Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

14-3-2004

Echt een uitje,

Aan mijn "eigen" tandarts had ik het al eens gevraagd om een behandeling onder narcose, maar daar wou hij niets van weten, dat was in zijn ogen alleen voor geestelijk gehandicapten bedoeld. Maar wat moet je als je angst hebt voor het vak wat die beste man uitoefent, het is net als claustrofobie, je wilt maar 1 ding en dat is als hij met zijn haakjes de hoek om komt zo snel mogelijk die stoel uit, alleen gaat dat op dat moment niet, dus dan ga je niet meer.

Na 13 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn kwam het onheil, en uitgerekend enkele weken voor de kerst 2003.
Ik kon wel met m'n kop door de muur lopen, veel pijnstillers slikken dat hielp, maar ik moest uitkijken om niet door een overdosis van mijn stokje te gaan. Na een hele nacht te hebben opgezeten, spoelen met bacardi, pijnstillers slikken kwam ik al surfend over het internet op de pagina van www.angstvoortandarts.nl. Goed dacht ik dat is de oplossing, een prikje in je hand, en de rest van de film is niet mijn pakkie an. De volgende ochtend gelijk gebeld, ongeveer een week later voor het intake gesprek naar Kerkrade getogen. Na een stevige rit van 2 uur kwam ik samen met mijn vriendin daar aan en werd hartelijk ontvangen door de receptioniste. Met enige zenuwangst werden er eerst foto's gemaakt. Vervolgens een nadere inspectie in de stoel, en echt alleen kijken met een spiegeltje. Na ongeveer 1,5 maand op 13 februari was het dan zover, met het vooruitzicht om eens lekker een ruim uurtje te kunnen slapen bij de tandarts in de stoel togen wij wederom naar Kerkrade. Aldaar aangekomen werden wij opgevangen door Veronique. Na nog de laatste zaken te hebben doorgesproken was het dan zover. Ikke de behandelkamer in, gezeten in de stoel kwam een man die zich voorstelde als Wim en hij begon wat te rommelen aan mijn rechter arm. Op zijn vraag hoeveel biertjes ik al op had antwoordde ik "ik ben een geheel onthou........" en je raadt het al ik sliep. Dat ging wel erg snel.
Na 1,5 uur werd ik weer bij kennis gebracht, ik schijn nog te hebben gevraagd of ik nog 5 minuutjes mocht blijven liggen, ik ben geen ochtendmens, maar nee, ik moest en zou wakker worden, en onderweg in de rolstoel naar de auto, mijn welgemeende excuses voor die gene die op dat moment in de wachtkamer zaten, ik heb u, zeggen ze, recht in uw gezicht uitgelachen, sorry ik was mij er niet van bewust. De behandeling bleek echter te groot voor 1 keer dus 14 dagen later zat ik er weer. In de stoel eerst nog mijn zin afgemaakt tegen Wim "ik ben geheel onthouder", voordat hij mij weer in dromenland liet wegzakken, maar 1 uur later kon ik dan eindelijk iedereen bedanken. Volgens mijn vriendin heb ik mijn tandarts "Isabell" uitgebreid bedankt en daarbij ook nog gekust. Ik kan mij er niets van herinneren, maar zij heeft het zeker verdient. Natuurlijk heb ik een beetje een schrale keel, en een beetje gevoelige mond, echter dat weegt totaal niet op tegen een uurtje lekker slapen in de stoel bij "mijn tandarts Isabell".

Nog 1 belangrijk ding ben ik vergeten te vertellen, ik kan me nog uit vroegere jaren vaag herinneren dat altijd als de, en ik noem het maar even "de gewone tandarts" begon met zijn gehengel in mijn mond, en hoe gaat het nou met je?, ja, jammer die conversatie kunnen ze in Kerkrade wel vergeten, want O, wat was ik snel in dromenland, heerlijk.
Naar tandarts Isabell in Kerkrade, voor mij is dat echt een uitje. Bedankt.

Aan die genen die dit nu hebben gelezen en behoefte hebben er over te willen praten, mailen of nadere informatie willen, stuur mij gerust een mailtje en ik neem zeker contact met u op.

Mark Nijenhuis, marknijenhuis@chello.nl

Lichtenvoorde
<>

14-3-2004

Februari 2004

Beste lezers,

Vorig jaar rond deze tijd had ik nog nooit gehoord van het Tandheelkundig Centrum in Kerkrade. Bij toeval kwam ik op deze site terecht en tot op de dag van de vandaag ben ik hier erg blij om.

Mijn angst voor de tandarts heeft zich pas ontwikkeld na vele slechte ervaringen met diverse tandartsen. Ik ben iemand die slecht te verdoven is, dus je kunt je wel voorstellen dat ik elke keer bij een bezoek aan de tandarts met knikkende knieën in de wachtkamer zat. Geen pretje dus. Bij het horen van een boor werd ik al misselijk. De behandelingen verliepen meestal zeer pijnlijk. En maar niet te spreken over de napijn die daarop volgde.

Uiteindelijk bereikte ik het punt dat ik niet meer naar de tandarts durfde. Jaren verstreken en de ene na de andere kies brak af. Soms gepaard met enorme kiespijn. Maar met wat Paracetamol en Ibuprofen was de pijn weer even onder controle. Twee jaar geleden brak zelfs een voortand af. Niet meer lachen dus met open mond. Vreselijk was dat. Wat voel je je dan armoedig. Maar de angst voor de tandarts kon ik niet overwinnen.

Tot vorig jaar. Ik las op deze site dat je behandeld kon worden onder narcose. Dat was iets voor mij!

Ik moest wel even moed verzamelen om de telefoon te pakken en een afspraak te maken. Toch heb ik het gedaan. Eind augustus 2003 moest ik komen voor een intakegesprek. 4,5 uur ben ik onderweg geweest met de trein vanuit Den Haag. Je moet er wat voor over hebben! De ontvangst in Kerkrade door tandars Reinders was zeer prettig. Ik werd echt op mijn gemak gesteld. Eerst werd er een foto gemaakt en vervolgens besproken wat er allemaal gedaan moest worden. En dat was niet weinig. Ik had ook niet anders verwacht. Vervolgens werd afgesproken dat ik gebeld zou worden voor een afspraak.

Toen in september 2003 de telefoon ging werd ik toch wel wat zenuwachtig. 27 oktober mocht ik komen voor de eerste behandeling. Arghhhhhh. Met mijn vriend en zwager voor de emotionele steun, gingen we op weg naar Kerkrade. Ik werd steeds zenuwachtiger naarmate we dichterbij kwamen. Daar aangekomen kregen we te horen dat ik iets langer moest wachten vanwege de drukte in de praktijk. Dit komt je zenuwen niet ten goede, kan ik je zeggen. Uiteindelijk was het dan zover. Ik was aan de beurt. Bijna panisch van angst ging ik in de tandartsstoel zitten. Mijn vriend ging gelukkig mee naar binnen. Ik werd zo afgeleid door de vele mensen om mij heen dat ik de prik in mijn hand voor de narcose zelfs niet eens voelde. En voor ik het in de gaten had, was ik onder zeil.

Na 1,5 uur werd ik wakker gemaakt. Mijn vriend zat weer naast me. De laatste dingetjes werden afgewerkt en toen mocht ik naar huis. Met een dronken gevoel stapte ik in de auto. Of ik jullie toen bedankt heb, weet ik niet meer maar wat was ik opgelucht. Van de hele behandeling heb ik niets gevoeld. Echt geweldig. Ik heb wel wat last gehad van napijn maar dat was niet zo vreemd omdat er o.a. twee kiezen waren getrokken. Met wat pijnstillers was het allemaal prima uit te houden.

Toch moest ik nog een keer terug komen omdat niet alles binnen 1,5 uur gedaan kon worden. Vrijdag 13 februari 2004 ging ik voor de tweede keer. Nu veel minder zenuwachtig omdat ik wist wat me te wachten stond. Na een uur onder narcose te zijn geweest, was het gebeurd. Alles was klaar. Ik kon het niet geloven. Mijn hele gebit was gedaan in 2,5 uur tijd. Als ik bij een gewone tandarts onder behandeling was geweest, had ik zeker nog zes keer terug moeten komen. Daar had ik toch echt niet aan moeten denken.

Ik wil bij deze graag iedereen van het Tandheelkundig Centrum in Kerkrade bedanken voor de goede zorgen. Zonder jullie had ik nu nog steeds rondgelopen met kapotte tanden en kiezen en veel kiespijn.

Jullie zijn dé oplossing voor mensen die bang zijn voor de tandarts. En ik hoop dat alle angstige mensen die deze verhalen lezen ook de moed kunnen verzamelen om met jullie contact op te nemen.

Nogmaals heel erg bedankt en tot de volgende keer.

Groetjes,

Annemieke uit Den Haag

14-3-2004

Ik ben Jan, 31 jaar en woonachtig in Heerhugowaard (NH). In de loop der jaren heeft zich bij mij een ongecontroleerde fobische angst voor tandentrekken ontwikkeld. In mijn jeugd zijn er behoorlijk wat tanden getrokken wegens te smalle kaken. Een keer ging het mis (ik was denk een jaar of 10), toen wilde die tand er niet uit en moesten mijn zuster en de tandartsassistente mij in bedwang houden. Ik denk dat er toen een kleine trauma is ontstaan. Nadien, als er weer eens een tand moest worden getrokken, koste het mij zeer veel (negatieve) energie om de angst te overwinnen en toch maar weer in die stoel te gaan zitten.

In 1999 heb ik mijn eerste verstandskies (rechtsboven) laten trekken. Hoewel de tandarts mij met veel respect voor de angst goed heeft behandeld, kon niet worden voorkomen dat ik wegviel in de stoel (flauwviel).

Op 29-4-2003 heb ik mijn tweede verstandskies (linksonder) bij de kaakchirurg in het ziekenhuis laten verwijderen. De angst was wederom groter dan de vorige keer. Wekenlang met pijn in mijn barst gelopen, nergens geen aandacht meer voor, alleen gefixeerd op wat komen gaat, een soort chronische stress. Huilend van angst ben ik toen toch in die stoel gaan zitten, ik had grote moeite mijn neiging tot wegrennen te onderdrukken. Hoewel ik het meest bang ben dat de verdoving niet werkt tijdens de ingreep, kreeg ik deze keer ook nog een behoorlijk pijnlijke prik (het leek voor mijn gevoel wel of je tegen het plafond wil opspringen). Je raad het al, nu ben ik ook nog bang voor verdovingen geworden.

Sinds deze laatste keer kon ik het niet meer opbrengen om mijn verstandskies (rechtsonder) te laten verwijderen. Ik schoof het steeds voor mijn uit, diverse afspraken had ik verzet. Probleem was dat ik 10 maanden lang iedere dag aan die verstandskies dacht. Gevolg was dat als ik er al aan dacht, ik een angstgevoel in mijn lichaam opriep die mij (uiteindelijk) depressief maakte. Vervolgens voelde ik die tand drukken tegen mijn kaak en alleen nog maar kon denken: HIJ MOET ERUIT, ik weet alleen niet hoe!. Ziek van de angst (en huilend van wanhoop) zat ik een paar dagen thuis, ik heb toen getracht om het ziekenhuis te bellen voor een spoedafspraak, doch knalde toch maar weer de hoorn erop. IK WIL WEL, MAAR IK KAN c.q. DURF NIET. Uiteindelijk hoorde ik van mijn zuster dat zij wel eens verhalen heeft gelezen over behandeling onder narcose. Op Internet kwam ik (net als u) al snel terecht op de website van Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West. Met name de reacties van de medepatiënten waren zeer bemoedigend. Ik heb gelijk mijn verhaal gemaild naar Kerkrade en kreeg binnen een dag al een positief bericht terug.

Op 20 februari jl. ben ik voor een intake gesprek geweest. Ze bekijken je gebit (zonder tangetjes etc) en overleggen met je wat ze kunnen doen en wat je wilt dat ze doen. Kreeg keurig een offerte mee voor verwijdering van twee verstandskiezen onder narcose.

Op 10 maart jl. was het dan zover. De dagen daarvoor heb ik mij bewust gericht, hoe moeilijk ook, op de dagen daarna. Het ging me redelijk af. Tot een aantal uren voor de behandeling ik toch nog behoorlijk angstig werd. Op voorschrijven van Kerkrade heb ik toen een pil (Dormicum) ingenomen en ben buiten in mijn auto gaan wachten. Die pil werkt dusdanig, dat het je angst enorm onderdrukt en je er bijzonder rustig van wordt. Van de assistent kreeg ik een uur voor de behandeling alvast een pijnstiller en heb toen tot het grote moment zonder nerveus te worden gewacht. Ik verbaas mij er nog over dat ik op het grote moment zonder angst in die stoel ben gaan zitten! Zodra je in die stoel zit, gaat alles bijzonder snel. Voor je het weet, is het infuus (nagenoeg pijnloos!) aangesloten en ben je weg.Ja, echt weg! Je wordt pas wakker als alles achter de rug is. Het gevoel dat je dan hebt is een onbeschrijfelijke opluchting dat alles achter de rug is. Natuurlijk heb je, als de verdoving is uitgewerkt, wat last. De pijn (valt reuze mee!) is goed te verhelpen met een pijnstiller, doch belangrijker, het weegt niet op tegen het gevoel van opluchting: Weg Angst!!

Twijfel niet en vind de kracht om deze stap ook te zetten. Ze vangen je prima op en hebben respect voor je angst!

25-2-2004

Beste lieve mensen,

Hierbij wil ik iedereen bedanken die er vandaag aan meegeholpen hebben mijn gebit er weer goed uit te laten
zien.

Om 14.15 uur zijn we bij jullie vertrokken nadat er (volgens mij) zeven gaatjes zijn opgevuld en 1 zenuwbehandeling is gedaan. Tevens zijn mijn tanden grondig schoongemaakt (Goh, wat zijn ze wit!!, ik blijf naar de spiegel lopen).
Toen de verdoving was uitgewerkt zo rond 16.15 uur voelde ik de behandelde kies van de zenuwbehandeling een beetje kloppen. Om 17.00 uur waren we thuis en heb ik gelijk een pijnstiller genomen. Deze werkt goed.

Ik voel me nog een beetje zwabberig op mijn benen, maar voor de rest gaat alles goed. Ik ben blij dat ik deze stap
heb gezet en dat ik door jullie zo fijn ben geholpen. Ook toen ik vlak voor de narcose wat traantjes moest laten van de zenuwen. Graag wil ik ook de mevrouw bedanken die mij met rolstoel en al naar de auto geduwd heeft en eigenlijk het hele gebeuren een beetje begeleid heeft. Het heeft mij het gevoel gegeven dat je geen nummer bent en dat je niet alleen wordt binnengehaald om met je portemonnaie te zwaaien.

Het is prettig dat jullie vooral niet de vraag stellen waarom iemand al zo lang niet bij de tandarts is geweest, zo krijg je ook niet het idee dat je gelijk verantwoording hoeft af te leggen en dat je je hoeft te schamen.

Wat ik ook erg prettig vond was dat ik van te voren nog door jullie werd gebeld om nog even te bevestigen dat ik deze dag verwacht werd.

Tevens wil ik ook de receptioniste(s) bedanken, zij hebben een engelengeduld en dat zeker aan de telefoon en er is altijd ruimte om alles te vragen wat je wil.

!

Veel groetjes voor iedereen,

J K

Arnhem

25-2-2004

Geen idee hoe ik moest reageren, dus dan maar via email. Gisteren (11 februari) heb ik onder narcose een gehele prothese gekregen.
Veronique herkende mij al in de wachtkamer, nog even wachten alsjeblieft, ja hoor. Dan naar binnen en een tandarts die ik niet kende maar wel erg vriendelijk. Terwijl het infuus werd ingebracht begon Veronique over mijn honden, dat ging even goed, en daarna wist ik niets meer.
Toen ik wakker werd werd de onderprothese erin gezet. Die hele dag geen pijn gehad, tot 's avonds. Bloeden, veel pijn. Ik had wel iets zachts kunnen eten, ware het niet dat het ondergebit niet goed zit dus straks even bellen, want bijten en je ondergebit gaat vliegen is ook niet alles.
Dan wordt kauwen moeilijk. Verder wil ik vooral voor de angsthazen dit kwijt: ze zijn echt aardig, je voelt helemaal niets tijdens de behandeling, en Veronique begeleidt je van begin tot eind. Hulde ook voor de anaesthesist Dr. Jessen en de tandarts, heel rustig, relaxed, mooie tanden (want laten we dus niet de technici vergeten he). Veronique drukte er ook de nadruk op dat als er iets was, wat dan ook, bellen! Dat geeft een fijn geruststellend gevoel. Ook dat je 's avonds laat nog ergens terecht kunt wat bij de kliniek Kerkrade hoort, is perfect. Ook daar een supervriendelijke tandarts.
Verder is het gewoon een kwestie van inhouden en wennen, ook met slikken. Met praten heb ik geen problemen.
Nog een tip: neem iets in je mond om te zuigen tegen het nieuwe gehemelte, dat helpt tegen misselijkheid.
Kortom: ik was twintig minuten binnen, perfect team, alle angsthazen zoals ik: GAAN!
Nel T. Heerlen

25-2-2004

Op 26 nov. ging ik voor de intake. Eerst foto's maken en daarna werd er een begroting gemaakt. Geen haakjes, tangetjes of wat dan ook. Echt alleen maar kijken. Al snel werd duidelijk dat er boven niks meer aan te doen was en onder
moesten er 2 kiezen uit en 2 gaatjes boren (dit allemaal dankzij mijn oude tandarts omdat hij er nooit niks aan gedaan heeft). Toen ik hoorde wat er allemaal moest gebeuren was het toch wel ff schrikken. Mijn 1e reactie toen ik thuis kwam was: "ik wil geen oma-kunstgebit hoor" want ik ben pas 21.
Omdat ik erg veel pijn had en alleen maar pijnstillers slikte was er eigenlijk geen andere mogelijkheid. Zo kon het niet langer en ik at al
weken alleen maar soep.
Vandaag 23-1 was het dan zover. Eindelijk kwam er een eind aan alle pijn
en ik keek ontzettend uit naar het moment dat ik weer met mijn vriend kon gaan uiteten. Om 11:30 had ik de afspr. Helaas liep de afspr. ervoor uit
waardoor ik pas om 12:50 aan de beurt was.
Al nachten had ik slecht geslapen maar het moment dat ik bij jullie was werd ik door Veronique erg op mijn gemak gesteld (echt kei fijn)!
> Eindelijk mocht ik naar binnen. Er ging een klein prikje in mijn hand en terwijl ik met Veronique aan het praten was voelde ik dat ik wegzakte. Het was ook erg fijn dat mijn vriend erbij was. Eigenlijk kan ik me bijna niks meer herinneren van het moment dat ik bijkwam. Ik was gewoon "stom dronken". Dat heb ik op de terugreis allemaal gehoord van mijn vriend en schoonmoeder. Volgens hun heb ik wel 10 keer geroepen: "IK BEN ZO BLIJ!! IK HEB HELEMAAL NIX GEVOELD!!!".
Nu is het 22:10 en ik heb bijna geen last. Het is echt super mooi geworden!
Ik vind het fantastisch hoe jullie met patienten omgaan en ik had echt niet zenuwachtig hoeven te zijn. Allemaal kei bedankt voor de steun en hulp!
Nu ben ik niet meer de hele dag met mijn tanden bezig en kan ik
eindelijk
weer gaan genieten van het leven! Bedankt voor alles!

Gr. Saskia uit Eindhoven____________________________________________________________

8-2-2004

4-2-2004 Breda

Hoi medepatiënten

Ik ben zelf doodsbang voor de tandarts maar na een periode van 5 jaar niet geweest kreeg ik toch wel hier en daar last van mijn kiezen er braken stukjes vanaf enz.
Maar probeer maar eens naar een gewone tandarts te gaan dat valt niet mee als je bang bent maar toen ben ik net als iedereen op deze site ben ik gaan surfen en vond ik de tandartspraktijk in kerkrade en deze had narcosebehandeling en dat leek me ideaal dat zouden meer tandartsen moeten doen.
Maar eerst moest ik een intake gesprek doen en dat was op 17 december 2003 met lood in mijn schoenen natuurlijk ik ben er alleen heengegaan maar dat is niet altijd verstandig want je let niet zo echt op met de weg erheen ik zat alleen te denken ojee tandarts
Maar toen ik binnen kwam waren ze hartstikke aardig en werd snel geholpen
En inderdaad ze maken alleen fotos en kijken alleen maar en ze hebben geduld voor je dus er valt een hele berg zorgen van af de schade bij mij viel mee:
8 gaatjes waaronder ook oude vullingen vervangen
en 1 verstandkies eruit
dus ik blij naar huis het viel me nog mee

Maar toen werd ik eind januari gebeld of ik op 6 februari 2004 om 2 uur in kerkrade kon zijn het is even slikken maar het moest toch gebeuren voordat het erger word maar de tijd vloog om en het was zo 6 februari hartstikke zenuwachtig natuurlijk al de hele week maar ik had mijn vader en mijn vriendin meegenomen en ik had vooral veel steun aan mijn vriendin die me een beetje afleidde en ik had de zalf op mijn handen gesmeerd daar aangekomen natuurlijk veel te vroeg kreeg ik van de assistente een slaappil en mocht ik in de auto wachten tot ik aan de beurt was en de tijd vloog voorbij voordat ik het in de gaten had en toen moest ik mee de behandelkamer in nou de zenuwen waren weg want ik was best duf van de slaappil maar de prik van de narcose heb ik niet eens gevoeld en was binnen paar seconde weg en ik werd eigenlijk pas echt goed wakker op de snelweg wat ervoor allemaal is gebeurd weet ik niet meer want je merkt echt helemaal niks van de behandeling ik werd zelfs door mijn vriendin en de assistente in de auto geholpen.

En nu zit ik thuis dit te schrijven inmiddels is mijn verdoving ver uitgewerkt en ik voel nog niet zo veel alleen klein beetje last van de keel en beetje drukkend gevoel van de verstandkies die eruit is maar dat is met paracetamol wel weg en ik hoop weer snel te kunnen eten al ben ik wel beetje voorzichtig met die wond van de verstandkies maar ik raad het iedereen aan die bang is voor de tandarts je voelt echt niets en je word goed opgevangen.

Bij deze wil ik iedereen die geholpen heeft de assistente en tandarts reinders en partners en dhr jessen hartelijk bedanken voor hun hulp omdat ik dat toen vergeten ben en ik hoop jullie volgend jaar weer met controle te zien

Met vriendelijke groet eddy b.

30-1-2004

Dag beste lezers,

Almere, 29 januari 2004,

Voorgeschiedenis:
Na de lagere school ben ik eigenlijk nooit meer "vrijwillig"naar de tandarts gegaan. Mijn ervaringen met de schooltandarts hadden dit als gevolg.
Af en toe moest ik vanwege een ontstoken kies/tand naar een willekeurige tandarts.
In 1983 ( ik was toen 34 jaar) woonden we in Westervoort. Daar heeft mijn gebit een grondige beurt gehad. De bovenzijde werd voorzien van kronen en bruggen. Aan de onderzijde kon ik verder met de bestaande tanden.
Daarna verhuisden we naar Friesland. Toen ik daar op een dag enthousiast mijn kantoor uitliep, om koffie te halen, liep ik tegen een collega op, met als gevolg dat de kronen en brug, die ik links boven had, losliet.
Ik moest dus wel naar een tandarts. De behandeling om het een en ander weer te herstelling deed ontzettend veel pijn. De tandarts deed als een ( naar mijn gevoel) robot z'n werk.
Een jaar later kreeg ik pijn aan een kies van m'n ondergebit. Ik zei er thuis maar niets over, want dan zei men weer dat ik naar de tandarts moest. Ik ben op een avond toen mijn vrouw al sliep, naar mijn werkbank gelopen, en heb betreffende kies er zelf uitgetrokken. Het kostte me de volgende dag best moeite om deze eigen ingreep verborgen te houden, maar niemand kwam erachter.
Intussen zijn we verhuisd naar Flevoland.
Op aandringen van mijn vrouw moest ik naar de tandarts.
Ik ging, maar dus weer niet vrijwillig.Ik ging begin 2003.
Er werden eerst foto's gemaakt.
Na enkele rukken met het bekende haakje in mijn mond, vroeg de tandarts me, of ik pijn had.
Ik antwoordde oprecht ontkennend.
Daarop zei de tandarts: "Uw tanden zijn erg slecht. Komt u maar terug als u pijn heeft, dan kunnen we in één keer alles trekken en een kunstgebit aanmeten."

Bekomen van de schrik:

Ik heb van die mededeling echt slapeloze nachten gehad. Ik ging min of meer met angst op vakantie, gewoon angst dat ik last van m'n tanden zou krijgen in het buitenland.

De ellende begon:

Intussen kreeg ik af en toe best last. De ene keer erger dan de andere keer. Ik merkte ook dat voedselresten tussen de kronen en de daar onder liggende tanden bleven zitten. Als ik er aan dacht dat alles getrokken moest worden, liep het zweet over m'n rug.
Op verschillende plaatsen in mijn mond kreeg ik steeds meer en steeds vaker pijn.

Hoop:
Op een zondagmiddag in januari 2004, wees mijn vrouw me op een artikel in een weekblad, over "Angst voor de tandarts".
Ik las daarin over een behandeling onder narcose.

Eerste zet:
Ik vond ook de website op internet. www.angstvoortandarts.nl
Ik las. Ik zag een telefoonnummer, doch het leek me toch veiliger om even een e-mail te sturen inplaats van de bellen.
Inmiddels werd de pijn in mijn mond op diverse plaatsen steeds erger.
Ik verzond 's avonds laat een e-mail.
Tot mijn verbazing was er de volgende ochtend al reactie op de mail. In het antwoord werd ik uitgenodigd
telefonisch contact op te nemen. Bovendien werd zeer begripvol gereageerd.
Ik trok de stoute schoenen aan en belde naar de praktijk in Kerkrade op donderdag 15 januari.
Ik kon daar heel goed mijn verhaal kwijt.
Ik had in het geheel geen benul welke datum het was toen ik belde. ( het dus de 15e januari).
De vriendelijke stem aan de andere kant vroeg me of het paste dat ik op 16 januari kwam voor een intake gesprek.
Ik nam even m'n agenda. Ik antwoordde verbaasd: "Verhip dat is morgen".

Het intake-gesprek:
Toen ik eenmaal binnen was, werd ik meteen gevraagd om even mee te komen voor het maken van foto"s.
Ik stond voor een apparaat, die ik eigenlijk vergelijk met zo'n apparaat waar je bij de opticien door heen moet kijken als je ogen worden opgemeten. In een mum van tijd waren de foto's gemaakt.
Meteen daarna naar de behandelkamer.
De foto's van m'n gebit waren ook voor mij zichtbaar op het computerscherm.
Het kan natuurlijk niet anders, dan dat er door de tandarts ook in mijn mond gekeken moest worden. Maar geen geruk met tangetjes. Er werd echt alleen gekeken.
Heel rustig werden toen doorgesproken welke mogelijkheden er waren, om mijn gebit weer op orde te krijgen.

Zucht van verlichting:
Ik wist niet wat ik hoorde, toen me werd verteld, dat het niet nodig was al m'n tanden te trekken. Natuurlijk moesten er enkele tanden worden verwijderd, maar de brug en de kronen zouden daarbij op z'n plaats blijven.
Ik kreeg een telefoonnummer mee, dat ik kon bellen, indien de pijn te erg zou worden. Ik kreeg een recept mee, voor een antibioticakuur, voor het geval zich een ontsteking zou voordoen. Ik wist helemaal waar ik aan toe was en kreeg zelf een begroting van de te verwachte kosten mee.

De behandeling:
De week erop was het zover. Ik kreeg inderdaad een ontsteking. Had heel veel pijn. Gelukkig had ik de antibiotica-kuur bij de hand.
Op donderdag 22 januari 2004 belde ik naar de praktijk in Kerkrade en vertelde dat ik veel pijn had en dat ik een ontsteking had.
Ik werd meteen op de voorkeurslijst geplaatst.
Op vrijdagmorgen om 09.00 uur werd ik gebeld, met de mededeling dat ik maandag 26 januari om 09.00 uur kon komen.
Aangezien ik enorm veel pijn had, ben ik nog nooit zo opgelucht geweest met de uitnodiging van een tandarts.
Ik had voor maandagvond een hotelletje in de buurt gereserveerd.
Omdat ik maandag na de behandeling niet mocht autorijden, ben ik maandagmorgen met een taxi vanaf het hotel naar de praktijk gegaan.
Ik kwam in de behandelkamer (natuurlijk zag ik er tegenop) en voelde zelfs niet het prikje in mijn hand. Ik weet dat heel goed dat ik zei dat Kroatie mijn lievelingsvakantieland is.
Daarna hoorde ik een stem: "mijnheer Meijer, U bent bij de tandarts".
Ik keek op mijn horloge en zag dat het rond elf uur was. Ik zei: "Dan ben ik te laat". Toen besefte ik dat de behandeling achter de rug was.
Ik werd meteen ( op de behandelstoel) geholpen, om een glas ontbijtdrink te nuttigen. Het drinken ging goed. Meteen daarna met begeleiding zat ik in de wachtkamer, en genoot daar van twee koppen koffie. Ik kreeg ook meteen een pijnstiller.
Ik was eerst bang dat ik me na de narcose onbeheerst of vreemd zou gedragen. Dit was dus niet zo. Tuurlijk iets wankel, maar ik was me volledig bewust van hetgeen ik zei en deed.
Daarna werd ik door een taxi naar het hotel gebracht. Ik was daar rond 12.00 uur. Natuurlijk eerst mijn vrouw gebeld om te zeggen dat alles oké was. Ik heb van 12.00 tot 14.00 uur even liggen slapen. Ik was verbaasd dat ik vrijwel geen pijn had.
Om 14.30 uur ging de telefoon van mijn hotelkamer. Ik werd gebeld door de tandartsenpraktijk met de vraag of alles in orde was.
Dit vond ik zeer geruststellend en prettig.
Ik kreeg trek in eten.
Ik nam om 15.00 uur in het hotel een kop soep en een uitsmijter. Het eten lukte.
Diezelfde avond in het hotel, probeerde ik een glas bier te drinken. ( Dat lukte voor de behandeling niet, omdat elke drank met een ietwat koude temperatuur mij pijn deed.)
Het smaakte opperbest. Daarna heb ik die avond een avondmaal genuttigd, waarvan ik eerst ook dacht dat het niet zou lukken. Ik bestelde namelijk een biefstuk. Mede omdat de biefstuk botermals was, lukte het .

Opgelucht en dankbaar:
De volgende dag, ( dinsdag 27 januari 2004) heb ik opgelucht m'n koffer gepakt in het hotel. Ik ben naar een warme bakker gereden en heb daar een Limburgse Vlaai gekocht en heb dit naar de tandartsenpraktijk gebracht. ( Heb ook een vlaai mee naar huis genomen natuurlijk)
Ik was dankbaar, opgelucht.

Tenslotte:
Ik ben dankbaar dat mijn gebit, die in feite afgeschreven was, toch gespaard is gebleven.
Echter ik bewonder de wijze en de manier waarop ik ben benaderd. Mijn angst voor de tandarts, was iets waarvoor ik me best ook schaamde. In Kerkrade kreeg ik niet eens de gelegenheid om te schamen.
Twee weken geleden moest ik nog de moed bijeen schrapen om te bellen en nu is alles achter de rug.
Toen ik na de behandeling in de wachtkamer zat met m'n tweede kop koffie, zag de een angstige vrouw de behandelkamer binnengaan. Omdat ik wist hoe prettig de begeleiding is, heb ik niets gezegd, maar ik stond op het punt om tegen die mevrouw te zeggen:"Mevrouw ik ben nét geweest en opgelucht"

Team in Kerkrade, hartelijk bedankt. Bedankt voor de opvang, de toenadering, de gemoedelijke sfeer, de tijd die jullie voor de mensen nemen, en uiteraard bedankt voor de behandeling.

H. M.
Almere

29-1-2004

Hallo allemaal,

Zoals zovele werd ook mij gevraagd om een verhaaltje te schrijven over hoe ik alles ervaren heb ...
Het meeste is hier wel al gezegd maar ik zal jullie vertellen hoe ik het ervaren heb maar eerst hoe ik terecht ben gekomen in Kerkrade...
Tuurlijk gaan er jaaaaren angst en stress vooraf eer je stappen gaat ondernemen...
Zo merkte ik van de zomer (Juni) dat ik steeds dieper wegzakte in de angst en stress en ik realiseerde me dat dit zo niet verder kon. (was een depressie nabij)
Op een avond ging ik surfen en zocht bij Google naar tandarts...ik kwam opeen website terecht (www.tandarts.nl) waar ik een forum zag staan en daar ging ik lezen....en lezen....en lezen....en na een paar dagen daar van alles te hebben gelezen (ook reacties over Kerkrade) kwam ik op de Tandarts-site terecht van Kerkrade (deze dus) en daar weer gelezen en gelezen maar durfde niet hoor, NO WAY dat ik zou bellen....
NIEMAND zou me zover krijgen om daar naartoe te gaan, en ik ging mijn verhaal schrijven op dat forum.... en daar kwamen reacties op....etc. etc. en na een hele tijd heb IKZELF de telefoon gepakt gepakt en gebeld voor een afspraak (intake-gesprek)
Inmiddels was het wel eind September maar ik kon 2 weken later al terecht !
Ik klapte totaal dicht toen ik daar eenmaal zat maar ik had versterking bij me en dus werd mijn verhaal evengoed verteld...gelukkig !
Alle tanden en kiezen zouden getrokken worden en ik zou meteen een prothese krijgen....
Op de dag van behandeling was ik ontzettend zenuwachtig, we moesten vroeg vertrekken en voordat ik de auto instapte nam ik een pilletje (Dormicum) om rustig te worden...dat moest een uur van tevoren en het was dus ook een uurtje rijden dus dat kwam mooi uit !
Onderweg voelde ik me al suf worden en heb ff lekker gedoezeld in de auto.
We kwamen in een file endaar werd ik wakker, we zaten toen net voor de afslag kerkrade-west...het was al 09:10 en ik moest 09:20 daar zijn ...haalde we dus nooit meer !!
Ik had geen telefoon nummer bij de hand dus ik mijn vriendin gebeld of ze even het nummer kon nakijken op de website en even kon bellen dat we onderweg waren want mijn beltegoed was bijna op....even later belt ze terug met de mededeling dat ze op ons zouden wachten.
Eenmaal daar aangekomen ging mijn mobieltje weer (het was inmiddels bijna half 10) en dat was Veronique, ze vroeg waar we waren dus ik zeg: "we zijn de auto aan het parkeren hiervoor" okee zegt ze dan kom ik eraan.... en ja hoor...nog voordat ik uitgestapt was stond ze langs me... ik wilde uitstappen maar voelde me behoorlijk dizzy, wankel op de benen, dus ze pakte me bij mijn arm en begeleide me mee naar binnen...HEERLIJK...zo vanuit de auto doorlopen naar de behandelkamer ! Wat was dat fijn zeg....
Ik ging in de beruchte stoel liggen maar was vrij suf dus kreeg niet alles meer mee wat er om me heen gebeurde, weet nog wel dat iemand zei dat ik zometeen een beetje vreemd gevoel zou voelen in mijn arm en daarna vroeg Veronique me hoe mijn zoontje ook alweer heette en daar gaf ik nog antwoord op en meer weet ik niet meer....weg was ik !
En dan kom je even later bij en lijkt het net alsof er niets gebeurt is...maar voelde meteen een zeer volle mond ! Er werd me een spiegel voorgehouden dus ik heel voorzichtig mijn lippen van elkaar af en ik wist niet wat ik zag..... ZO MOOI......dat had ik al jaaaaaren niet meer gezien...ik was nog beetje suf maar realiseerde me wel dat alles nu achter de rug was...
Weg alle tanden en kiezen....Weg alle stress en angst van de afgelopen jaren !
Wat was dit gaaf zeg, behalve het uitzicht had ik totaal niets gevoeld of meegekregen !
En daar heb je dan jaaaren angst en stress voor gehad terwijl het dus ook op deze manier kan....
Van heel mijn leven (op de geboorte van mijn zoon na dan) was dit echt het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt ! Een schitterende ervaring die ik nooit meer zal vergeten en waarvoor ik het hele team in Kerkrade heel erg dankbaar voor ben omdat er zoiets bestaat voor mensen met verschrikkelijke angst !
Ik kan nu weer diep adem halen als ik buiten ben met dit koude weer, kan weer alles eten en drinken en het mooiste van alles : Ik kan weer breeduit lachen en lekker spontaan zijn tegen iedereen zonder meteen een hand voor de mond te doen of mijn lippen op mekaar te knijpen....wat een heerlijk gevoel zeg !!!
Jaaaren heb ik het niet kunnen opbrengen om te gaan lijnen want ik ben een echte stress eter (trooste me met eten) dus heel wat aangekomen de afgelopen jaren....maar nu....ben al 8 kilo kwijt en dat is me de afgelopen 5 jaar nog nooit gelukt....ik begin een nieuw leven nu HEERLIJK !

Mensen die nu nog twijfelen, ik weet ik heb makkelijk praten nu alles achter de rug is
en ooit (2 mnd geleden nog) zat ik net zoals jullie maar geloof me als ik zeg dat de tijd ervoor 100 keer erger is dan de behandeling...en ze zijn zo lief daar in Kerkrade!
Dus aarzel niet en pak die telefoon....het is zeker de moeite waard !

Mensen die mijn verhaal willen lezen---> http://www.tandarts.nl/phpBB/viewtopic.php?topic=1547&forum=9

Groetjes Patty (Helden-Panningen)
November 2003

18-1-2004

Het is allemaal afgelopen jaar tijdens de vakantie begonnen.
Mijn allerbeste vriendin is naar Griekenland verhuisd en had samen met haar vriend besloten om 15-08-2004 te gaan trouwen.
Ze gaat zelf geregeld naar de tandarts en zou graag zien dat ik ook ging. Ja ja.
Enkele maanden geleden was ik bij haar en ze schrok van mijn gebit, wat zijn jouw tanden bruin zegt ze, ik zei, ja wat wil je, 13 jaar niet naar een tandarts geweest en maar koffiën en sloffen sigaretten roken en je krijgt dat met alleen poetsen niet weg.
Ik heb haar toen beloofd, als jij gaat trouwen zorg ik dat mijn gebit weer tip top is, mits ik een behandeling onder narcose kan vinden.
Belofte maakt schuld en dus het internet op. En ja hoor, in Kerkrade was er de mogelijkheid om je gebit in orde te laten maken onder narcose.
Op 12 november 2003 was de dag voor het intakegesprek. Ik had de site al wel 50x gelezen of iedereen toch wel ongeveer hetzelfde schreef, foto's maken en of ze dus zonder haakjes enz. het zouden bekijken, dit was dus echt zo.

Toen ik terug was ging ik eerst lekker nog even op vakantie bij m'n vriendin en daarna zou ik bellen voor de definitieve afspraak.
Met een giga-angst de telefoon gepakt en shit, ik mocht 26 januari komen voor de behandeling.
Steeds als ik naar bed ging kwamen die enge beelden voor m'n ogen zodat het enkele dagen duurde voordat ik eens een normale nachtrust had.
Op 15 januari belde de assistente of ik 16 januari om 09.00 uur wilde komen omdat er iemand was uitgevallen. Shit hier en shit daar, maar ja, dan was ik er wel vanaf.
Dus 16 januari, na een nachtrust van 4 uurtjes, 'smorgens met m'n vader om half 7 op naar Kerkrade.
Mijn vader zei, als we nu maar niet in een file terechtkomen, ik zei, kan mij niet schelen al komen we er nooit aan...........
Ik werd natuurlijk hoe langer hoe banger maar rond 08.40 kwamen we dan zonder files in Kerkrade aan. Veronique kwam al vrij snel aangelopen en legde mij het een en ander uit. Het huilen stond me nader dan het lachen en m'n knieën knikte zowat tegen m'n kin aan.
Ze ging even wat zelf halen voor m'n handen zodat ik niks van het prikje zou voelen en dan zou ik zo aan de beurt zijn. Zo was het ook, huilend om 08.55 ging ik naar binnen en daar zaten de dames en heer al op me te wachten.
Er zouden bij mij 2 kiezen moeten worden getrokken, 1 afgebroken kies gerepareerd worden en het hele gebit intensief schoongemaakt worden.
De anesthesist zei tegen me, ik geef je een heel klein prikje en dat is het ergste wat je moet ondergaan. Veronique hield m'n hand vast en daar kreeg ik m'n prikje. Echt, ik zei tegen Veronique, ik kan me niet voorstellen dat iedereen op internet zo positief is, maar mensen, GELOOF HET NOU MAAR!
Ik voelde er bar weinig van en zei, als dit het ergste is dan...........
Nog 2 zinnen gebrabbeld en weg was ik. Toen ik bijkwam, volgens m'n vader 53 minuten later, wist ik van geen toeten of blazen alleen besefte ik wel, ik ben er vanaf, het is achter de rug.
Verder heb ik nog met m'n portemonaie liggen vervelen want je bent echt dronken en in de kroeg zie ik het dan ook niet meer scherp, dit was hetzelfde gevoel.
Uiteindelijk hebben ze 1 kies getrokken en de rest bijgewerkt en schoongemaakt.
Ik vond het geweldig en ga nu elk half jaar ritje 's-Hertogenbosch - Kerkrade met m'n vader maken.
Heb nergens last van gehad alleen een beetje een gevoelige keel maar verder niks.
Mijn vriendin in Griekenland is apetrots op me en ik ga de hele dag op haar bruiloft lachen!!!!!!

Het team van Kerkrade, ik meen dat ik jullie allemaal heb bedankt voor de fantastische begeleiding en hulp, dronken mensen weten maar half wat ze doen dus hierbij nogmaals BEDANKT!!!! :) xxx.

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

14-3-2004

14-3-2004

14-3-2004

25-2-2004

25-2-2004

25-2-2004

8-2-2004

30-1-2004

29-1-2004

18-1-2004

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg