Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

6-11-2003

Geacht Team,

Tsja, waar zal je zo'n verhaal eens beginnen. De meeste die op het web
staan heb ik even doorgenomen en als je daar een samenvatting van neemt kom
je ook zo ongeveer op mijn verhaal. De conclusie die je daar uit kan halen
is dat ik het daar dus eigenlijk ook niet over hoef te hebben. Tis 1 grote
reis door een bekende wereld. Wat blijft er dan zoal over om te
vertellen......denk de beschrijving van de dag.

Wat is mij het meeste bij gebleven op die dag..... Laten we beginnen met de
goede opvang van, naar ik het mij goed herinner, de assistente van dhr.
Jessen de anesthesist,. Ze komt erg ontspannen en aardig over. Dat scheelt
al een slok op een borrel kan ik u wel vertellen! Zenuwen gieren wel even
door de keel op het moment dat je de kamer in mag gaan. Niet meer dan
normaal. De stoel kijkt je uitdagend aan...: Komt u maar! Nou ben ik over
het algemeen ook gewoon bang voor pijn, dus die prik leek mij al helemaal
niks... Maar goed, mijn "chauffeur" was mee en zou blijven totdat ik in
slaap was gevallen, het moment kwam...Ik trok eerst nog even de hand weg,
maar dat was ook niet meer dan een belabberde poging om er stiekem toch nog
onderuit te komen...het moment van de prik heb ik niet eens gemerkt. Dat
viel allemaal reuze mee!! Direct druppelde het middel voor de slaap naar
binnen, en dat voelt wel een beetje apart. Maar ook niet meer dan dat.
Binnen 3 seconden zeg je nog wat rare dingen (Bij deze nog even mijn
excuses aan mijn chauffeur!) en een tijd voor een goed gesprek met dhr.
Reinders en dhr. Jessen zit er dan ook niet meer in!

Het eerste wat je weer merkt is eigenlijk niks. Je doet een beetje raar. Je
zet eigenlijk een beetje het gedrag voort waar mee je in slaap viel zeg
maar: Je weet niet wat je zegt, verteld of doet. Ik heb dus onder andere
een toezegging gedaan om een verhaaltje te schrijven voor op de website.
Dat doen we dus ook!! Bij thuiskomst is mij nog wat verteld over hoe ik mij
heb gedragen....Nou, dat viel best wel mee, maar ik wist er dus helemaal
niks meer van! Het enige wat ik nog weet is dat ik op het randje van slaap
en bijkomen de tandarts heb opgebeld met de vraag wanneer ik weer een
biertje mocht gaan drinken: Nou het was verstandig om even 24 uur te
wachten.... En net als wat de meeste mensen hier vertellen is dat ik ook
last van de keel had...Voor de rest? Helemaal niks gevoeld!!!!

Ik kan alleen maar zeggen dat ik erg blij ben dat ik het heb gedaan! Dat
het team hun uiterste best heeft gedaan om mij op mijn gemak te stellen en
en en .... Ja, ik kan alleen maar zeggen: Bedankt!

Groeten,

Harold
Amsterdam

6-11-2003

'ONZE TANDARTS HAD ZÚLKE HANDEN...'
René Willems
Als enige tandartsen in Nederland behandelen Richard Reinders en zijn
collega's van de praktijk in Kerkrade-West extreem bange patiënten onder
volledige narcose. Een dure techniek, maar zo efficiënt dat het
ziekenfonds - onder strikte voorwaarden - de kosten betaalt.Audrey
Bruekers ligt wat gespannen in de tandartsstoel. ,,Denk maar terug aan
je vakantie'', zegt anesthesist Wim

Jessen. ,,Tenminste, als het een leuke vakantie was. . .''

Bruekers glimlacht, terwijl haar ogen langzaam dicht vallen. ,,Zo, die
slaapt.'' Terwijl haar vriend naar buiten gaat, begint tandarts Melchior
Chadella aan de behandeling. Twee gaatjes, en nog wat oude vullingen die
vernieuwd moeten worden. De patiënte zal er helemaal niets van mee
krijgen.

De tandartsenpraktijk in

Kerkrade-West is op dit moment de enige plek waar mensen die extreem
bang zijn voor een behandeling terecht kunnen. Tandarts Richard Reinders
is persoonlijk bevriend met Jessen, narcotiseur bij het
Atrium-ziekenhuis in Heerlen. Samen hebben ze een oplossing bedacht voor
mensen die je met geen tien paarden in de stoel van de tandarts krijgt:
ze behandelen patiënten in de tandartsenpraktijk onder volledige
narcose.

,,Je kunt je natuurlijk altijd laten helpen in een ziekenhuis'', legt
Reinders uit. ,,Maar dan word je vaak geconfronteerd met ellenlange
wachtlijsten. Dat is zeker voor deze groep patiënten een enorme
handicap. Ze lopen vaak maandenlang rond voordat ze de telefoon grijpen
en bellen. Als ze die stap eenmaal hebben gezet, moet je ze eigenlijk
meteen helpen, want uitstel leidt bij mensen die zo bang zijn voor de
tandarts maar al te vaak tot afstel.''

Bruekers kent dat. Als meisje van elf is ze op school op een stang
gevallen, met als gevolg een paar kapotte tanden. Van de noodzakelijke
zenuwbehandeling is ze zo geschrokken - ,,Wij hadden in Nederweert een
tandarts met zulke grote, grove handen, echt vreselijk'' - dat ze
veertien jaar niet meer naar de tandarts is geweest. Ze heeft haar
tanden wel altijd goed gepoetst: ,,Je moet wel. Want als je niet goed
poetst, moet je naar de tandarts, en alles liever dan dat.''

Reinders ziet zichzelf niet als concurrent voor andere tandartsen.
,,Integendeel'', zegt hij. ,,Wij doen het grote werk, waarna mensen weer
naar hun eigen tandarts teruggaan voor de verdere - normale -
controlebeurten. Als ze weten dat hun gebit weer redelijk in orde is,
blijkt dat vaak geen probleem. Ze zien vooral op tegen die eerste
behandeling, als je zo lang niet meer bij de tandarts bent geweest. Wij
helpen hen over die drempel heen.''

Dat dit blijkbaar niet anders kan dan onder volledige narcose is niet
ideaal, want deze verdoving is nogal ingrijpend voor een menselijk
lichaam. Maar als het alternatief een rottend gebit is{hellip}

Reinders' aanpak heeft nog een nadeel: de behandeling onder narcose is
duur. Toch staan de ziekenfondsen achter de methode: ,,Het is
fantastisch dat ze een manier hebben bedacht om extreem bange patiënten
te kunnen helpen'', zegt woordvoerder Dirk-Jan Westerwoudt van
zorgverzekeraar CZ. ,,Wij vergoeden de kosten van die narcose dan ook, bij kinderen en verstandelijkgehandicapten''
Concurrent VGZ voert volgens zegsman Bert Rensen eenzelfde beleid, maar
vraagt wel een eigen bijdrage.

De ziekenfondsen betalen echter alleen als iemand inderdaad extreem bang
is voor de tandarts. De vraag is hoe je dat kunt vaststellen. Maar ook
daar is volgens Westerwoudt een oplossing voor bedacht: ,,In overleg met
de tandarts en de beroepsgroep hebben we een vragenlijst opgesteld die
de patiënten moeten beantwoorden. Uit die antwoorden kunnen wij afleiden
of het echt nodig is om de patiënt onder narcose te behandelen. Dat
werkt in de praktijk prima.''

Audrey Bruekers heeft er in elk geval geen spijt van dat ze naar
Kerkrade is gekomen voor een behandeling onder narcose. ,,Ik ben zo duf
als een konijn'', zegt ze, een paar uur na de behandeling. ,,Maar ik heb
van de hele behandeling niks gevoeld. Kennelijk heb ik in mijn slaap ook
nog een verdoving gehad. Nu die is uitgewerkt voel ik dat ze in mijn
mond flink gerommeld hebben. Maar pijn, nee, pijn voel ik niet. Ik ben
blij dat ik het zo gedaan heb, eerlijk.''René Willems

2-11-2003

Mijn tanden

Heel mijn leven was ik bang voor die enge man met die boor,

Steeds weer was ik diegene die het van hem verloor.

Want wanneer ik ook kwam er moest altijd iets gebeuren,

Dagen en uren zat ik daar dan om te treuren.

Kon het niet helpen liep het liefst tegen iedereen te klagen,

De angst werd zo erg dat ik gewoon niet meer op kwam dagen.

Jaren heeft dit geduurd en die angstige gevoelens kwamen steeds meer,

Ontzettend veel stress en angst beleefde ik keer op keer.

Maar sinds kort is dit voor mij verleden tijd,

Want ik ben al mijn tanden en kiezen nu kwijt !

Voordat het zover was heeft me dat heel wat energie gekost,

En onder narcose werd ik eindelijk van het kwade verlost.

Nu heb ik een prothese en kan de wereld weer aan,

Ik kan eindelijk weer stevig in mijn schoenen staan.

Eindelijk na al die jaren kan ik alles achter me laten,

Ik kan weer lachen, alles eten en voluit praten.

Team Kerkrade bedankt voor wat jullie me hebben gegeven,

Ik voel me herboren en begin een nieuw leven !

© Patty H. Oktober 2003

_____________________________________________________________

Groetjes Patty !

1-11-2003

Hallo allemaal,

Mij vroegen ze ook om een reactie te geven over mijn behandeling.
Ik ben 24 jaar en durfde dus niet naar de tandarts, ik ging af en toe wel als de pijn niet meer uit te houden was.
Ik ben denk ik vanaf mijn 15 jaar 3 keer geweest.
Mijn boven gebit was zo slecht dat ik moeite kreeg met eten, er braken kiezen af en ik had een lelijke voortand.
Daar zat ik nog het meeste mee, je durft niet meer normaal te lachen.
uiteindelijk dacht ik "nu is het genoeg, steeds maar weer kiespijn. Dus op internet zoeken en jullie gevonden, moed verzamelen en een afspraak maken.
Ik kon in september langs komen, ik was niet zo zenuwachtig ik wist dat er niets ging gebeuren.
En daarna wachten op dat telefoontje, en jawel 30 oktober was de dag. Ik ben nog nooit zo bang geweest als op die dag.
Ik wist dat er veel moest gebeuren dus was ik erg benieuwd hoe het daarna zou gaan.
Om 2 uur was ik aan de beurt en ik was totaal in paniek, en daar gaan ze dan heel goed mee om.
Ik ging in de stoel liggen en mijn man was bij me en praatte tegen me. Ik voelde het prikje in mijn hand en voelde daarna een rare tinteling in mijn arm en weg was ik.
Het volgende moment dat ik wakker werd stond mijn man weer naast me en was het inmiddels al bijna twee uur later. Ze zijn wat langer doorgegaan anders moest ik nog een keer terug komen, nu hoef ik niet meer terug.
Ik ben naar de auto gebracht en had een dikke kaak maar niet zoveel pijn.
Er zijn 3 kiezen getrokken en 1 wortel is eruit gehaald er zijn 2 wortelkanaalbeh gedaan en vullingen vervangen, waarbij mijn voortand nu weer mooi is.
Ze hebben alles heel goed schoon gemaakt. Mijn tanden zijn nu weer veel witter dan dat ze waren.
Ik zal niet zeggen dat ik de volgende dag geen pijn had, en het is nu 2 dagen later en ik voel het nog wel, ik kan nog niet normaal eten dus eet ik nu babyvoeding. Maar ik weet dat deze pijn straks vanzelf weer over gaat en kiespijn doet dat niet. Ik heb nu weer mooie en gezonde tanden en daar doe je het toch voor.
Dus hoop ik dat ik over een tijdje mijn zus ook zover krijg maar ik denk als ze mijn tanden nu ziet dat ik binnenkort weer bij jullie zit maar dan niet voor mezelf maar om iemand anders ook weer gelukkig te zien.

Heel erg bedankt voor de goede zorgen.
Carolien B.

8-10-2003

Ook mij werd gevraagd om een reactie te geven op mijn behandeling bij de
tandarts en aangezien het lezen van positieve berichten net dat ene steuntje
in de rug kan zijn voor mensen die twijfelen of ze nu wel of niet zullen
gaan, wil ik dat bij deze toch even doen. Ik was al zo'n 15 jaar niet meer
bij een tandarts in de buurt geweest, als er een programma over tandartsen
op tv was, dan zapte ik snel weg, hadden mensen er een gesprek over dan liep
ik weg. Alleen bij het denken aan een tandarts voelde ik me al helemaal slap
in mijn benen worden en werd ik misselijk en supernerveus! Maar ja, ik
besefte natuurlijk wel dat het niet echt slim was (maar als je bang bent kun
je heel goed je kop in het zand steken nietwaar?!!) en ben op een gegeven
moment een beetje rond gaan kijken op het internet en kwam terecht op de
site van het tandheelkundig centrum in Kerkrade. Dat klonk veelbelovend en
ik heb het adres meteen genoteerd. Maar als echte angsthaas vond ik dat ik
voorlopig genoeg initiatief had getoond en zo ging er weer een jaar voorbij.
Toen toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld voor een afspraak
(op aandringen van mijn vriend want 'enige' aanmoediging had ik toch wel
nodig hoor!). Bij de tandarts in zijn behandelkamer binnengekomen, barstte
ik in tranen uit zodra ik was gaan zitten, zoveel spanning moest er
kennelijk uit (ik had me natuurlijk al weken van te voren op zitten
vreten!!), maar de tandarts ging daar echt heel goed mee om. Je merkt dat ze
heel wat gewend zijn en je krijgt absoluut niet het gevoel dat je een
aansteller bent of zo. Ze hebben er echt wel begrip voor. Bij zo'n eerste
afspraak wordt er dus echt alleen maar gekeken, dus geen enge haakjes in je
mond of zo en er worden foto's gemaakt en zo kunnen ze aangeven wat er zoal
zou moeten gebeuren. Dus maak je voor die 1e afspraak alsjeblieft al
helemaal niet druk (ja ja, ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan
gedaan!!), geen centje pijn en je bepaalt zelfs op dat moment nog altijd
zelf of je er wel of niet iets aan wilt laten doen. Nou, zelf vond ik het
wel verstandig om dat wel te laten doen dus op mijn 1e afspraak volgde dus
de 'echte' afspraak. Supereng natuurlijk, maar werd goed opgevangen door de
assistente. Je mag eventueel buiten wachten, dan komen ze je halen als je
aan de beurt bent. Ik ben maar in de wachtkamer blijven zitten. Vond de
boorgeluiden niet echt fijn, maar was bang dat ik anders toch nog op de
vlucht zou slaan! Toen was het dus mijn beurt om in de stoel te kruipen.
Paniek! Maar je wordt meteen gerust gesteld en zodra je er aan toe bent
krijg je een klein prikje in je hand (ik raad aan dit zo snel mogelijk te
laten doen want dan heb je de rest eigenlijk al gelijk achter de rug!!).
Daar voel je dus echt bijna niets van. Toen voelde ik een beetje druk in
mijn onderarm. Ik vroeg of dat normaal was. Ik kreeg als antwoord dat het in
orde was en meer kan ik me al niet meer herinneren want toen was ik al in
slaap! 1 van mijn angsten was dat de narcose bij mij niet zou werken of dat
ik halverwege wakker zou worden (had nog nooit eerder narcose gehad), maar
ik heb geslapen als een roos en werd anderhalf uur later weer wakker. 2
verstandskiezen armer en een berg vullingen rijker en met een schoongemaakt
gebit. Ik heb echt NIETS gemerkt. 's Avonds had ik pijn mijn kaak (vanwege
de verwijderde verstandskiezen), maar een paracetamolletje was al genoeg om
die te onderdrukken en de dag erna voelde ik al bijna niets meer. Ik ben
heel blij dat ik het gedaan heb, de opluchting achteraf is met geen pen te
beschrijven. Dus twijfelaars, om een heel lang verhaal kort te maken (te
laat): stop met twijfelen en maak een afspraak. Je voelt echt helemaal
NIETS!

Met vriendelijke groet, Brenda uit Rijswijk

5-10-2003

Dag fijne mensen van de tandartsenpraktijk in Kerkrade.
En in het bijzonder de patiëntenbegeleidster en mijn Belgische tandarts.

Ik schrijf jullie om twee redenen:
Allereerst om jullie heel erg te bedanken voor jullie goede zorgen tot dusverre en ten tweede om andere patiënten te bemoedigen dezelfde weg als ik te volgen.

Tijdens mijn jeugd kreeg ik angst voor de tandarts.
Dit werd veroorzaakt, toen ik op 7-jarige leeftijd als gevolg van een val een stuk van mijn boventand brak. Zonder verdoving of geruststelling sleep de tandarts een stuk van die voortand af en op mijn huilen zei hij alleen maar dat ik mij niet moest aanstellen. Het deed alles bij elkaar heel veel pijn.
Door mijn vader en moeder werd ik elk half jaar toch naar de tandarts gestuurd en ik ging natuurlijk, want als kind heb je niks te vertellen.
Toen ik eenmaal van school af was, begonnen er telkens stukjes van mijn tanden af te breken en ging ik steeds minder regelmatig naar de tandarts. Het hielp toch niks, zo vond ik.
Vanaf mijn 25e levensjaar hield ik met die bezoeken maar op. Op mijn 35e ben ik weer een paar jaar om het half jaar naar de tandarts gegaan. Er moest de eerste keer niet eens veel gebeuren (een tand trekken, twee gaatjes boren en vullen onder verdoving). Maar ik was al een aantal tanden kwijt.
Op mijn 39e verhuisde ik naar een ander gedeelte van het land en ging ik (weer) niet meer naar de tandarts. Ik durfde gewoonweg niet meer! En hoe langer het duurde, hoe meer ik me schaamde om naar een tandarts te gaan.
In de loop van de jaren kreeg ik natuurlijk steeds meer tandaanslag op vooral mijn benedentanden en zag het er gewoon niet meer uit. Ook de adem was niet lekker fris meer om het nog maar netjes uit te drukken.
Maar ik had geen tandpijn, ook niet nadat hele kiezen afbrokkelden en gewoonweg verdwenen. Wel dacht ik de hele dag aan de tanden. Ik ging veel met de hand voor de praten. Er gingen etensresten in de tanden zitten. Je kon bepaalde dingen niet meer doen, zoals een lekker worstenbroodje eten.
Maar zolang mijn boven- en benedentanden nog heel waren, was het toch niet zon probleem, vond ik. Anderen zagen het toch niet (dacht ik) en zo suste ik me zelf. Ik keek ook gewoon niet meer in de spiegel naar mijn tanden. Struisvogelpolitiek natuurlijk, maar zo kon ik tegen mezelf blijven zeggen, dat het allemaal nog wel meeviel.

Ongeveer 3 jaar, aan het eind van een reis naar Maleisië, beloofde ik mijn vrouw in de lounge op de luchthaven van Kuala Lumpur, dat ik me onder behandeling van een tandarts zou stellen. Het ziet er niet meer uit, zei ze simpelweg.
Ik was daar natuurlijk niet blij mee, want ik zat aan hele andere (en veel leukere vakantie) dingen te denken. Dus ik wat kribbig beloven, dat ik het zou doen, maar er wel aan toevoegen, dat ik het pas zou doen op het moment dat ik er aan toe was.
Elk jaar met de vakantie vroeg zij er weer naar.
Jaaaaaaaaa, zei ik dan, ik heb het toch beloofd, maar ik moet er wel aan toe zijn!
Dit jaar begonnen zelfs mijn kleinkinderen opmerkingen te maken over mijn gebit. Hoe het toch kwam, dat die zo vies waren. Dat gaf uiteindelijk de doorslag in het voorjaar om me te gaan oriënteren op hulp.

Ik het Internet op. Daar zag ik jullie praktijk en de mogelijkheden van jullie en las de verhalen van patiënten. Natuurlijk stelde ik het nog uit. Eerst op vakantie gaan, zei ik tegen mezelf en tegen mijn vrouw! En dan ga ik er aan beginnen.

Eind juli van dit jaar nam ik, nadat ik het telefoonnummer van jullie al 2 weken op mijn bureau had liggen, op een namiddag ineens de telefoon en belde jullie en gaf daarbij aan, dat ik een narcosebehandeling wilde. Ik kon vrij snel komen (6 augustus).
Op 6 augustus eerst een röntgenfoto maken. Toen naar de leuke vrouwelijke Belgische tandarts, die de foto al op de pc voor zich had staan. Ze keek even in mijn mond (geen tangetjes of niks) en kwam tot het verwachte oordeel:
Onder moest alles getrokken worden en boven konden slechts de 6 voortanden gespaard worden (viel me nog mee), maar alle bovenkiezen er ook uit. 14 tanden er dus uit, waaronder 1 gecompliceerde extractie.Een volledig gebit onder dus en een partieel gebit boven. Er zou, zo verwachtte de tandarts, een narcose van 1 uur toereikend zijn. Er werd tegelijkertijd een begroting van de behandeling en van het gebit opgemaakt (dankzij mijn ziektekostenverze-kering werden alle kosten, zelfs de kosten van de narcose, grotendeels vergoed).
Meteen moest ik happen. Ik was alleen maar bang, dat alles er door de kleefstof uit mijn mond getrokken zou worden, maar dat viel gelukkig mee. Na 2 dagen opnieuw naar Kerkrade: weer happen!.

En toen wachten op de oproep. Zou wel eventjes duren. Verwachting was ergens in oktober. Gelukkig nog ver weg dus! Ik ging weer over tot de orde van de dag: zo van het duurt toch nog wel even. Tot ik ineens op dinsdag, 9 september tegen zessen een telefoontje kreeg van jullie praktijk, waarbij gevraagd werd om ik op vrijdag, 12 september kon komen voor de behandeling. Er was iemand uitgevallen!
Mijn eerste reactie was toen: Het werk he. Veel afspraken die week. Een vluchtpoging!
Ik sprak af, dat ik op mijn werk zou nakijken of ik kon en zou de volgende morgen om half 9 s-morgens terugbellen. Na een paar minuten zei ik tegen mezelf:
Joh, dat werk kan allemaal best geregeld worden. Gewoon doen, dus.
De volgende morgen om half 9 belden jullie zelf al. Ik zei het gaat door.

Op vrijdagmiddag, 12 september dus met mijn vriend naar Kerkrade.
Door files en zo op de weg, kwamen we precies op tijd aan. We reden voor jullie praktijk en gingen parkeren. Daar kregen we niet eens de kans voor, want de patiëntenbegeleidster (volgens mij Veronique) kwam al naar buiten hollen om te zeggen, dat het allemaal wat uitliep en dat we rustig nog wat rond konden wandelen. Zou nog wel (minstens) een uur duren. Ik verkoos toch maar om in de wachtkamer te gaan zitten en verdiepte mezelf in jullie leesmap (goed dat die er is, trouwens!). Je verzet je gedachten even.
Af en toe kwam een dizzy patiënt uit een van de behandelkamers, aan beide kanten ondersteund door de patiëntenbegeleidster en de compagnie, zoals mijn Belgische tandarts het uitdrukt, het gezelschap.
De patiëntenbegeleidster bleef me voortdurend lief informeren over de voortgang. En na ruim 1 uur werd ik de behandelkamer in geroepen.
Ik moet zeggen, dat ik geen moment zenuwachtig ben geweest in de wachtkamer of in die minuten tijdens het gereedmaken van de narcose. Ook niet met die vertraging. Ik had me overgegeven op het moment, dat ik jullie praktijk op Internet had ontdekt. Ik hoefde niet meer bang te zijn. Het gebeurde onder narcose. Ik zou er niets van voelen!

Nadat ik binnen was, kon ik in de behandelstoel gaan liggen. Mijn tandarts was Wim en later ook mijn Belgische tandarts (was tenminste de eerste die ik zag toen ik wakker werd).
Niks gerommel met instrumenten, lekker geconcentreerd en professioneel waren zij en alles liep ontspannen. Er werd meteen gehandeld. De anesthesist gaf mij meteen een infuus; de tandarts en ik kregen de praat over het vakantiepark bij ons in de buurt, waar hij met vakantie was geweest. Ik moet als een blok in slaap zijn gevallen, want herinner me er niks meer van dan enkele openingszinnen daarover.

Na ruim 1 œ uur (gepland was 1 uur), werd ik wakker en zat mijn nieuwe gebit er boven al in en werd het ondergebit er in geplaatst. Ik had niet eens veel pijn op dat moment! De tandarts zei, dat mijn tanden heel erg vast hadden gezeten en dat, in plaats van 1 gecompliceerde extractie, er 2 gecompliceerde extracties hadden moeten volgen.
Ze hadden flink moeten wroeten zei hij. Na een paar minuten wilde ik al van de tafel afgaan, maar ze zeiden, dat ik het voorzichtig moest doen. Ik had patiënten voor mij al weg zien gaan, ondersteund aan beide kanten, maar aan de zorgzame arm van alleen de patiëntenbegeleidster liep ik naar mijn auto en ben ik door mijn vriend naar huis gereden. Ik had zelfs het gevoel, dat ik wel zelf had kunnen rijden. Zo goed ging het (of was het de opluchting?).

Met 2 paracetamolltjes kwam ik de avond door. Mijn vrouw had voor soep gezorgd en dat ging redelijk. Slikken was moeilijk. Het was vooral vreemd in mijn mond.
Ik kon (natuurlijk) niks verdragen aan dat gebit. Alles was gevoelig! Op de tanden bijten ging al helemaal niet.Op zaterdag nog meer soep en drinkontbijt. Veel mondvocht, drukpijnen, pijnen met name op die plekken, waar die gecompliceerde extracties hadden plaatsgevonden. Niet fatsoenlijk kunnen praten. Het ging maar matig! Gewoon een vervelend gevoel

Ook de eerste dagen van de volgende week ging het nog maar moeizaam. Alles slikken, nog helemaal niks kauwen (deed teveel pijn). Praten lastig (slissend). Werken was er dan ook nog niet bij, vooral omdat ik een praatberoep heb. Ik had bedacht, dat vis nog het gemakkelijkst zou gaan, dus mijn vrouw op dinsdag vis halen voor me.
In de tweede helft van de week after, had ik ook bedacht: biefstuk van de haas, kun je zuigen, dus dat moet gaan. Want ik kauwde nog niks (deed teveel drukpijn). Alles ging via het gehemelte van het gebit rechtstreeks achter in de keel en door de keel.
En ja, die haasbiefstuk ging prima (mede dankzij het lekker rode wijnsausje, dat ze er bij gedaan had) en krielaardappeltjes en asperges uit een potje. De eerste keer, dat ik dat at, vergeet ik waarschijnlijk nooit meer! Wat was dat lekker!! Heerlijk.
Op vrijdag, 20 september (dus precies 1 week na de behandeling) de eerste keer naar Kerkrade teruggeweest vanwege de drukplekken. Ook de beide vrijdagen daarna ook teruggeweest voor drukplekken. Vooral de behandeling van de voorbije vrijdag heeft een positief effect gehad.
Eergisteren en gisteren heb ik voor de eerste keer aan de rechterkant gekauwd, kleine stukjes koek en een uitsmijter op een broodje en gisteravond zelfs al een toostje met brie. Allemaal onwennig, maar de vooruitgang is er! Het praten gaat al veel beter
Het gaat goed met me. Jullie helpen me telkens als ik weer voor jullie neus sta met mijn drukplekken, en gezellig. Vooral ons Belske tandarts is heel lief en helpt me professioneel.

Ik ben blij, dat ik het gedaan heb. 1 ding weet ik zeker: Het had, als ik jullie praktijk niet had ontdekt, nog jaren geduurd vooral ik aan een behandeling was begonnen.

Jullie zorg is fijn, jullie weten gewoon wat het is of angst te hebben en helpen de patiënten er van af. Ik was niet eens zenuwachtig, toen ik zelfs nog 1 uur moest wachten op de behandeling door het uitlopen.

Een positief bedoelde suggestie nog:
Vertel de patiënten wat meer over de tijd, die voor de patiënt volgt na de behandeling. Geef ze inzicht en daarmede uitzicht op de gevolgen van de behandeling en het hebben van een gebit. Zonder dat weet je als patiënt niet of, wat je overkomt na de behandeling, normaal is of niet. Zoals het nog niet kunnen bijten (je vraagt je af of het nog wel goed komt), het belabberde praten in het begin (lastig in mijn beroep), de drukpijnen (zal dit zo blijven?), het na 3 weken nog niet kunnen kauwen (zal het ooit anders worden) en dat soort gewoon normale vragen die bij je opkomen.
Telkens als ik weer van jullie vandaan kom van de drukpijnen-behandeling, ben ik opgelucht, vooral omdat het proces dat ik doormaak, zo heel normaal is volgens jullie en dat het allemaal goed komt.

Ik ben al een heel eind. Ik zal misschien nog wel enkele keren naar jullie terugmoeten voor behandeling aan de drukplekken en dat is voor mij, ondanks het feit, dat het van mij ongeveer 3 uur rijden is heen en terug, absoluut geen opgave.
Ik ben jullie erg dankbaar voor de behandeling van jullie. En wat fijn, dat er zon praktijk is in Nederland voor patiënten als ik!!!!!

Collega-angsthazen:
Natuurlijk zeg ook ik, dat ik het jaren eerder had moeten laten doen. Dat is rationeel.
Maar anderzijds terugkijkend op mijn gevoelens: Ik heb er naar toe moeten groeien en was er gewoon eerder nog niet aan toe.
Maar het feit, dat er zon praktijk is voor ons (angsthazen) dé oplossing. Ik ben in geen enkel stadium (van de eerste keer tot eergisteren toen ik er voor het laatst was) angstig geweest, want ik wist, dat ik geen pijn tijdens de behandeling zou voelen.
Natuurlijk wist ik ook, dat ik napijn zou hebben. Maar ik hield me vast aan wat mijn vrouw, die al heel wat keren geopereerd is, altijd zegt: Als je eenmaal behandeld/geopereerd bent, ben je al bezig aan herstel, de pijn wordt steeds minder en uiteindelijk zal het voorbij zijn.
Ik ben nu 3 weken verder en het gaat eigenlijk heel goed.
Over een paar weken moet ik weer naar Kerkrade komen om het gebit bij te stellen en na 6 maanden wordt de gebit definitief aangepast.
Ik heb er alle hoop op, nee sterker nog, het zal prima worden.
En wat ook helpt:
De reacties van mensen op mijn nieuwe gebit alleen al: wat zie jij er weer leuk uit!

05-10-2003
T.R. te B.

21-9-2003

Geacht team

Ik was al heel lang niet meer bij een tandarts geweest, omdat ik een panische angst had voor de tandarts.
Door een artikel in "Het Beste"van Reader's Digest kwam ik op de site terecht van angst voor de tandarts. Ik had een aantal afgebroken kiezen en had regelmatig erge kiespijn, maar blijkbaar niet genoeg om naar een gewone tandarts te gaan. Ik heb de reacties gelezen van de mensen die mij waren voorgegaan en besloot te bellen om een afspraak te maken. Ik zat te trillen van angst aan de telefoon en de telefoniste merkte dit direct en stelde mij gerust. Ik had een afspraak op 5 september 2003 voor de intake. Die dag was ik totaal in paniek maar ik wist toch door te zetten.
Iedereen stelde mij op mijn gemak, er werden alleen foto's gemaakt en de tandarts vertelde mij dat hij alleen maar met een spiegeltje zou kijken, er kwam geen haakje aan te pas. Dat was al een hele opluchting. Resultaat van het intake-gepsprek was: 5 kiezen trekken, 1 gaatje vullen en gebit schoonmaken. Ik zou een oproep krijgen wanneer er plaats was. Op maandag 15 september kreeg ik een telefoontje, er was vrijdag 19 september om 14.00 uur plaats vrij gekomen of ik dan kon. Ik bevestigde dat ik geen andere afspraken had, en ik zat er dus aan vast. Voor ik er heenging op vrijdag had ik voor de zekerheid 2 zenuwtabletjes ingenomen, want ik wilde eigenlijk toch niet gaan. Maar ik heb doorgezet. Helaas was het wat uitgelopen en moest ik langer wachten. Door alle spanning had ik een migraine-aanval gekregen en moest overgeven. De assistente kwam achter mij aangevlogen of alles goed was. Dat was dus niet zo. Toen ik van het toilet afkwam had ze een slaaptabletje klaar, zodat ik ik in slaap zou vallen en de ergste spanning wat weg zou vallen. Ik was dus in slaap gevallen en werd wakker gemaakt omdat ik naar de behandelkamer moest. Ik kreeg een prikje in mijn hand en had het gevoel dat ik 5 minuten later wakker werd gemaakt: Mevrouw B., wakker worden het is gebeurd. Ik was wat boos omdat ik alweer wakker werd gemaakt, maar ik kreeg direct een spiegel voor mijn gezicht. Oh wat was ik trots, zulke mooie witte tanden had ik al heel lang niet meer gezien. Ik heb bijna geen napijn gehad. Het is nu zondag 21 september en ik voel mij prima.
Ik ben iedereen in de kliniek heel dankbaar voor de opvang en de behandeling. Ik hoop dat jullie nog heel lang door mogen gaan. Ik spreek vol lof over jullie kliniek tegen iedereen in mijn omgeving. En daar zitten ook angsthazen bij. Ik hoop dat zij ook deze stap zullen zetten, want het is het echt waard.

Heel hartelijk bedankt,
R.B.
Helmond.

10-9-2003

Hoi,

Ik was al 13 jaar of zoiets niet meer bij de tandarts(in m'n eigen woorden 'smoelsmit') geweest, totdat m'n vriend zei dat het zo niet langer kon. Dat wist ik zelf eigenlijk ook al een aantal jaar maar als angsthaas leer je prima je kop in het zand te steken. Iedere keer als er weer wat afbreekt denk je: 'Ik ga hulp zoeken morgen' en iedere keer weet je er weer voor weg te lopen. Als m'n vriend erover begon had ik altijd wel een smoesje om de discussie maar uit te stellen. Tot ik voor het blok gezet werd. We willen graag aan kinderen beginnen maar ik moest eerst m'n gebit op orde laten brengen. M'n vriend en m'n vader zijn op zoek gegaan en bij jullie uitgekomen. Er is een afspraak gemaakt en toen moest ik wel. Onder het mom er wordt alleen maar een foto gemaakt en gekeken zonder enge haakjes werd ik richting Kerkrade vervoert en het was maar goed dat m'n vriend achter me stond (letterlijk en figuurlijk) want toen ik de gehate stoel zag wilde ik direct weer het hazepad kiezen. Nadat er gekeken en begroot was is mij verteld dat er ergere gevallen rondlopen. Ze konden mij nog meer vertellen maar ik vond toch dat ik reddeloos verloren was. Maar er was wat aan te doen en nu ik a had gezegd moest er ook maar b worden gezegd das een afspraak voor een narcose behandeling. Ook eng want ik was nog nooit onder narcose geweest en moet naast de tandarts ook niks van naalden weten. Gisteren was de grote dag. Al dagen niet meer goed geslapen en slecht gefunctioneerd. Omdat we aan kinderen willen beginnen was ik al preventief gestopt met roken. Helaas ging dat vorige week even mis en heb alsnog een pakje weggepaft om me daarna dubbel schuldig te voelen. M'n vriendin zou samen met m'n vriend meekomen om me te helpen en m'n ouders zouden thuis op me wachten. Dus alle hulplijnen stonden klaar. Dus we kwamen ruimschoots op tijd aan om vervolgens zeer goed ontvangen te worden. Jammer dat je je dat pas later realiseert want hoe iedereen je ook ondersteunt op dat moment ben je gewoon bang. Met de narcose toedienen merk je inderdaad niet veel en ik was zo weg. Ik was ook zo weer terug. Met alleen maar in m'n hoofd : het is achter de rug. Met deze gedachte was ik zo blij en nog onder de invloed van de narcose dat ik spontaan de tandarts gekust heb. Nu 24 uur later, 4 restanten van kiezen armer, een hoop vullingen rijker en tandsteen vrij. Ben ik nog steeds heel blij en verzin dat ik eigenlijk het hele team had moeten zoenen. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig zonder angst naar de tandarts gaan maar ik weet nu wel dat ik het nooit meer zover zal laten komen.

Bedankt voor alle steun en begrip.

S.K. Zeeuws-Vlaanderen

27-7-2003

Lieve mensen,

Vrijdag 27 juni was een andere vrijdag dan normaal. Ik was onder narcose bij jullie het was een zeer prettige ervaring. Heerlijk, ik heb werkelijk niks gevoeld en het ziet er weer mooi uit allemaal in m'n mond. Ik wil het hele team graag hartelijk bedanken!!!!!!!!!!!! En mochten er mensen zijn die nog twijfelen neem van mij aan JE MOET HET GEWOON DOEN.

ps Leuk die muziek zo hard als je in de behandelkamer komt.

Groetjes en tot ziens
I.D.
Nieuwerkerk a/d Ijssel

24-7-2003

Al ruim 15 jaar ben ik niet naar de tandarts geweest. Natuurlijk kreeg ik last met eten en veel tand- en kiespijn, maar ik bleef het gewoon ontkennen. Totdat ook ik in begon te zien dat het eigenlijk zo niet verder kon. Voor dat ik de stap naar de tandarts zou nemen ben ik eerst naar de huisarts geweest om mijn enorme angst te bespreken. Hij adviseerde mij een angstkliniek. Maar na een kort gesprek door de telefoon kon mijn angst niet weggenomen worden. Ik had de hoop dat ze op zo`n kliniek met een narcose zouden werken maar dat deden ze dus mooi niet. Toen toch maar een afspraak gemaakt met mijn tandarts waar ik heel lang geleden wel eens geweest was. Hij was verbaasd over mijn komst en had mij allang als patiënt opgegeven. Ik vertelde hem van de enorme angsten die ik had en wat ik allemaal had geprobeerd. Ik vertelde hem ook dat ik op internet een site had gezien van een tandarts in Kerkrade en dat daar behandelingen onder narcose mogelijk waren. Omdat ikzelf niet durfde te bellen heeft hij dat gedaan, ik ben hem nu nog dankbaar, want ik had plotseling een afspraak waar ik niet meer onderuit kon. Samen met mijn vrouw ben ik enige weken daarna in de auto gestapt op weg naar het zuiden. Ik kom uit Zutphen dus had tijdens de rit, die drie uur duurde, ruim de tijd om zenuwachtig te worden. Bij aankomst bleek al dat ik niet de enige was die angst voor de tandarts was. Na enkele geruststellende woorden van een assistente kon ik dan naar binnen. Iedereen had alle begrip voor mij en het bleek dat er wel wat moest gebeuren en heb ik maar doorgezet. Ik hoorde allemaal wel mooie verhalen dat ik er echt niets van zou voelen, maar ik geloofde er niets van. De enige reden waarom ik toch een afspraak voor de behandeling heb gemaakt was dat ik niet verder kon op de manier zoals het nu was en dat de tandarts mij verzekerde dat het gebit, op 2 kiezen na, weer in orde kwam. Niet helemaal gerust stapte ik weer in de auto op weg naar Zutphen. Toen kwam dan na ongeveer zes weken de dag des oordeels. Twee nachten daarvoor had ik al niet geslapen. Zelfs de weken daarvoor kon ik niet meer normaal functioneren. Toen ik dan eindelijk in de wachtkamer zat werd ik behoorlijk zenuwachtig. Nadat de tandarts mij binnenriep zat ik, voordat ik het zelf in de gaten had, op de beruchte stoel. Ik heb geloof ik wel honderd keer gevraagd of ik er echt niets van zou voelen en ze konden mij niet overtuigen. Ik kreeg al gauw de narcose toegediend en heb daarna lekker geslapen. Toen ik uit de narcose kwam leek het wel of ik pas een minuut binnen was. Maar in die minuut had de tandarts wel ontelbare gaten gevuld en twee kiezen getrokken. Ik heb er echt niets van gemerkt. Ook de uren na die tijd heb ik geen last gehad. Mijn dank is dan ook enorm en ben heel erg blij dat ik deze stap heb genomen. Ik raad iedereen dan ook aan om dit te overwegen. Mijn angst is nog steeds niet weg, maar ik weet nu wel dat ik ergens zonder angst terecht kan voor de verzorging van mijn gebit. Ik heb daar het ritje van Zutphen naar Kerkrade wel voor over.

Nogmaals heel erg bedankt.

R S
Zutphen

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

6-11-2003

6-11-2003

2-11-2003

1-11-2003

8-10-2003

5-10-2003

21-9-2003

10-9-2003

27-7-2003

24-7-2003

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg