Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

13-12-2004

Ik ben niet echt bang voor de tandarts, maar wel voor wat er gebeuren moet.
Jarenlang sleepte ik mezelf (2x per jaar) naar de tandarts. Ik liet alles altijd netjes verdoven, niets aan de hand zou je zeggen.
Alleen .... ik begon last te krijgen van mijn verstandskiezen en wist ook dat mijn tandarts deze er zelf niet uit zou willen halen. De gang naar de kaakchirurg of een andere tandarts in het ziekenhuis zou binnenkort gemaakt moeten worden en dat zag ik niet zitten. Ik raak nl. in paniek als een behandeling te lang duurt (een paar minuten is al voldoende), om maar te zwijgen over een doek over mijn gezicht, een klem in mijn mond, dat soort zaken. Ik wil niemand extra bang maken, maar dat is wat mij bezighoudt.

Druk zoekend op internet, kwam ik de praktijk in Kerkrade tegen en de afspraak gemaakt. Niet eerst gebeld, maar eerst mailcontact gehad, zover ging mijn angst. Toch de telefoon genomen en een afspraak gemaakt.
Het eerste consult gebeurde in alle rust. Geen zenuwen, omdat ik wist dat er niets zou gebeuren, maar toch werd ik pijnlijk op de feiten gedrukt dat de verstandskiezen er allebei toch uit moesten. Meteen maar geregeld - stoer - dat alle grijze vullingen zouden worden vervangen. De tandarts was erg aardig en nam de tijd.

Na een aantal weken was ik aan de beurt. Mijn man ging mee en al vroeg vertrokken we. Omdat we om 11.30 uur een afspraak hadden, waren we al om 11.15 uur binnen. Er was een komen en gaan, maar het duurde ontzettend lang voordat we aan de beurt waren (12.45 uur). Ik zag allemaal mensen die behandeld waren uit de kamers komen en ik werd steeds rustiger, ook al duurde het wachten lang (had dorst en trek!).

Toen was het zover: ik mocht naar binnen. Tot mijn verassing een andere tandarts dan bij de intake, tandarts Isabel. Een leuke en vlotte dame. De narcose viel mee: er werd gesproken over een klein gemeen prikje, maar dat was zo gebeurd. Heel langzaam voel je de vloeistof in je lichaam komen, warm, koud, daar lijkt het op. Veronique begon nog wat vragen te stellen, maar het enige wat ik nog kwijt wilde was: jongens ik doe de ogen dicht, binnen 5 seconden ben ik weg ... en dat was ook zo!

Wakker geworden, de tandarts wel 4 x bedankt (ja toch?) en vervolgens in de auto. Ik willde eerst zelf lopen, maar dat leek met toch niet zo'n goed idee. Mijn man heeft zich ontzettend vermaakt om mij, want ik kreeg het rietje niet goed naar mijn mond en gooide alles ernaast en ik leek een beetje dronken. Thuis gekomen nog een beetje zwierig, maar geen centje, maar dan ook geen centje pijn gehad. Geen bloederige toestanden, helemaal niets.
Voorzichtig wat gegeten (vloeibaar), want ik had wel trek na zo'n vermoeiende dag.
Isabel .... je bent een topper, echt!

De volgende dag nog een beetje onder de indruk van het gebeurde, dus maar rustig aan gedaan met eten en autorijden (niet dus!).

Mensen van Kerkrade: het is ver rijden (voor sommigen), maar het is de moeite allemaal dubbel en dwars waard geweest.
Heb wel een tip: laat de mensen die van ver moeten komen, eerst behandelen zodat de tijd van het uitlopen minimaal wordt na zo'n lange reis.

Ik raad jullie van harte aan en .... als ik ooit weer gekke dingen moet laten doen, dan meld ik me meteen weer!

Sacha

13-12-2004

6 december Voorschoten

Wat heb ik nu nog toe te voegen aan al reacties die er al zijn.
Ieder verhaal heeft wel iets herkenbaars en ook ik ben erg tevreden over de behandeling.
Ondanks de lange reistijd is het alle moeite dubbel en dwars waard geweest.
Bij deze wil ik ieder die mij geholpen heeft hartelijk bedanken voor de nieuwe start van
mij en mijn gebit.

Martin van S.

13-12-2004

En daar zit ik dan, eindelijk eens een keer figuurlijk met mijn mond vol tanden.
23 jaar lang netjes mijn premies betaald bij de verzekering, maar nooit een bezoek gebracht aan de tandarts, wat moet die verzekeraar een lol om mij hebben gehad, maar helaas voor hem, aan al dat is een einde gekomen, en gelukkig maar.
Waarom ik al die tijd geen bezoek heb gebracht aan de tandarts is mij tot nu toe nog steeds een raadsel, ik weet het niet.
Mijn moeder vertelde laatst nog dat ik vroeger in de periode v/d lagere school mezelf een verstopt had in de kattebak v/d auto om maar niet te hoeven gaan, en dat bleek voor 1 keer een goede plek te zijn geweest, want na een dag zoeken hadden ze me nog steeds niet gevonden, totdat................iemand iets achter in de auto wilde leggen. Toch kan ik me geen reden bedenken wat er ooit met de plaatselijke tandarts fout is gegaan waardoor ik er niet meer naar toe wilde.
Zoals gezegd, 23 jaar heb ik het volgehouden. In het begin was er niets aan de hand, maar op een gegeven moment, bleek toch dat het in mijn mond niet bepaald goed ging, en ik de eerste gaatjes voelde. Och ik had er geen last van, en als ik er toch geen last van heb, waarom dan naar die verveelende tandarts ???
Maar het werd natuurlijk van kwaad tot erger, er begonnen stukken af te breken, maarrrr. ik had er geen last van, en je zag het niet dus...........waarom naar de tandarts ??????
Op een gegeven moment, het kon niet uitblijven kwam er iets zichtbaars op een van mijn voortanden, en verhip ik kreeg het niet weg, dan toch maar naar de tandarts ??? Nee, natuurlijk niet, het zat bovenaan, en dat viel toch niet op. Maar het werdt steeds erger. Ook mijn kiezen hielden het langzamerhand voor gezien, stukjes braken af, en daar waar ik nodig achte, hielp ik op middeleeuwse wijze en met veel pijn mee om de tanden te verwijderen. Hoewel de buitenwereld gezien moet hebben dat mijn gebid niet helemaal zo was als dat eigenlijk moest, kreeg ik eigenlijk nooit reacties daarop, of het is geweest dat ik ze eigenlijk niet wilde horen. Gesprekken over tanden en tandartsen probeerde ik zo kort mogelijk te houden of zelfs te vermijden, hetgeen me aardig gelukt is, maar waarmee ik mezelf de weg naar de tandarts steeds moeilijker maakte. Jaren gingen voorbij, mijn gebit werdt steeds kleiner, en het begon wel degelijk op te vallen werdt ik me steeds meer bewust, M'n moeder en mijn vriendin spraken me er steeds meer op aan, maar ja, ik was eigenwijs en deed er niets mee. Hebben jullie er last van, maak dan maar een afspraak gaf ik steevast als antwoord, wetende dat mijn moeder dit niet voor mij zou doen, en mijn vriendin mezelf daar oud en wijs genoeg voor achte. Maar...........ik durfde dit niet, zeker niet bij de tandartsen bij ons in de buurt, want stel je voor hej, wat zouden die wel niet over mij denken hoe ik aan zo'n slecht gebit was gekomen, en wat zouden ze denken als ze me op straat tegen kwamen, stel dat ze het tegen bekende van hun zouden zeggen, en als dat dan weer bekende waren van bekende van mij, nee dat dus mooi niet.
Totdat een vriendin van ons met jullie in contact was gekomen, zij kende mijn probleem dus en dacht.....da's nou iets voor hem, dat moet ik hem vertellen. Gelukkig vertelde ze het eerst tegen mijn vriendin, die haar toen heeft gevraagd er niets over tegen mij te vertellen, zij zou eindelijk mijn grote taboe gaan verbreken, en zo gebeurde het dat ze me op een dag opbelde op mijn werk. De eerste vraag was of ik buikpijn had ? Ik buikpijn ? waarom dat dan ? was er iets niet goed aan het eten van de avond daarvoor dan ? daar was niets mis mee geweest. Haar verhaal ging al snel verder met het verzoek om op 12 November maar vrij te nemen dan, en ik nog niets in de gaten hebbende natuurlijk vragen waarom dat dan ?? Je snapt natuurlijk wel dat ik na haar antwoord spontaan hevige buikpijn kreeg. Maar goed, ze had gedaan wat ik altijd zei, een afspraak gemaakt bij de tandarts. S'avonds thuis vertelde ze me het hele verhaal, maar echt geloven van dat je er niets van zou merken en zo, dat deed ik toch niet echt, maar de eerste stap was gezet, en ik mocht dus niet meer van dat pad afgeraken, dat zou niet eerlijk zijn tegenover haar. Tot 12 November gierde de zenuwen door mijn lijf, en dat is groot, dus de gevoelens mogen duidelijk zijn. Op de dag zelf, at ik smorgenniet, waardoor ik mezelf gemakkelijk wijs kon maken dat de zenuwen die ik had, geen zenuwen waren, maar het gevoel van honger. Na effe zoeken vonden we het voor mij angstvallige plein in Kerkrade, en we traden het gebouw binnen. Wonderlijk viel dat allemaal wel mee, ik melde mezelf netjes aan, en nam plaats in de wachtruimte, nog steeds niets aan de hand, totdat een vreemde stem vriendelijk vroeg naar meneer Janssen, ai, dat was ik dus. He, gelukkig, alleen een foto maken dat stelde dus niets voor. Niet veel later hoorde ik dezelfde stem weer mijn naam zeggen, en niet veel later stond ik oog in oog met.......DE TANDARTS........en verhip ook dat viel best wel mee, die man was helemaal geen engerd, sterker nog, hij was rustig, en vriendelijk. Dan moet het die stoel zijn dacht ik, maar ook die deed helemaal niets toen ik er in lag. Waarschijnlijk omdat ik wist dat men alleen maar zou kijken.
De uitslag was zelfs nog beter als dat ik verwacht had, mijn verwachting was dat alles eruit zou moeten, maar dat viel dan weer mee, ik zou mijn onderste voortanden kunnen behouden, maar de rest daar was het echt beter voor als we daar afscheid van zouden nemen. En met dat bericht ging ik weer gerust huiswaarts. Nou ja gerust, er zou een dag komen waarop dat afscheid plaats zou vinden, maar daar wou ik even niet meer aan denken, ik had de drempel overwonnen, dat vond ik voor die dag al heel erg goed van mij.
De maandag na het intake gesprek kreeg ik te horen dat 2 Dec. de grote dag zou worden, en tot die dag werd ik van smorgens vroeg tot het slapen gaan vergezeld door een stevige party zenuwen, en zo werdt het vanzelf 2 dec.
Hoewel ik mezelf wijsmaakte alleen bang te zijn voor de narcose, wist alles en iedereen om me heen wel beter. Veel te vroeg arriveerde we in Kerkrade, waar ik werdt opgevangen door een uiterst vriendelijke mevrouw, die me gerust probeerde te stellen, maar ik dacht alleen maar was 17:00 uur, want dan zou alles voorbij zijn, Vol spanning wachten dus en om 15:40 uur werdt ik netjes gevraagd of ik de grote stap wilde maken, definitief naar de tandarts, Ik wilde niet, nee ik moest, ik moest van mezelf, vol angst nam ik plaats in de stoel, en volgens mij nog geen 2 minuten later lag ik waarschijnlijk heerlijk te pitten, want ik weet er niets meer van. Ik werdt wakker en de klus was al geklaard, zonder er iets van te hebben gemerkt, en dus zonder een centje pijn, maar wel met mijn mond vol stalende tanden, al was ik me daarp dat moment jammergenoeg nog niet helemaal van bewust, Pas halverwege de terugreis werdt me alles duidelijk en was ik de gelukkigste man ter wereld.
Inmiddels ( 4 dagen later ) gaat alles voortreffelijk, ik heb geen centje pijn gehad en krij alleen maar mooie reacties hoe mooi het allemaal is, hetgeen mijn ego natuurlijk weer heerlijk streelt. Trots op mijn gebit ben ik niet, ik had het nooit zover mogen laten komen, maar des te blijer ben ik als ik nu weer stralend in de spiegel kijk.
Jammer dat ik nog niet helemaal wakker was toen ik de praktijk verliet, want ik had graag alle medewserkers willen bedanken, ik heb vanalles gebrabbeld op het moment dat ik bijkwam, maar waarschijnlijk niet mijn dank uitgesproken, iets wat ik nu dus even recht wil zetten. het werk wat jullie doen is echt voortreffelijk en geweldig, mijn schoentjes waren vanmorgen leeg, maar ik hoop dat jullie schoenen door de Sint rijkelijk zijn gevuld. Van deze kant niets dan lof.
Maar de meeste dank ben ik verschuldigd aan mijn lieve vriendin, die me deze stap uiteindelijk dan toch heeft laten maken, en me de laatste dagen zo lief en bezorgelijk heeft verwend, Sil, ik hou van je, dank je wel voor alles.

Tot slot nog even dit,
Voor degene die van ver naar jullie toe komen is het volgens mijn vriendin aan te raden om naast een begeleidende persoon ook nog een man extra voor op de achterbank bij de patient mee te nemen, zodat de chauffeur rustig op de weg kan blijven letten. gelukkig hadden wij onze steun en toeverlaat schoonmoeder Nelly bij, waardoor mijn vriendin veilig kon rijden
En van een mooie gebloemde handoek mogen er rustig een paar meer mee wat we gelukkig al hadden gedaan, want ik had ze blijkbaar zo vol.

Nogmaals allemaal hartelijk dank voor alles, en heel veel plezier met jullie werk aan geluk voor de medemens.

H Janssen, Well (L)

5-12-2004

Het is al weer een paar maanden geleden dat ik in Kerkrade geholpen ben en mooie nieuwe bijtertjes gekregen heb. Zelf heb ik geen computer vandaar deze late reactie.
Doordat ik zo'n angst heb om in de stoel van de tandarts te gaan zitten had ik mijn gebit al enkele jaren laten versloffen. Ik wist dat er dringend iets moest gebeuren. Mijn " normale" tandarts had me daarvoor ook gewaarschuwd maar ik durfde alsmaar geen controle afspraak te maken. Mijn tanden gingen in de volgende 3 jaar los zitten en ik kon me i.v.m. mijn werk niet veroorloven om mensen te ontvangen met een fietsenrekje in mijn mond. Dus MOEST ik wel iets doen.
Het zweet brak me al uit bij het idee en ik sprak erover met een tante van me. Zij vertelde me dat er een kliniek bestond waar je zonder pijn geholpen werd en zij zocht het voor me op op Internet. Natuurlijk was mijn belangstelling direct gewekt toen ik de reacties van andere angsthazen las. Dat gaf de burger weer moed en ik heb gebeld om een afspraak te maken. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijvertellen dat het even duurde voor ik echt de telefoon ter hand nam. Maar toch alle moed bij elkaar geraapt en ik werd heel vriendelijk te woord gestaan.
Eind juni mocht ik komen voor een intake gesprek zodat de tandarts me zou kunnen vertellen wat er moest gebeuren.
Toen ik daar , toch met kloppend hart, werd ik heel vriendelijk naar binnen geloodst en op mijn gemak gesteld. Er werd me beloofd dat er op de eerste plaats alleen maar gekeken werd. Daarna moest ik happen en toen werd de afspraak gemaakt voor de werkelijke behandeling.
Ik kreeg uitgebreide voorlichting in het afsluitende gesprek over wat er ging gebeuren en hoe het zou gaan.
Na een uurtje stonden mijn echtgenoot en ik opgelucht, maar ook wel een beetje verbaasd weer buiten. Ik kon haast niet geloven dat het in zo'n relaxte sfeer allemaal ging.
In september was de uiteindelijke behandeling en eerlijk gezegd was ik er na mijn eerste ervaring in de kliniek niet eens zo erg bang voor. Wel gespannen natuurlijk, maar dat zou iedereen zijn denk ik.
Voor dat ik het goed en wel in de gaten had was ik onder narcose en toen ik wakker werd was alles achter de rug. Geen centje pijn!!!! Dat was heel vlot gegaan. Veronique heeft mijn man opgehaald en vertelde hem dat ik weer een "prinsesje" was!
Lachen dus! We zijn nog een extra nachtje gebleven in ons B&B adres voor mogelijke complicaties, maar alles ging zoals het hoorde.
De volgende morgen zijn we naar huis gegaan en natuurlijk was het wel even wennen aan mijn nieuwe ondergebit en het plaatje van mijn bovengebit. Pijn heb ik eigenlijk niet gehad. Al met al is de behandeling mij enorm meegevallen. Ik kan het iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. Als ik dit eerder had geweten, had ik het niet zo ver laten komen en had ik waarschijnlijk mijn eigen tanden gehad. Hartelijk bedankt voor de fantastische opvang en begeleiding. Jullie zijn een SUPER-team!!!!

Annet F./Den Haag

18-11-2004

Toen ik vanuit de behandelstoel in de rolstoel werd gezet,vroeg Veronique me om een reactie te schrijven.Bij deze dan ,en ik hoop dat er iemand iets aan mijn verhaal heeft.

6 jaar was ik toen ik bij mijn tandarts opgesloten werd in een hokje en ik kon er uit komen als ik weer normaal kon doen,kan je het je voorstellen,panisch was ik en dat bleef ik jaren lang en mij gebit werd alleen maar slechter.En voor diegene die er ook zo voor staan,dan weet je dat je hele leven erom draait.Voorzichtig lachen bang dat iemand het ziet en als het woord tandartsviel brak het zweet me uit en probeerde ik het op een ander onderwerp te gooien.Soms werd ik er zo depri van dat het allemaal niet meer hoefde.En hoe vaak ik me niet heb voorgenomen bv als mijn zoon 1,2,3,4,5 jaar word,of als het kerst is geweest of
Tot 2 jaar geleden er iets ergs gebeurde,toen werd ik overvallen en beroofd van mijn tas en daarbij in mijn rug gestoken.Mijn hele wereld stortte in en ik heb geluk gehad dat ik dit nog kan na vertellen.Na 1,5 jaar vechten ben ik er lichamelijk en geestelijk weer helemaal boven opgekomen .maar was me ook een ding helemaal duidelijk geworden,mijn tijd was het nog niet!maar ik moest veranderen en een beetje zuiniger zijn op mijn lichaam.En dat hield in mijn overgewicht van ruim 20 kilo moest eraf en ik wilde weer een gezonde mond!
Dit laatste vooral ,want ik merkte dat ik mijn angst aan het over brengen was op mijn zoontje!!!!
20 kilo was er in 5 maanden af,beretrots was ik op mezelf!en de complimenten die ik dagelijks kreeg zorgde ervoor dat mijn zelfvertrouwen met de dag steeg,op een ding na dannu de rest nog..

Op 3 okt waren we gaan stappen met mijn partner zijn werk,we staan in een discotheek en er stoot iemand tegen me terwijl ik sta te drinken..resultaat,stuk van mijn tand,ik kon wel janken!De andere morgen aan mijn partner verteld en met heel veel moeite verteld dat ik zo ontzettend bang was en me zo schaamde.Hij wist wel dat ik niet ging,maar hij wist niet dat het mijn leven zo beheerste,dat kwam waarschijnlijk omdat je het zo gewoon niet aan me kon zien(gelukkig)En zo lief als hij is zei hijschat we komen hier samen wel uiten ik zal je steunen en meegaan en alles doen om je te helpen.Weer iets waar ik me druk over had gemaakt wat niet nodig bleek te zijn.
In die week heb ik op internet zitten zoeken en kwam al snel uit op jullie site,alle reacties heb ik gelezen en bij sommige rolde de tranen over mijn wangen(het was precies wat ik ook voelde!)
8 okt heb ik met bibberende handen jullie nummer ingetoetst en ik kon voor een eerste afspraak op 29 okt j.l al terecht.Het zetten van de stap om jullie te bellen was voor mij enorm,maar toen ik zo samen met mijn wederhelft die lange rit maakte van uit een dorpje naast Breda,was ik vol van vertrouwen en ik dacht ïk heb A gezegden ik ga er nu voor!!Daar aangekomen(we waren iets te laat door de wegomleidingen) had ik zoiets van ik kan dit alleen dus ben ik alleen mee de behandelkamer ingegaan,nadat er een foto was gemaakt.Daar verbaasde het me dat ik niet panisch was maar me alleen maar schaamde,maar dat was niet nodig zei de tandarts (erg lieve man)Na overleg werd besloten dat het beter was om de bovenkant te laten trekken incl verstandskiezen en een prothese te nemen en onder alleen maar kiezen trekken en later een frame plaatje nemen en dat bevestigen aan mijn achterste kiezen.Gelijk heb ik moeten happen en toen werd ik doorgestuurd naar Veronique .daar een gesprekje gehad over mijn gezondheid enz,en ook daar voelde ik me reuze op mijn gemak.Zij zei dat ik binnen 3 weken een telefoontje zou krijgen om dan de afspraak te plannen en dat dat wel binnen 6 weken zou zijn,nog voor de kerst dacht ik nog.
Maar op 9 nov ging de telefoon en ze vertelde dat er iemand op 11november was uitgevallen,en of ik misschien tijd had??Dus die 6 weken werden ineens11dagen!!Ik dacht ik zeg gewoon ja en hoe ik het geregeld krijg voor a.s donderdag dat zie ik wel.Gelukkig mijn moeder kon oppassen en mijn steun en toeverlaat kon met een collega ruilen van dienst.

Donderdag 11-11-04 de grote dag,we waren lekker vroeg weg gegaan al om half11 ik zou om half 3 geholpen worden en wilde niet weer te laat komen.Het was niet druk op de weg en we waren er dan ook al om 12.50uur.Ik heb me maar gelijk gemeld en wat denk ik kon al om 13.20 geholpen worden!Samen met Veronique en mijn vriend de behandelruimte in gegaan,die hebben gewacht tot ik sliep .En 50 minuten later werd ik wakker en kreeg gelijk de prothese in mijn mond,toen ik mocht kijken dacht ik dat komt NOOIT meer goed ik was mijn eigen tanden gewend en de prothese zat veel te laag!!,maar de tandarts legde uit dat dat nog een halve cm naar boven zou gaan omdat nu alles opgezwollen was.En inderdaad we zijn nu 4 dagen verder en het begint al beter te gaan zitten.wel heb ik een dag een een nacht nagebloed en gister had ik echt een hele slechte dag ,Maar dat komt waarschijnlijk omdat mijn wortels heel erg diep zaten en ik een kleine mond heb zei de tandarts(daar zal de pijn dan wel van komen)Maar als ik pijn heb neem ik gewoon een pijnstiller in en dan gaat het wel.Over 1 week lach ik er waarschijnlijk om !

Maar het allerbelangrijkste is IK BEN ENORM TROTS OP MEZELF!!!en er is gewoon nooit een goed moment om het te laten doen kerst,carnaval,vakantie, kermis er is altijd wel een smoes! Ik ken het !
Dus zet gewoon die stap en ga ervoor,want wat is nou een weekje misschien 2weken afzien tegen een heel leven vol schaamte pijn en er altijd mee bezig zijn!

Ik ga in Januari een afspraak maken bij een kindertandarts voor mijn zoon ,en dan ga ik mee met een gezonde mond en als zijn steun,en mocht het nou zo lopen dat hij net zo panisch is als ik vroeger ,neem ik hem gewoon mee naar jullie in Kerkrade.Want ik wou dat mijn ouders dat ook bij mij hadden gedaan!

Nogmaals bedankt voor al jullie goede en lieve zorgen!
Groetjes Bianca

18-11-2004

Over de toestand van mijn gebit zei ik altijd: Dat is een oorlogsverwonding . Ik ben geboren in 1943, vandaar.

Een eerste bezoek aan de tandarts verliep op 7 jarige leeftijd via de schooltandarts.

Zonder voorbereiding werd daar de boor naar mijn mond gebracht. Panisch sprong ik uit de stoel en als ik door de assistente en mijn moeder niet was tegengehouden, was is dwars door de ruit naar buiten gesprongen. De behandelkamer was wel op de eerste verdieping !.

Bij de schooltandarts kwam ik op de zwarte lijst te staan, ik hoefde nooit meer te komen.

Mijn ouders maakten ook geen werk meer van de tandarts.

Dat betekende dat het eerste tandartsbezoek in 1970 plaatsvond, pas getrouwd en na lang aandringen van mijn vrouw, die dan ook de eerste afspraak geregeld had.

Boven moest toen alles eruit en ook de onderkiezen. Één kies en de ondertanden konden blijven. Zolang je ermee doet zei de tandarts toen heb je er nog profijt van.

De behandeling was pijnlijk en problematisch. Maar het resultaat mocht gezien worden.

Daarna volgden nog 2 bezoeken aan de tandarts: vervanging van de prothese en een schoonmaakbeurt van de echte tanden.

Hoewel ik wist dat mijn voortanden steeds slechter werden, werd een bezoek aan de tandarts uitgesteld. Het ging nog wel, zo hield ik mezelf voor de gek.

Twee snijtanden zaten inmiddels flink los. Door druk van tong ertegen weken ze ook steeds meer uit elkaar.

In de zomer van 2004 bij een duik in het water viel een van die tanden spontaan eruit. Zon zwart gat was geen gezicht.

Dus toen moest er iets gebeuren.

Ik had wel eens gelezen van speciale tandartsbehandelingen. Mijn oog viel in die tijd toevallig op een advertentie van een speciale kliniek. Maar adverteren in gezongheidszorg wekt bij mij altijd wat argwaan. Dus daarom maar eens om advies bij de verzekeringsmaatschappij gevraagd, die hebben meer ervaringsgegevens.

Zonder kritiek de leveren op de adverteerder, wezen ze me toch op Kerkrade. Na de website doorgenomen te hebben trok ik de stoute schoenen aan en belde naar de praktijk. Het bleek direct een goede keus te zijn. De manier waarop telefonisch gereageerd werd gaf zoveel ontspanning, zodat het vervolg, de intake, de bijt- en passessies en de narcosebehandeling steeds zonder zenuwen bezocht werden.

Op 10 november was het dus de grote dag: alle 5 (aangetaste) tanden en die ene (rotte) kies eruit en boven een nieuwe prothese en onder de noodprothese.

Velen voor mij hebben al beschreven hoe zoiets ging. Mijn ervaring: ik ben een half uurtje van de wereld geweest ( Op het knippen van de amandelen op 4 jarige leeftijd na, was ik nog nooit onder narcose geweest). Van de hele behandeling heb ik totaal niets gemerkt. Wat een geschenk.Bij het wakker worden had ik de mond weer vol met kiezen en tanden.

Alsik dit schrijf is het 7 dagen later, het bijten gaat nog niet zo, maar het malen met de kiezen gaat uitstekend. Het voornaamste: ik kan weer breeduit lachen zonder geforceerd trachten het gebit achter de lippen te verbergen.

Dank aan het hele team voor de prettige en goede zorg.

Rob, 61 jaar uit Arnhem

10-11-2004

Hierbij zoals beloofd een reactie van ons om op internet te zetten.

Onze zoon Chris (18 jaar) is meervoudig gehandicapt en absoluut NIET te behandelen bij een tandarts. Hij is alleen onder narcose te behandelen maar in de ziekenhuizen zijn de wachttijden veel te lang (8-12 maanden) en is de narcose zwaarder.

Nadat Chris tijdens een epileptische aanval op zijn voortanden was gevallen zijn wij via onze tandarts hier terecht gekomen. We konden al heel vlug terecht, en werden ontzettend aardig ontvangen en begeleid.
Alles wordt goed uitgelegd en besproken, echt geweldig.
Chris wordt in zijn rolstoel in slaap gebracht en daarna op de behandel stoel gelegd.
Alles gaat op een rustige en persoonlijke manier.
Na de behandeling word je binnen geroepen en blijf je bij je king en na ongeveer 10 minuten is hij weer helemaal wakker en heeft hij weinig last meer van de narcose.

BIJ DEZE DANKEN WIJ HEEL HET TEAM DAT WIJ ALS OUDERS VAN GEHANDICAPTEN KINDEREN EINDELIJK EEN PERFECT ADRES HEBBEN GEVONDEN OM ONZE KINDEREN TE KUNNEN LATEN BEHANDELEN, WANT JUIST VOOR HUN IS HET OOK ZO BELANGRIJK OM EEN STRALENDE LACH
TE HEBBEN.

CHRIS-BART en MARGRIET
Eindhoven.

1-11-2004

In augustus heb ik een afspraak gemaakt om mijn tanden te laten trekken Mijn boven tanden werden al eerder in het ziekenhuis getrokken maar door bezuinigingen mocht dit niet ,Ik heb een panische angst voor de tandarts gekregen toen op mijn negende jaar zonder verdoving moest worden getrokken en dat heeft mij erg aangegrepen .Via internet kwam ik in Kerkrade terecht en heb daar mijn eerste afspraak gemaakt.Ik ging eerst naar de camping omdat daar mijn dochter en schoondochter met hun gezinnetjes waren en het was dicht bij Kerkrade .In de hoop dat er iemand met me mee zou gaan.Wat schetste mijn verbazing mijn schoondochter vroeg hoe laat moet U er zijn ?ik zei om half twaalf nou zij zei : ik moet om half elf daar zijn !.Dat was me wel even iets. Na ons eerste intake gesprek gingen we opgelucht weer richting camping.En drie weken later zijn we geholpen.Een fijne ervaring dat je nergens iets vanaf weet .Maar ook de rust die van de tandarts en narcotiseur uitgaat is geweldig.Het is echt : als je bang bent ga er rustig heen je wordt echt goed opgevangen en ik durf dan ook met een gerust hard mijn zoon er naar toe te sturen.Ik wil dan ook iedereen bedanken die mij zo fantastisch heeft geholpen BEDANKT

anneke uit Tilburg

28-10-2004

Omdat de pijn in m'n mond steeds erger werd toch maar eens op zoek gegaan naar een tandarts. Eerst bij een "Beste" tandarts uitgekomen. Nadat ik was bijgekomen van de prijzen die daar werden gevraagd op zoek gegaan naar een tandarts die wel wat voor me kon doen. (Achteraf gelukkig) Ben ik toen in Kerkrade terechtgekomen. Het is niet naast de deur, maar die reis had ik er graag voor over.

De intake; de tandarts bekijkt het gebit (zonder haakje!) en maakt een behandelplan. Natuurlijk in overleg. Hierna naar de anesthesist die je de narcose uitlegt, wat er gebeurt, wat je wel en niet mag, etc. Kortom, het viel mij allemaal 100% mee.

Nu maar wachten op DE dag.

Nu bijna 2 weken geleden was dus DE dag. De zenuwen vielen mee toen ik zat te wachten om naar binnen te gaan. Eindelijk, 15:00 uur, ik mocht naar binnen. De tandarts en de anesthesist een hand gegeven, ik kreeg een naald in mijn arm en voor ik het wist was het alweer 2 uur verder....alles was achter de rug. Ondanks het feit dat er o.a. 2 verstands- en een paar andere kiezen waren getrokken heb ik zo goed als geen napijn gehad. Bij het vertrek wel een recept voor pijnstillers meegekregen maar deze heb ik dus niet nodig gehad. Ik ben totaal tevreden over deze tandarts. Had ik veel eerder moeten doen (dan had ik misschien nog een paar kiezen kunnen behouden).

Mijn complimenten voor het hele team.

Na de behandeling werd mijn zwager (die voor chauffeur speelde) eerst ingelicht wat er was gebeurt voordat hij de behandelkamer kon binnengaan. Hier weet ik dus helemaal niets van, want het wakker worden uit een narcose is ook een verhaal op zich......

Nogmaals, mijn hartelijke dank voor wat jullie voor mij hebben gedaan en voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen, gewoon doen!!!!

(Laat je bv niet door de reistijd tegenhouden. Een nacht wakker liggen van de pijn duurt vele malen langer dan de rit naar Kerkrade.)

Marco vd W.

18-10-2004

Hallo Allemaal,

Kort geleden kreeg ik last van een van mijn verstandskiezen. Ik was daarvoor al 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest.
Dat was vanaf mijn 5de jaar, na een minder goeie ervaring met schooltandarts in de tandartsenbus.

Ik wist dat het vroeg of laat zou het natuurlijk een keer zover zijn, maar daar probeer ik zo min mogelijk over na te denken.
Niet dat ik nou echt bang was voor de tandarts (boren en haakjes maken me weinig uit), maar dat kokhalzen vond ik verschrikkelijk,
dat herinnerde ik me nog heel goed.

Gelukkig kwam ik in mijn zoektocht naar angst-tandartsen langs deze website. De behandeling onder volledige narcose sprak me direct aan.
Het leek me geweldig om gewoon in slaap te vallen, en vervolgens wakker te worden met de volledige behandeling achter de rug. De ervaringen
die andere mensen hadden geschreven over deze behandeling klonken ook veelbelovend.

Kort hierop een afspraak gemaakt voor een intake gesprek. Na enkele minuten was de balans al opgemaakt:
Mijn 2 verstandskiezen moesten eruit omdat die geen plek hadden in mijn gebit, een van mijn kiezen had een groot gat en die zou er ook
uit moeten. Verder waren er nog 5 gaatjes welke gevuld moesten worden.
Mijn medische gegevens waren ook in orde dus een behandeling onder narcose was geen enkel probleem. Alles zou in een keer afgehandeld
worden.

Enkele weken later mocht ik terugkomen voor de behandeling.
Deze kan eigenlijk vrij kort samengevat worden:
1. Je loopt binnen
2. Je gaat liggen
3. Je valt in slaap
4. Je wordt wakker
5. Je gaat naar buiten en vervolgens naar huis

Werkelijk geweldig dus. Het is echt zoals zoveel mensen op deze pagina beweren. Je merkt gewoon helemaal niets van de behandeling,
en ook achteraf heb ik eigenlijk nergens last van gehad.

Ik kan het dan ook iedereen aanraden: of je nu bang bent van de tandarts en zijn haakjes, boortjes en andere spullen, of om welke andere
rede dan ook niet durft. Probeer het. Het is het narcosegeld absoluut waard.

Groeten,
Martijn.

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

13-12-2004

13-12-2004

13-12-2004

5-12-2004

18-11-2004

18-11-2004

10-11-2004

1-11-2004

28-10-2004

18-10-2004

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg