en that's it! Daarna nog een intake
gehad met de anesthesie assistente. Ze is echt een alleraardigste dame. Nou,
er moest toch wel een en ander gemetseld en gestucked gaan worden. De
tandarts had verteld alles in 2 keer 1,5 narcose te willen doen. Omdat er
ook een wortelkanaalbehandeling bij zat.

Daarna een en ander gezocht met de verzekering. Ik kreeg de machtiging en
mocht een afspraak maken.

Gisteren 24 mei was het dan zo ver. Na een rit van 2 uur kwamen we aan. Niet
zo lang nadat ik er was werd ik al opgehaald door een tandarts, zijn naam
heb ik door de consternatie niet onthouden,wel weet ik dat ook hij een en al
vriendelijkheid was. Ik mocht in de stoel gaan zitten. Er liepen een
assistente en anesthesist rond. Ik zeg tegen de assistente dat ik het erg
eng vond en begon te huilen. Hierop kwamen de assistente en anesthesist bij
me en legde de tandarts zijn handen op mijn schouders. Hierop was ik snel
gekalmeerd en kreeg ik een prikje. Hier voel je niks van. Er werd een
apparaat op aangesloten met een slangetje en ik was weg.

Daarna mis ik een stuk uit mijn geheugen, zo "dronken"was ik toen ik na 3
uur uit de narcose kwam. Ik schijn al eerste te hebben gezegd dat er een
stuk op mijn kies zat. Ze hebben ook mijn gebroken kies gerepareerd. De
wortel was niet nodig en in 3 uur hebben ze alles opgeknapt. Napijn had ik
op de dag zelf behoorlijk, ja wat wil je, alle bestaande vullingen moesten
eruit. Nu is de napijn al minder.
Doordat ik ook keelontsteking heb heb ik wel een giga keelpijn.

Al met al echt een superbehandeling door de meest vriendelijk mensen die je
ooit tegen bent gekomen. Dit is ook de mening van mijn zus die mee was.

Dus mensen die net als ik bang zijn voor de tandarts maak een afspraak. Je
hebt niets te verliezen, alleen maar te winnen.

Mensen van de kliniek, bedankt voor de goede zorgen en tot eens in het half
jaar.

groetjes Sarah

9-5-2007

Dag Allemaal,

Als U dit leest is het zes dagen geleden dat ik geholpen ben in de Amaliakliniek.

Op 28 maart 2007 had ik mijn intake gesprek bij de kliniek. Het was zeker 16 jaar geleden dat ik voor het laatst een tandarts heb bezocht. Gelukkig had ik een hele goeie vriendin bij me.

Het intakegesprek was heel goed georganiseerd, en het viel me op dat iedereen zo aardig was. Als laatste de afspraak bij de narcotiseur, ook deze dame deed haar uiterste best duidelijk te praten vanwege mijn gehoorstoornis. Nu de afspraak maken voor de behandeling en dat was donderdag 3 Mei. Omdat we zover weg wonen, heb ik voor ons beiden meteen een hotel geboekt voor 2 nachten, zodat we alles in alle rust konden doen.

Op 3 Mei met de Taxi naar de Kliniek, we waren ruim van tevoren aanwezig. Om 10.00 u. had ik de afspraak, om 10.30 was het zover. Inmiddels was ik een beetje gespannen, maar niet echt angstig. Dat was trouwens zo over want toen we de kamer binnen stapte zag ik meteen dezelfde lieve jonge mensen die we bij de intake ook hadden gezien, en een aardige jonge tandarts. Een zacht muziekje bij binnenkomst maakte het geheel compleet, de spanning was weg. Ben gaan liggen en was zo vertrokken. Na de narcose voelde ik me raar, net alsof alles in slow motion ging, ik merkte wel dat mijn vriendin iets vroeg, waar ik ook meteen op reageerde. Enfin ik werd naar de taxi gereden in de rolstoel en we gingen op weg terug naar het Hotel. De hele middag geslapen (van de narcose) en s-avonds weer lekker gegeten. Soep, spagetti, en ijs na. Dat smaakte heerlijk.

U zult het waarschijnlijk niet geloven, maar ik heb totaal geen napijn gehad. Mijn keel voelde een beetje pijnlijk maar dat was zo weer over.

Ik kan alleen maar zeggen, ik had dit veel eerder moeten doen. En wat een fantastische mensen die daar werken, echt TOP.

Mensen van de Amaliakliniek, hartelijk dank voor alles, ik ben heel blij dat jullie mij geholpen hebben. En voor de mensen die nog bang zijn, ga gerust naar de Amaliakliniek in Kerkrade, je raakt je angst kwijt. Zeker weten!

Groetjes Joke R., Vught

25-4-2007

Lieve mensen van de Amalia kliniek,

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor alle goede zorgen!!! Ik ben 5 april j.l. bij jullie in behandeling geweest. Ik was zo ontzettend bang voor de behandeling, ondanks dat ik onder narcose zou gaan was ik heel erg nerveus. Toen de tandarts me riep begon ik al bijna te huilen zo zenuwachtig en bang was ik. Maar de anestesist wist me te kalmeren. Mijn vriend mocht bij me zijn toen ik onder narcose ging.
Achteraf is het me heel erg meegevallen. Ik ben 1 uur en 40 minuten onder narcose geweest en ik heb nergens last van gehad, geen pijn of nabloedingen. Daar was ik natuurlijk best een beetje verbaasd over. Want er is veel gedaan aan mijn gebit. Maar ik was ook heel blij dat het geen pijn heeft gedaan.

Alle mensen van de Amalia kliniek ik ben jullie echt dankbaar, ik voel me weer zeker van mezelf en hoef me niet meer te verstoppen. Als ik wil lachen dan lach ik. Ik ben weer vrolijk en hoef me nergens meer voor te schamen.

Heel erg bedankt!!!!!

Heel veel liefs Tamara van E.

(Voor alle bange mensen onder ons: Ga naar de Amalia kliniek daar weten ze hoe ze met je om moeten gaan, als je met ze praat vraag je je al bijna af waarom je zo bang bent. Hak de knoop door en ga!!!!!!)

20-4-2007

Verstandelijk gehandicapt en je mist opeens een voortand.

Door de tandarts van het instituut waar ze woont, werd een brug geadviseerd en die zou geplaatst kunnen worden in de Amalia kliniek in Kerkrade onder algehele anesthesie.

Een gemakkelijke oplossing ware het niet dat mijn zus naast haar verstandelijk handicap ook epilepsie heeft. Aan mij, de curatrice, was het om te beslissen of ik haar hiervoor twee keer (tanden afslijpen en afdruk maken respectievelijk de brug plaatsen) onder narcose zou laten gaan. Moest ik haar dit aandoen? Van de andere kant zag je telkens als ze lachte een gat in de bovenste rij tanden. Ik heb lang getwijfeld maar zowel ikzelf als ook mijn zus zijn gelukkig met het resultaat en met de manier waarop het gegaan is.

Mijn zus heeft weer een prachtig bovengebit. Een prima stukje werk van tandarts Mark die haar na afloop in de spiegel haar nieuwe tandjes toonde. Ze hadden weer vrede gesloten want mijn zus was aanvankelijk boos op hem.

Ook complimenten voor het anesthesie team. Wat zijn die geraffineerd! Toen mijn zus met geen mogelijkheid in de stoel wilde gaan zitten, lieten ze haar op een krukje plaats nemen, vervolgens als afleiding een sleutelhanger uitzoeken en ondertussen werd stiekem een naald in haar hand ingebracht. Nog even in de tandartsstoel tillen en de brug kon geplaatst worden.

Dank aan anesthesist Jessen die me tussendoor in de wachtkamer kwam vertellen dat alles prima verliep. Hij had door hoe ongerust ik was en hoe spannend ik het vond.

Naast een uitstekend resultaat zit voor mij de positieve ervaring met de Amalia kliniek vooral in de bejegening van mijn zus. Er was heel veel begrip voor haar optreden. Mijn zus vertelt namelijk veel, toont met trots haar knuffel en zoekt lichamelijk contact. Ze was bovendien boos op haar tandarts. Zowel de secretaresses als tandarts Mark en het anesthesie team gaan hier op een leuke, begripvolle manier mee om.

En mijn zus..die toont nu iedereen gevraagd en ongevraagd met open mond trots haar nieuwe tanden!

Mariëlle.
(Zus en curatrice)
April 2007