Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

18-1-2004

Hallo mensen,

Vanmorgen ben ik bij jullie geweest. Gistermiddag kreeg ik een telefoontje
van julie assistente Wendy of ik vandaag om 9 uur kon komen. Dit vond ik erg
prettig want het was erg kort dag en had ik dus minder tijd om me druk te
maken.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik ook bij een hypnotherapeut was geweest om
me van mijn angsten af te helpen maar daar was ik pas woensdag geweest en de
therapie werkt wel snel maar ook weer niet zo snel dat je na 2 dagen al
vrolijk zonder angst bij de tandarts staat.

Thuis heb ik, voor de zekerheid toch nog zo'n kalmeringspilletje van jullie
genomen en eenmaal bij jullie ( maar ook op de heenreis) was ik erg
ontspannen ( en ik heb echt ontzettend veel olifanten gezien hoor!)
Om in de stoel te gaan zitten en het wachten in de kamer stond me helemaal
niet tegen. Nu ben ik weer thuis en de verdoving begint uit te werken maar
ik heb geen pijn.

Jullie zijn echt geweldig. Ik heb meteen mijn broer een sms-je gestuurd dat
hij ook kontakt met jullie moet opnemen. Ik kan jullie niet vertellen hoe
dankbaar ik jullie ben.

Heel, heel, heel erg bedankt.

K. B.

18-1-2004

hierbij wil ik graag laten weten hoe mijn ervaring was na een behandeling onder narcose.

Na 12 niet naar de tandarts geweest (van uitstel komt afstel) kreeg ik steeds meer pijn klachten en ook schaamte voor mijn gebit.
Na allerlei huishoudelijke kuurtjes,die niet of weinig hielpen,informeerde ik naar tandartsen bij mij in de buurt,zelfs dat met het zweet in mijn handen,maar alle tandartsen zaten vol.
Toen ben ik op internet gaan zoeken en vond meteen deze centrum,en maakte meteen een afspraak voor een eerste onderzoek.
Gelukkig was ik snel aan de beurt anders was ik misschien wel meteen weer vertrokken.
Door de vriendelijke opvang was ik meteen gerustgesteld.
Na het onderzoek,zonder haakjes of andere enge dingen,werd mij verteld wat er gedaan moest worden en kon ik wachten op een oproep.
Na 4 weken kon ik terecht,na 3 uur rijden waren we (mijn man en ik ) aanwezig.
En heel verbaasd over mezelf heel kalm,ik kreeg een inslaap pil aangeboden maar was zo kalm dat het al leek alsof ik er een had ingenomen.
En toen was het moment daar,ik was nog nooit onder narcose geweest,het duurde ook maar een paar seconde en voor ik het wist hoorde ik mijn naam en werd langzaam wakker.
Het is me uitstekend bevallen en nu heb ik me aangemeld bij een plaatselijke tandarts zonder angst.
Ik durf nu weer voluit te lachen en.....geen pijn!!!!!!
Het enige min puntje is voor diegene die meegaat uren wachten is dus een koffie of limonade apparaat zou fijn zijn.
Mijn dank aan het team
MVG Ria

18-1-2004

In mijn jeugd heb ik een aantal nare ervaringen gehad met de tandarts. Na mijn 15e ben ik nog twee keer naar de tandarts geweest. Toen ik 26 was heb ik twee verstandskiezen laten trekken. Het heeft me toen heel veel moeite gekost om naar de tandarts te gaan, de pijn werd echter ondragelijk. Ik realiseerde me toen al heel goed dat dit maar een tijdelijke oplossing was en ging accoord met het behandelvoorstel van de tandarts. Met 6 afspraken zou mijn gebit weer op orde worden gebracht. Enkele dagen voor de eerste behandeling heb ik mijn vrouw alle behandelingen af laten zeggen. Ik durfde niet eens zelf te bellen.
Uiteraard bleef de pijn. Naast de fysieke pijn zat ik ook met het probleem dat ik moest kunnen lachen als ik klanten bezocht en op beurzen stond. Dit werd steeds moeilijker.
Begin 2003 brak er vervolgens een hoektand af. Het zag er werkelijk niet meer uit. Presentaties, spreken in het openbaar werd steeds moeilijker omdat ik door het verbergen van mij gebit gewoonweg in ademnood kwam en daardoor niet meer uit mijn woorden kwam. Verder was ik door de jaren een stuk minder zelfverzekerd geworden. Ik werd dagelijks wakker met pijn en vroeg mezelf af hoe ik dit ging oplossen. Dit item stond al een tijd bovenaan mij todo-list. Pijnstillers nam ik nog niet.

Op een avond, inmiddels ben ik 35, heb ik in google.com angst en tandarts ingevuld. Ik ben uiteindelijk terechtgekomen op http://www.angsttandarts.nl/. Ik heb de site vervolgens 's nachts helemaal uitgeplozen en het forum met heel veel belangstelling en een beetje ongeloof gelezen. De volgende dag, 27 november 2003 heb ik direct contact opgenomen. Ik was bijzonder gespannen maar werd al snel rustig van het zachte limburgse accent. Ik kon direct de volgende dag langskomen voor een intake, om 11.00. De dag voorafgaand aan die intake heb ik nogmaals de reactie-pagina doorgenomen.

Toen kwam voor mij de grote dag, op naar Limburg. Vanaf Almere een rit van 2,5 uur dus genoeg tijd om mezelf moed in te praten. Parkeren voor de deur, het gebouw had ik inmiddels van de internet-site herkend. Na 15 minuten wachten en boekjes lezen (lees vasthouden) werd ik geroepen door de assistente van Dhr Reijnders. Ik mocht direct meelopen naar een kamer om foto's te maken. Het zag er allemaal supermodern uit, ik mocht in een kolom staan waar in eenmaal een 360 graden foto werd gemaakt.

Vervolgens werd ik meegenomen naar de kamer van Dhr Reijnders. Ik mocht plaatsnemen op een normale stoel. Na het voorstel-rondje nam Richard (Dhr Reijnders) de foto met mij door. De infomatie stond al op zijn laptop voordat ik binnenkwam. Ik ben IT-Consultant en let op dit soort zaken.. Nadien mocht ik nog even op de tandartsstoel liggen omdat hij nog even wilde kijken. En inderdaad geen haakjes die je laten bevestigen dat je echt pijn hebt. Alles staat kennelijk op die foto's. Ik kreeg direct een bergoting mee en mocht begin januari bellen voor een afspraak. Het ging om 9 vullingen, een verstandkies en een voortand die gerepareerd werd.. Met een heel goed gevoel reed ik weg uit kerkrade. De terugreis leek een stuk korter omdat ik continue aan het bellen was om het goede nieuws te delen met vrienden en familie.

Na de intake leek het alsof de pijn ondragelijker begon te worden. Het leek psychologisch. Twee weken voor de kerst hield ik het niet meer uit en begon ik aan pijnstillers. Na enkele dagen hielp paracetemol ook niet meer en had ik echt een heel groot probleem. Op maandagochtend heb ik de huisartscentrale gebeld en gevraagd om een pijnstillers en hem tevens uitgelegd dat ik op korte termijn naar de angsttandarts ging in Kerkrade. Hij wilde mij geen pijnstillers voorschrijven omdat er tegen deze vorm van pijn geen kruid zou zijn opgewassen. Vervolgens heb ik contact opgenomen met Kerkrade. De assistente vroeg om het Faxnummer van mij apotheek en ik kon na 15 Min een recept ophalen. Een onstekingsremmer heeft mij vervolgens door de feestdagen heengeholpen. Werkelijk super. We hebben direct en afspraak gemaakt voor de behandeling. Op 8 januari 2004 ging het gebeuren, om 12.30.

Tot de zondag voorafgaand aan 8 januari was ik redelijk relaxed. Een prikje en vervolgens is het gebeurd dacht ik voortdurend. Nadien begon mijn angst voor de tandarts weer op te spelen. Ik ben er de gehele week mee bezig geweest.

Op 8 januari werd ik om 9.00 opgehaald door mijn chauffeur, collega en zeer gewaardeerde vriend. Om 12.15 stonden we voor de deur van de kliniek. We hebben nog even een sigaret gerookt en we zijn toen naar binnengegaan. Nadat we ons aangemeld hadden en nog geen minuut in de wachtkamer zaten kwam Vera naar ons toe die ons direct terug naar buiten stuurde met het argument dat ik die nare geluiden toch niet wilde horen. Ze liep met ons mee naar buiten om te zien met welke auto we waren gekomen en zou ons ophalen als het zover was. Verder boodt zij mij een "slapertje" aan om me nog wat rustiger te maken. In eerste instantie wees ik dit af, na tien minuten heb ik mijn chauffeur alsnog gevraagd het "slapertje" op te halen. Ik was toch best nerveus en wilde niet de kans lopen dat ik alsnog zou afhaken. Na 20 minuten werden we opgehaald.
Ik liep mee naar de behandelkamer en ging op de stoel liggen. In een doorlopende kamer zag ik tandarts Richard Reijnders, hij stak zijn hand op. Vervolgens vroeg Vera mij hoe de reis was verlopen. In de tussentijd was Dhr Jessen begonnen met de voorbereidingen en voelde ik een zacht prikje. Vera begon vevolgens af te tellen,..een bier,..twee bier, ik ben niet verder gekomen dan vier bier. Blanco..Blanco..Blanco. Ik werd wakker toen we utrecht voorbijreden. Inmiddels 1,5 uur na vertrek in Kerkrade. Ik ben "dronken" ondersteund door Vera en mijn chauffeur naar de auto gebracht maar heb op eigen kracht gelopen. Ik ben 1.93 en weeg 115 KG. Bij Utrecht heb ik gevraagd hoe het mijn vriend qua rijden verging en vervolgens heb ik in het spiegeltje gekeken. Super..........geen gebroken hoektand meer. Ik ben heel trots.

Nadien heb ik een beetje napijn gehad. Echt dit valt in het niet bij de pijn die ik eerder heb ervaren. Het was niet eens een pijnstiller waard.

Een paar tips. Ik heb geleefd naar het prikje, als je dat achter de rug hebt is het eigenlijk al gebeurd. Voordat je de kliniek binnengaat moet je Vera een goeie pakkerd geven, nadien heb je daar de kans niet meer voor en heb je (ik) spijt dat je dat niet hebt gedaan.

Ga het doen....

Groetjes

MM uit Almere

27-12-2003

DE TENTAKELS VAN DE TANDARTS

Angst, wat is dat eigenlijk. Hoe krijg je het te pakken en belangrijker nog hoe kom je er vanaf. Beter gezegd, hoe overwin je het. Nou, niet. Als je, meestal door ervaringen in je jeugd, een angst voor de tandarts hebt opgelopen kom je daar volgens mij niet meer vanaf. Zoals de tandarts die mij controleerde al zei, de tandartsbusjes hebben meer kwaad dan goed gedaan

Na in de laatste 25 jaar eigenlijk maar één keer bij de tandarts te zijn geweest werd de situatie van mijn gebit eigenlijk steeds ondraaglijker. Tanden vielen uit, er vielen meer gaten in mijn gebit als dat ik de tijd kreeg er aan te wennen. Het eten ging steeds moeizamer, je gaat anders praten en je lacht minder om je slechte gebit niet aan de buitenwereld te tonen. Mijn grote voordeel was echter dat ik er nooit echt pijn aan heb gehad. Had ik het maar gehad, dan was ik misschien wel eerder naar de tandarts gegaan. Hoewel, jaren geleden bestond de oplossing die ik nu gevonden heb in Kerkrade waarschijnlijk nog niet en had ik de pijn wel voor lief genomen.

In augustus brak er echter weer een stuk kies af en kreeg ik vreselijke kiespijn. Van pure ellende ben ik op internet op zoek gegaan naar een oplossing. Als je in de zoekmachines de woorden angst en tandarts invult kom je al snel terecht op de website van de praktijk in Kerkrade. Dit leek mij voor mijzelf de ideale oplossing. Toch moest ik nog de nodige moed bij elkaar schrapen om te bellen voor een afspraak. De pijn won het dit keer gelukkig van de angst en met trillende hand pakte ik de telefoon. Een hoorbaar zeer drukke assistente nam de telefoon op en zette mij in de wacht. Tijdens het wachten moest ik enkele keren de neiging onderdrukken om de hoorn weer neer te leggen, maar toch doorgezet. Na mijn situatie te hebben uitgelegd heeft zij alle mogelijke moeite gedaan om mij er in de overvolle agenda nog tussen te zetten. Het resultaat was dat ik twee weken later al terecht kon.

Bij de praktijk aangekomen trokken de rillingen mij over de rug. De neiging om mij om te draaien werd steeds groter. Aan de andere kant, ik heb nu al zoveel keren mijn angst overwonnen en heb mij er de afgelopen weken zo op voorbereid dat ik het mijzelf nooit zou vergeven als ik nu zou stoppen. De controle was voor ik het wist al voorbij. De ongedwongen manier waarop de tandarts en haar assistente de tijd namen om de gang van zaken met je te bespreken stelde mij steeds meer gerust. Door het maken van een aantal fotos, maar zonder gebruik te maken van de angstaanjagende martelwerktuigen, werd de diagnose gesteld dat er veel moest gebeuren aan het bovengebit. Aan het ondergebit hoefde, zelfs na al die jaren, niets te worden gerepareerd. Met de offerte in de hand en een gevoel van trots stapte ik weer in de auto.

Zes weken later kon ik terecht voor de grote reparatie. De behandeling zou plaatsvinden onder algehele narcose. Dat laatste was natuurlijk ook de reden waarom ik voor Kerkrade gekozen had. Niet dat ze dat promoten, maar ze proberen je ook niet op andere gedachten te brengen als je dit graag wilt. Ze schatten heel goed in waarom iemand uren reizen op de koop toeneemt om in Kerkrade geholpen te worden. Vlak in de buurt had ik een hotel genomen om de nacht na de behandeling door te brengen. Achteraf was ik heel blij dat ik dit gedaan had. Het geeft je de tijd om een beetje bij te komen en om je emoties een beetje onder controle te krijgen.

Veel te vroeg kwam ik aan bij de praktijk. Na een half uur wachten kwam er een assistente die mij vertelde dat ik mij in de tijd vergist had en dat het nog wel even kon duren. Ze adviseerde mij om terug te gaan naar het hotel. Zij zou wel bellen als ik aan de beurt zou zijn.
Zo gezegd, zo gedaan.
Weer in de praktijk aangekomen kon ik bijna direct doorlopen naar de behandelkamer. Daarna ging het allemaal ontzettend snel. Voor ik het wist zat ik in de stoel en werd de apparatuur voor het onder narcose brengen gereed gemaakt. Wat mij opviel tijdens het naar binnen lopen was dat ik helemaal geen apparatuur zag staan. Ik heb toch het vermoeden dat ze dit express doen om de patiënt niet onnodig te laten schrikken. Voordat ze mij hadden gevraagd wat voor werk ik deed zat de naald voor de narcose al in mijn hand. Toen ik probeerde uit te leggen wat voor werk ik deed kwam ik niet verder dan twee zinnen want daarna was ik al onder zeil.

Mijn eerstvolgende herinnering is dat ik liggend in de stoel weer bijkwam. Iedereen was gezellig aan het kletsen en ik vroeg mij af wanneer zij gingen beginnen. Het was echter allemaal al klaar. Door de narcose ben je nog hartstikke suf en weet je eigenlijk niet wat er allemaal gebeurt. Ze hadden gezegd dat ze voor mij een taxi zouden bellen, maar één van de tandartsen bood aan mij naar het hotel te brengen omdat hij daar toch in de buurt moest zijn.
Van het ritje naar het hotel weet ik niks meer, maar ik weet nog wel dat de tandarts mij tot aan de deur van de hotelkamer bracht. Buiten dat ik de hele manier van handelen en behandelen als zeer positief heb ervaren is het feit dat de tandarts mij weg bracht het meeste bijgebleven. Het geeft voor mijn gevoel precies aan hoe zij hun werk zien. In dienst van de angstige patiënt, en niet in dienst van hun eigen bankrekening.

Na een paar uur te hebben geslapen kwam ik weer aardig tot mijn positieven. Ik was echter heel blij dat ik mijn eerdere plan om na de behandeling toch naar huis te rijden. Dit was door de nasleep van de narcose onverantwoord geweest.

De volgende dag ben ik nog even teruggeweest om wat administratieve zaken af te handelen. Dat was er in de drukte van de voorgaande dag niet meer van gekomen. Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om ze te bedanken voor de zeer goede zorgen, want dat hadden ze wel verdiend.

Tijdens de terugreis naar Arnhem voelde ik mij geweldig. Ik was er trots op dat ik het toch maar geflikt had. Nu is het zaak om het bij te houden, en dat zal als het aan mij ligt ook weer in Kerkrade gaan gebeuren. Als angsthaas is mijn vertrouwen in hun bijzonder groot en dan heb ik er de reistijd heel graag voor over.

Waar ik mij echter wel over verbaasd heb is dat er naar het schijnt honderdduizenden mensen zijn die een grote angst voor de tandarts hebben, en dat er maar bijzonder weinig tandartsenpraktijken zoals in Kerkrade zijn die daar goed mee omgaan en er ook wat aan doen.

Al met al ben ik er heel blij mee dat ik op een gegeven moment ontzettende kiespijn kreeg. Dat gaf mij net het duwtje wat ik nodig had. Anderen hadden al eerder gezegd dat ik om erger te voorkomen naar de tandarts moest, maar je moet het toch voor jezelf beslissen wat voor jou het goede moment is.

Ik bedank alle medewerkers van de praktijk in Kerkrade voor de fantastische manier waarop de behandeling heeft plaatsgevonden.

F.B.
Arnhem

17-12-2003

Voor het boek : Bang voor Tandarts van Drs. Cor Anneese,
kunt u ook alvast een kijkje nemen op
www.anneese.nl

Welkom bij het nieuwe zelfhulpboek van:
Cor Anneese 'Bang voor de tandarts'

Voor het eerst in Nederland een boek over dit onderwerp

Niet alleen kinderen, maar ook ontzettend veel volwassenen kennen angstige gevoelens als ze naar de tandarts moeten. Cor Anneese biedt oefeningen om deze angst te overwinnen.

Veel mensen zien vreselijk op tegen hun volgende bezoek aan de tandarts. Bij sommigen is de angst zelfs zo groot dat ze de afspraak almaar uitstellen. Eenmaal in de wachtkamer zijn ze heel zenuwachtig en moeten ze er niet aan denken straks in de tandartsstoel te liggen.
Cor Anneese bespreekt dit probleem op een vriendelijke en heldere manier. Hij laat zien dat je er zelf veel aan kunt doen om je angst te overwinnen.
Met oefeningen leert de lezer stap voor stap negatieve gedachten uit te schakelen.

16-12-2003

Bedankt,

Na er erg lang tegen op gezien te hebben, ben ik op 18 november dan toch geweest.
Ik was daarvoor zo'n 20 jaar niet meer echt naar de tandarts geweest, alleen af en toe om er een kies uit te laten trekken die, door de vreselijke pijn, het normaal functioneren onmogelijk maakte.
Door die pijn wist ik al wel dat mijn angst voor de tandarts niet een angst voor de pijn was, want ik heb zulke vreselijke pijn gehad de afgelopen jaren en daar is een behandeling bij de tandarts niets bij, waar de angst dan wel vandaan kwam weet ik niet.
Wat ik wel weet is dat je, als je weet dat je nu eindelijk gaat, je niet naar de dag van de behandeling moet toeleven maar naar de dag erna, ik heb dan ook 19 november als datum genomen om naar toe te leven en dat heeft me erg geholpen want ik ben nog nooit van mijn leven zo rustig een tandartsenpraktijk binnen gewandeld.
De rustige sfeer en de erg prettige ontvangst in Kerkrade hebben daar ook aan meegeholpen natuurlijk.
Van de behandeling zelf weet ik niets meer en van het moment van bijna in slaap en net wakker ook niet en dat is misschien maar goed ook want je schijnt nogal vreemd te doen in die periodes.
Wat ik wel weet is dat ik vreselijk blij was toen ik eenmaal thuis was, ik heb alles wat er nog in mijn mond zat aan tanden en kiezen eruit laten halen en heb gekozen voor een gebit, omdat er toch weinig te redden viel en omdat ik niet zeker wist of ik later wel weer terug zou durven voor verder onderhoud e.d.
Pijn heb ik eigenlijk na de behandeling niet echt gehad, het waren meer wat praktische problemen waar ik last van had, veel speeksel, moeilijk praten en gevoel hebben dat je continu een mond vol hebt met iets wat er niet hoort.
De oplossing voor deze praktische problemen heb ik gevonden in een spiegel, elke keer als ik me afvroeg waarom ik me deze ellende op mijn hals had gehaald keek ik gewoon in de spiegel en dan wist ik het weer.
Toen ik na een weekje weer (bijna) normaal kon eten waren ineens een aantal andere problemen ook weg, ik had geen last meer van maagzuur en maagpijn en ik was 5 a 6 kilo afgevallen, ik had al jaren niet meer gekauwd en dat is voor je maag niet best blijkt maar weer, ook at ik omdat je toch niet kauwt en meteen slikt vreselijk veel, omdat je dan eigenlijk pas te laat door hebt dat je vol zit.
De kilo's zijn er, bijna een maand later, af gebleven en er is zelfs nog iets af en maagklachten heb ik ook nog steeds niet terug, alleen het opnieuw leren kauwen na al die jaren is nog even wennen.
Maar voor het zelfvertrouwen is het ook prima zo'n mond vol mooie tanden, in mijn werk als pedagogisch medewerker op een internaat kom ik in contact met erg veel mensen en moet ik jongens zelfs wijzen op hun persoonlijke hygiëne e.d en dat wordt moeilijk als je zelf niet durft te lachen omdat je gebit Eén groot drama is.
Ik ben alle mensen in Kerkrade (alleen degene bij de tandarts natuurlijk want verder ken ik daar niemand) vreselijk dankbaar en wil ik ze bij deze ook hartelijk bedanken voor de zeer prettige ontvangst, omgang en behandeling.

16-12-2003

Geacht Team,

Het is nu zo'n dik twee en half uur na mijn behandeling. En ik heb er nog
geen seconde spijt van gehad!

Na 17 jaar geen tandartspraktijk meer van dichtbij durven te bekijken, laat
staan binnen gaan, heb ik enkele weken geleden een afspraak gemaakt. Tijdens
het eerste consult word je al snel duidelijk dat het behandelend team
respect heeft voor je angst: met de grootst mogelijke voorzichtigheid volgt
een onderzoek. Hierbij werd toch een kleine ravage in mijn mond ontdekt.
Maar ondanks het feit dat er veel kiezen getrokken zouden moeten worden,
wilde men zoveel mogelijk proberen te redden. Achteraf was bij dit eerste
consult het pijnlijkste moment eigenlijk alleen het meten van de bloeddruk.

Affijn, al snel volgde een afspraak voor de behandeling: zondag 14 december
09.15 uur. Op zich een zeer prettige tijd in verband met het nuchter
blijven. Het gemis aan koffie blijft natuurlijk. Na een zorgzame en
vriendelijke ontvangst, met duidelijke uitleg over de procedure moest
ondergetekende nog een poosje wachten tot de behandelkamer vrij kwam.
Gedurende deze tijd heb ik nog enkele malen overwogen het beruchte hazepad
te kiezen. Maar uiteindelijk toch niet gedaan. Plaatsgenomen in de beruchte
stoel volgt een miniscuul prikje in je pols en de laatste woorden die ik me
nog kan herinneren zijn: 'net zoals in de kroeg, alleen een beetje
duurder....'.

En dan wordt je wakker, duf als een konijn, enigzins wankelend. In een
rolstoel naar een andere kamer gebracht, ik kon inderdaad niet meer adequaat
op mijn benen staan. Daar aangekomen mag je op je gemak bijkomen en wordt er
meerdere malen geïnformeerd naar je welzijn.

Gedurende de eerste twee uur had ik nog wat ongemak van een stijf en dik
gezicht, maar dit is inmiddels ook weer verleden tijd. Op dit moment voel ik
me weer kiplekker, het gebrek aan koffie is inmiddels weer teniet gedaan en
weet dat de pijn die al die ontstekingen mij brachten nu definitief tot het
verleden horen. Bang voor de tandarts ben ik nog steeds maar ieder die
hetzelfde heeft kan ik van harte deze methode aanbevelen.

Nogmaals bedankt voor de goede zorg en prima behandeling.

Hub H.

16-12-2003

Hallo superteam uit Kerkrade,

Hier zoals beloofd een berichtje uit Oss.
Afgelopen maandag zijn mijn dochter van 10 jaar en ikzelf onder narcose
geweest om onze tanden te laten behandelen.
En wat is dat een opluchting geweest, dat het zo ook kan. Dus echt zonder
angst naar je tandarts kunnen gaan,dat had al jaren eerder zo moeten kunnen
voor vele mensen.
En bij jullie is het echt mogelijk,ongelooflijk!!
Ik ben het allergelukkigst voor onze dochter, die echt al op zo'n jonge
leeftijd verknalt was met angst voor de tandarts.
Nou die heeft heel haar vehaal super trots en met een mooi wit bekkie kunnen
vertellen op school!!
Namens ons allebei ; super bedankt!!!
En graag tot de volgende controle
Daar hebben we graag een ritje Kerkrade voor over.
Vele groetjes van E. en G.
Oss

16-12-2003

alweer bijna een weekje geleden dat ik ben behandeld bij tandartsklinieek kerkrade
ik was niet zo zenuwachtig toen we er heen reden, maar dat komt nog wel mij kenende
ik was thuis al helemaal voorbereid op drinkontbijt en genoeg pijnstillers, rietjes, koelelementen er zouden 4 verstandskiezen worden getrokken en een melkkiesje
verder al me vullingen zouden vervangen worden, en een uitgebreide reiniging, dus ik zou 1.5 uur onder nacose zijn.
En ik dacht al aan blauwe wangen pijn in me mondje etc.............

we kwamen veel te vroeg aan maar ja we moesten dan ook zeker 2.5 uur rijden vanuit noord holland naar kerkrade en je weet het maar nooit met al die file's op de weg
dus we kwamen een uur te vroeg aan de arts die wilde ons even spreken, ze zei je kan beter even nog wat gaan doen wandelen of even de omgeving verkennen want binnen wachten lijkt me niet zo raadzaam met al die geluiden, ik zelf had dat ook liever niet dus even de enige winkelstraat verkend in kerkrade, om de tijd te dode,
kwart over 1 moest ik weer terug zijn en dan maar wachten in de wachtkamer en toen kreeg ik het benauwd en een beetje paniekerig, maar goed daar ging de deur open en daar kwam de client voor mij de kamer uit lachend en hoiiiiiiii roepend in de rolstoel.

en nu was het mijn beurt, trilllllllllllllllllllllllllend van owwwwwwwww jeeeeee nu gaat het gebeuren liep ik naar binnen, en ik mocht gaan liggen op de stoel, pfffffffffffff en nu er gierde van alles door me heen, daar kwam de anathesist en ei ik geef even een prikje in je hand en daarna koppel ik er een slangentje aan en dan komt de nacose en dan voel je een druk in je onderarm ik keek met me hoofd op mee wat er allemaal ging gebeuren, ik ik zei ja ik voel de druk al, nog steeds met me hoofd omhoog, de arts zei je mag je hoofd wel neer leggen hoor, dat deed ik met tegenzin, er toch tegen vechten ik en de nacose geen controle meer en bla bla en ik legde me hoofd neer en daarna heb ik niks meer gehoord, het schijnt dat ik me ogen open had en dat ze die dicht moesten doen en dat ik erg scheel keek, opeens werd ik wakker gemaakt, het eerste wat ik zei is de antwoorden waren verkeerd het moest 15 zijn,,,,, en de tandarts zei tegen me wil je even hierop bijten en ik beet, ffies checken ofdat me vullingen goed zaten, toen sleep hij ze nog eventjes bij, het schijnt dat ik dacht jeeeeee wat doe je nu toch iik ben nog niet onder nacose hoor en je begin al. Daarna zei hij zo je ben klaar ik zei maar moet je niet beginnen dan, alles is al gebeurd , ik vol ongeloof owwwwwwww, ze vroegen ofdat ik me kiezen mee wilde nemen ik zei zijn ze mooi dan hij liet ze zien een bloederige toestand ik zei nee laat maar hoor met wat gegrinnik, toen werd ik naar een ander kamertje gebracht ik had het heel koud brrrrrrrrrrr, waar is me jas en me skilatten riep ik, en heb ik nog genoeg aardappelen in huis hahahah kortom dingen die ikzelf niet meer weet maar heb horen zeggen van de mensen die niet onder invloed van een nacose waren.

En daar ging opweg naar huis toe, ik was erg druk met babbelen en viel zo nu en dan in diepe slaap en als ik dan weer wakker werd weer lekker druk babbelen.

Ik ben harstikke blij dat ik het gegdaan heb geen last meer van druk op me slapen en oren en hoofd, en van de behandeling merk je helemaal niks, je heb wel wat napijn maar dat is met een pijnstiller zo verholpen en ze wegen niet op tegen de pijn die ik ervoor had want die waren veel heftiger.

TIP: al ben je angstig of heb je vrees, Neem de stap, en ga er voor.............................................................
want je slaap lekker je hoort niks je ziet niks en alles is toch gedaan waar je zo last van had.

EN toppie voor het hele Team In kerkrade

Ch.

16-12-2003

Geacht team!

Afgelopen zaterdag ben ik dan eindelijk weer helemaal gesaneerd.
Ik ben zo blij, dat ik weer de hele dag loop te lachen en iedereen mag me ook weer zien lachen, ik wil zelfs weer op de foto!
Ben zelfs een klein beetje ijdel aan het worden, want ik denk al over de aanschaf van een nieuwe gloss lippenstift! Ik ben dus erg blij!!
Dit had ik jaren eerder moeten doen.
10 jaar lang niet naar de tandarts is toch eigelijk ook wel te gek.
Vandaag heb ik meteen de reguliere tandarts gebeld en een afspraak gemaakt voor over een half jaar!

Ik wil jullie dan ook heel erg bedanken.

Toch zou ik nog twee dingen van (opbouwende) kritiek willen schrijven.
Afgelopen zaterdag had ik dus om half 11 een afspraak, echter ik was pas om half 12 aan de beurt...... Een uur wachten als je erg bang bent, is niet echt prettig.
Bovendien stond Radio 3 nogal hard aan en daar kwamen artiesten als Dj Tiesto voorbij.... ook iets om al zenuwachtig van te worden als je niet al zo bang bent voor de tandarts.
Misschien een suggstie om een zender als Sky Radio op te zetten... ofzo...
Nou weet ik best, je kan het nooit iedereen naar de zin maken..... het is dan ook een suggestie.

Dan nog even een laatste vraag;
Is het mogelijk dat ik de foto's op kan vragen, zodat ook mijn nieuwe tandarts kan zien wat er allemaal aan de hand was....
Ik hoor dat laatste graag nog even van u.

vriendelijke groeten en bedankt voor alle goede zorgen!
Er is een zware last van mijn schouders af gevallen.

Miriam K.
Panningen

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

18-1-2004

18-1-2004

18-1-2004

27-12-2003

17-12-2003

16-12-2003

16-12-2003

16-12-2003

16-12-2003

16-12-2003

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg