Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

14-2-2005

Hallo!

Zoals beloofd hier dan eindelijk een stukje over mijn ervaring in december. Ik zal geen lang verhaal schrijven met onzinnige feiten, want het komt erop neer dat jullie geweldig werk gedaan hebben en doen! Ik heb echt niets gemerkt (dat was ook het eerste wat ik zei toen ik wakker werd, schijnt het..., daarna heb ik nog heel lang geroepen dat we nog niet weg konden, omdat ik niemand had bedankt..je gaat vreemde dingen zeggen van dat spul, maar wel gemeend!!!ook op de terugweg (hoe ik in de auto ben gekomen weet ik n iet meer..) heeft mijn vent erg om mij moeten lachen, hoorde ik later;nu lachen we er samen om, het was fijn dat hij er bij wilde zijn!). Waarschijnlijk kom ik nergens meer een man tegen die mij in nog geen dertig seconden zo blij en gelukkig kan maken als de anestesist..het ging allemaal zo vlug! Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het is een fijn gevoel te weten dat mijn mond weer in orde is en dat jullie er zijn! Voor alle mensen die nog moeten; het helpt nu misschien niets, maar je voelt het echt niet!! Neem de (grote) stap en laat daarmee zien dat je voor jezelf zorgt! Veel succes, en maak je geen zorgen..het is onterecht (maar dat is achteraf gepraat natuurlijk!)!
Iedereen bedankt en ga vooral zo door!
Petra R, Pijnacker

14-2-2005

Het is geen bedankje,...maar een bedank!

Ik wil jullie heeeel erg hartelijk bedanken voor de goede zorgen, en de fijne behandeling waar ik helemaal niks van gemerkt heb!!

Ik wilde het eerst niet geloven dat dit mogelijk was, maar toch wel!! Helemaal geweldig,.. ik kan nu sinds jaren weer eens lekker uitgebreid lachen,zonder dat ik rekening hoef te houden met mijn tanden!! heerlijk gevoel is dit!

Het is nu twee dagen geleden dat ik geholpen ben,... ik heb nog wel een beetje napijn, vanwege de zenuwbehandeling, maar dat is niet noemenswaardig!!!

Heeel hartelijk bedankt nogmaals......

Groetjes San

24-1-2005

Hier mijn reaktie;
Na meer dan 20 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn door extreme angst (heeft alles te maken met de schooltandarts "slager")had ik eindelijk nadat er wéér een stuk tand was afgebroken de moed om eind oktober vorig jaar een afspraak te maken voor een intake gesprek, na wel al diverse keren alle verhalen op jullie site te hebben gelezen.
Half november kon ik terecht voor het eerste gesprek. Er werden foto's gemaakt en ik moest happen, nadat tandarts Geerdens mij vertelde dat er niets meer te redden viel en de resterende tanden en kiezen er echt uit moesten.
Half december werd ik gebeld dat ik 23 dec. al terecht kon, maar dat vond ik niet zo'n goed idee zo net voor de kerst, dus werd er een afspraak gemaakt voor 20-01-2005.
Nu had ik wel als voordeel dat ik nog geen pijn had en ook niet heb gehad, terwijl er toch niet veel meer heel was.
Nou afgelopen donderdag de 20e was het dan zover, de zenuwen waren woensdag het ergste.
's morgens om 10 uur vertrokken, lekker op tijd (moest er om 1 uur zijn) en we waren er kwart voor 1, is ongeveer 180 km rijden.
Helaas liep alles wat uit en ben met mn vrouw even een stukje gaan lopen in de buurt, zou ongeveer om 2 uur geholpen worden.
Kwart voor 2 weer terug en zag net een man de tandartsruimte uitkomen in een rolstoel, was wel komisch, hij was heel vrolijk en riep luid hallo tegen iedereen, net of hij dronken was.
Daarna kwam er een vrouw uit de behandelruimte die niet zo vrolijk was met een grote handdoek om haar mond, niet zo fijn om te zien als je nog moet.
Maar toen was het tijd voor mij, in de stoel zitten, zenuwen waren niet meer zo erg aanwezig, praatje gemaakt, ze vroegen of ik honger had, nee dorst zei ik en de naald zat er al in.
Je voelt het een beetje branden in je hand werd er verteld, maar voelde er niets van, daarna lag ik nog wat te brallen, hoorde ik later van mn vrouw, maar weet daar niets meer van.
Voor mijn gevoel probeerde de tandarts mij na 5 min. wakker te maken, maar was half uurtje later en lag nog wat na te soesen in de stoel en alles was al achter de rug en het kunstgebit zat er al in, toen kwam mn vrouw naar binnen en even later werd ik geholpen in de rolstoel en zat ik in de auto weer op weg naar huis.
We zijn nu 3 dagen verder en als ik geweten had dat ik zooooo weinig last zou hebben had ik dit al jaren geleden laten doen.
Was in eerste instanstie vreselijk bang voor napijn, maar heb dat absoluut niet gehad.
Heb de eerste dag alleen soep en vla gegeten, maar nu eet ik al een sneetje brood, zonder korstjes welliswaar en koekje bij de thee heb ik ook al verorberd, dus gaat boven verwachting heel goed.
Ik wil nogmaals tandarts Geerdens en de rest van het team ontzettend bedanken en natuurlijk ook de receptioniste (degene met halflang donker haar) die bijzonder aardig was en ons goed opving.

Groeten,
Gerard de K. (uit Nieuwegein)

23-1-2005

Team Reinders & Partners

Aan al die verhalen op jullie site heb ik eigenlijk niet zoveel toe te voegen. Het was een feest van herkenning dat ik niet de enige angsthaas ben (dat denk je altijd) die het hele tandgebeuren jarenlang zorgvuldig vermeden heeft. Zonder deze reacties had ik niet de stap durven te nemen om zelf een behandeling in jullie centrum te ondergaan. Maar ik heb 18 nov. 2004 resoluut de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt. Dat was nog niet zo moeilijk. Op 3 dec. 2004 kon ik terecht voor een intake.
Het viel eigenlijk wel mee met mijn zenuwen, ik had erger verwacht. De vriendelijke en ontspannen manier waarop ik ontvangen werd heeft daar zeker toe bijgedragen.
12 jan. 2005 was D-day voor mij. Samen met mijn broer naar Kerkrade gereden met een heleboel vlinders in mijn buik. Bij aankomst moest ik nog een half uur wachten, een half uur dat eindeloos lang duurde. Ik was opgelucht dat ik eindelijk om 15.00 naar binnen mocht, met knikkende knietjes weliswaar, maar toch... ik ging. Ik kreeg een prikje in mijn arm en daarna........
Voor mijn gevoel werd ik korte tijd later wakker uit een heerlijke slaap (was inmiddels 16.10) en zag mijn lieve broer naast me staan. Ik kon niet geloven dat alles achter de rug was. Ik heb nog een beetje napijn gehad, maar dat mag allemaal geen naam hebben.
Rest mij het team van tandarts Reinders heel hartelijk te danken voor hun menselijke benadering.

W. uit Roermond

17-1-2005

Het verhaal Kerkrade .

Vroeger als kind heb ik al lang bij de orthodontist gelopen, omdat alles schots en scheef stond. Na 3 jaar behandeling met beugel(s) was het redelijk recht komen te staan, maar na de behandeling daar begon alles in de loop van de tijd toch weer scheef te staan en ging mn gebit door de jaren heen gestaag weer achteruit.

In de loop van de jaren daarna begon ik steeds meer problemen te krijgen met naar de tandarts te gaan en werden de spanningen er om heen ook steeds groter. Met als gevolg dat ik voor mezelf had besloten dat als ik geen pijn had, het ook niet nodig was naar de tandarts te gaan. En de keren dat ik ging waren de spanningen dusdanig groot dat zelfs 3 injecties verdovingen niet helpte en ik gewoon alles voelde als hij bezig was.

Het gevolg was afgebroken tanden en kiezen en dat is zich door de jaren zo gaan verergeren dat het een totaal onoogbaar geheel was geworden. Je houdt rekening met praten en lachen, hand voor de mond, je kent het wel. Totdat in november (mn 32e verjaardag) het mentaal er dusdanig uitkwam, dat er wel iets moest gaan gebeuren en het zo niet verder kon voor mezelf.

Na wat spitwerk op internet kwam ik op deze website terecht en na het lezen van de reacties van mensen heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de telefoon gepakt. 19 november was de dag dat ik terecht kon. Ik werd vriendelijk ontvangen en wat ik eigenlijk voor mezelf al wel wist werd door een vriendelijke tandarts bevestigd dat gewoon alles er uit zou moeten. Geen geklooi met haakjes of dergelijke in je mond en een foto wordt d.m.v. een ronddraaiend apparaat rond je hoofd gemaakt. Daarna wel meteen gehapt, kleur van tanden kunnen uitkiezen en een uitgebreid gesprek gehad m.b.t. de narcose.

Even de boel laten bezinken en een week na de 1e afspraak gebeld om een definitieve afspraak te maken voor de behandeling. 22 december kon ik al terecht, maar aangezien dat ik de 23e op vakantie zou geen, leek mij dit niet zon goed idee en dus een afspraak gemaakt voor 6 januari.

5 januari met een goede vriend naar Maastricht gegaan vanuit Breda en daar een hotel gepakt, om zo de volgende dag rustig naar Kerkrade te kunnen gaan. Rond 10.00 uur gemeld en kon op mn gemakje buiten wachten en zou worden geroepen. 10.30 uur was het moment van de waarheid en toch wel met knikkende knieen naar binnen gegaan.

Vanaf dat moment ging alles eigenlijk heel snel. Kreeg een klein prikje in mn hand (voel je echt niets van) waar ze een infuusje op aansluiten. En was nog wat zinnen over mn vakantie naar Brazilie aan het brabbelen en weg was ik. Dit terwijl ik in mn kop had om te vragen of ik mn nieuwe tanden vooraf kon zien om een idee te hebben hoe het er uit zou gaan zien. 40 minuten (!!) later werd ik wakker en had nog steeds die vraag ook in mn kop zitten en begon er ook over. Kreeg als antwoord: het is al klaar, kijk maar in de spiegel. Het was onwerkelijk, een stukje kwijt en helemaal niets gemerkt van het geheel.

Bedankt!!

JP

17-1-2005

Hallo beste mensen,

Zoals gevraagd stuur ik mijn verhaal ook in voor op de site.
Ik ben 27 en al sinds mijn eerste melktand bang voor de tandarts. Een zwak gebit, dus al van alles meegemaakt: Trekken (zonder verdoving...foutje bedankt), zenuwbehandelingen, kaakchirurg, ontstekingen die enkel genazen door kruidnagels in de wond... geen bevorderlijke situaties voor iemand met angst.
Zodra ik op mijzelf woonde en er niemand meer was om mij te controleren op regelmatig tandartsbezoek, werd dit dan ook iets minder frequent. Op zich heb ik me nog best lang zelfstandig onder controle gehouden, maar ik koos de makkelijkste weg en ging gewoon niet meer. Op een goede dag brak er een stukje kies af. Paniek tegen het flauwvallen aan! Ik heb hier een noodvulling in laten zetten en dat was mijn laatste bezoek aan de tandarts voor 3 jaar lang. Ik kwam er namelijk achter dat toen deze noodvulling eruitviel, ik geen pijn had aan de kies. Ik kon zo prima door het leven.... Een jaar later brak er nog een stuk af. Ik was nu in het bezit van een halve holle kies. Hier heb ik nog 2 jaar mee rondgelopen. Regelmatig moest ik restjes eten uit mijn holle kies halen. En noten en dergelijke eten vermeed ik dus maar zoveel mogelijk. Toen op een goede dag, zat ik in de auto. ik voelde wat op mijn voortand ....dacht ik. Toen ik in de spiegel keek, bleek mijn vulling eruit gevallen. Midden in mijn glimlach zat nu dus een gat......
Nu moest ik er dan echt wat aan doen. Dit viel voor niemand meer te verbergen... ik moest naar de tandarts. Het internet op en hier terecht gekomen. Net als u nu, al die verhalen zitten lezen en ondertussen heel wat tranen gelaten. De Telefoon gepakt en gebeld. De afspraak was gemaakt. Geen probleem. Ik ben in mijn eentje naar de eerste afspraak gegaan. Omdat ik zeker wist dat ze mijn gebit niet zouden aanraken was dit geen enkel probleem. Geen zenuwen helemaal niets.
Wel kreeg ik een aardige lijst mee met renovatie... 2 kiezen trekken, 10 oude vullingen vervangen en 2 nieuwe plaatsen, en alles heeeeel goed schoonmaken.
Snel de verzekering gecheckt en de financien geregeld en een definitieve afspraak gemaakt. 23 december...net voor kerst.
Helemaal geen zenuwen gehad tot de avond ervoor. Een megapaniek aanval, maar ik zou gaan! (Dappere ik!)
Helaas moest ik best wel even wachten, wat erin resulteerde, dat ik op den duur in de wachtkamer zat te huilen van de zenuwen. Niet bevorderlijk voor de medewachtende... Sorry mensen ;) Toen ik mocht was het van binnenkomst tot heerlijke slaap in 2 minuten gebeurd. Het gaat sneller dan je denkt!!

Ik was pas weer bij zinnen toen we al lang en breed weer op de A2 zaten... Al was ik zelf in de veronderstelling dat ik al lang helder was. Dus artsen nog bedankt, want ik kan me niet herinneren dat ik dat al gezegd heb.

Wel was ik nog erg bang voor napijn. Maar echt helemaal niets! Een van mijn tanden is nu iets gevoeliger dan anders, maar dat heeft wat tijd nodig. Verder helemaal niets gevoeld. Wel ff wennen hoor al die nieuwe vullingen. Maar al met al ben ik heel blij dat ik het gedaan heb.

Mijn voornemen: Mijn volgende controle over een half jaar ook in kerkrade en dan kijken of we bij bewust zijn een behandeling kunnen doen...

Ik ben er voor gegaan en ga er nog steeds voor.... nu jij nog!

Groetjes
A uit E

17-1-2005

Hierbij een volledig verslag van mijn behandeling.

Jammer, wachten vanwege het uitlopen, maar..........................

Minuut 1 en 2:
In de stoel zitten.
Prikje in de hand. Cholesterol controle is meer.
Babbeltje en weg.

Minuut 70 t/m 73,
Wakker geworden, de chauffeur, mijn vrouw, staat klaar en wegwezen.
That's it. Niets meer, niets minder.

Napijn?
Na wat ik in de jaren doorstaan heb, is dit een feest!

Team bedankt!

Met vriendelijke groeten,
Hans L.

28-12-2004

Hier ook mijn verhaal;
Zolang ik me het kan herinneren gingen we voor de controle naar de tandarts met mijn twee zussen achterin de auto bij mijn vader als huilend weg van huis. Het duurde even voordat we er waren maar het was vreselijk. Meestal hadden we ook alle drie wel wat, en omdat we niet meteen konden en durfden werd er een vervolg afspraak gemaakt....Al met al, een hele strijd om met ons naar de tandarts te gaan... Toen ik ongeveer 18 was, was ik echt trots op mezelf, ik ging helemaal alleen naar de tandarts, een andere, zelfs voor een gaatje vullen , met verdoving, dat was altijd al zo, ging ik alleen heen..... TOTDAT er een kies getrokken moest worden, toen werd ik gek, dus de tandarts stopte en adviseerde mij een angsttandarts. Ja leuk die doet ook gewoon hetzelfde, maar oke, ik daar heen. Ik was 1 aug. geweest en moest 15 aug. terug komen. In die week daartussen kreeg ik een rekening, voor de 15e betalen anders hoef je de 15e niet te komen; OKE DAN NIET!!! Dat was even makkelijk, dus vanaf toen nooit weer naar de tandarts geweest. Steeds denk je er toch aan, het is alweer een jaar geleden, het is nu alweer twee jaar, drie jaar enz. Op een gegeven moment was ik er ook zoooo zat van en je praat er met niemand over, je zegt echt niet tegen iemand;"oh gisteren is er weer een stuk kies afgebroken", of ik heb al dagen kiespijn"..... Maar ik was het ineens zo zat twee jaar geleden, en ik heb alles tegen mijn man gezegd...... Die wist heus wel dat ik bang was en dat ik jaren niet was geweest maar niet dat ik er 10x per dag aan dacht..... Hij belde de volgende dag meteen de tandarts, gewoon om eens te overleggen hoe en wat, die afspraak was na 10 dagen.... Wat een vreselijke dagen, slecht slapen, chagarijnig enz.. We waren 1 minuut binnen en hij zei, Je moet echt naar een angsttandarts en weg waren we weer...... Geen adressen of niets kregen we mee. Ik heb hier later nog wel wat van gezegd, als iemand zo bang is zou je die een handje moeten helpen want zelf doe je niets... Toen in laten schrijven in Leeuwarden, daar kwam ik op een wachtlijst van minstens 14 maanden.......Weer een aantal maanden later stond op de kalender; 16.00 Hardegarijp, toen ik mijn man vroeg wat dat was zei hij; een verassing... Ik dacht leuk, een verassing.... Kinderen weggebracht, helemaal leuk weg, ik hoefde niets speciaals aan ofzo, en we waren op tijd weer terug. Toen we Hardegarijp binnenreden zei hij; Maak je maar zenuwachtig, we gaan naar de tandarts; WAT EEN VERASSING< DAAR VERSTA IK WEL IETS LEUKS ONDER< EN GEEN TANDARTS.. Dus ik vreselijk boos en zenuwachtig mee, het was een angsttandarts die met lachgas werkte, hij heeft me alles uitgelegd , mijn gebit bekeken, en een foto gemaakt , en ik moest een afspraak maken om een lachgastest te doen, even kijken hoe ik daarop reageer... Ook dit gedaan, ik werd inderdaad wel wat rustiger maar ik wist ook dat er die dag niets zou gebeuren..... Hij zou alles heel rustig aan doen wanneer ik weer zou komen, we zien wel hoe en wat........Oke weer naar huis....... In tussentijd werd ik raar bij het idee dat ik gewoon bij mijn bewustzijn zou zijn en dat ze dan dingen zouden doen, ik wist dat er kiezen uit moesten , of beter gezegd de wortels die er nog zaten....Dus toen vond ik via internet dit adres en op zich zou dat geweldig zijn, dus maar een mialtje sturen, en ik kreeg een mail terug, dat ik maar even moest bellen. Ik kon 8 okt. langskomen, niets geen lange wachttijden, het duurde maar drie weken.... Dus Hardegarijp afgebeld en klaar, daar hoefde ik niet meer heen....
Ik had er zin in om naar Kerkrade te komen, het was wel ongeveer 4 uur rijden maar dat had ik er wel voor over. Kijken wat er gebeuren moest, dat was het ergste ook weer niet. Maar goed, het advies was, boven alles eruit, en onder het middelste laten zitten en de rest ook een prothese. Tja, dat verwacht je ook weer niet, maar oke, dus gehapt, foto's gemaakt en weer naar Groningen..... 9 november telefoon, of ik 11 november kon komen, op zich heel goed, dat je maar twee dagen hebt om je vreselijk druk te maken maar ik kon echt niet op 11 november... dus 9 december............ Dat zou mijn dag worden, eerst ging het prima met me maar twee weken voor die tijd werd ik raar bij het idee, ik was niet te genieten thuis en werd gek als ik alleen was...... Mijn man heeft zich nog twee dagen ziekgemeld om thuis te kunnen zijn, mijn kinderen zijn nog klein maar die hebben ook best last gehad van mijn stres. Ik heb medicijnen van de huisarts gekregen om wat rustiger te zijn... Twee dagen voor die tijd heb ik mezelf even recht in de ogen aangekeken, en gedacht......... dit wil je toch zelf heel graag, het is geen gezicht als je een slecht gebit hebt, ik heb ook een bevalling overleefd dus dit moet ook lukken, hup.... Nou ja, de reis er heen ging ook wel goed, en toen we aankwamen werd me wat uitgelegd over hoe het zal gaan, maar inderdaad, heel rustig en prima, ze weten natuurlijk precies hoe je met angstige mensen om moet gaan. Ik werd naar binnengeroepen en binnen een minuut was ik al weg. En toen werd ik wakker, en ik was zoooooooo blij dat het achter de rug was, het is me zo vreselijk meegevallen.. het moet echt wel wennen om een prothese in je mond te hebben maar ik kan weer lachen zonder dat ik mijn hand voor mijn mond hoef te doen, en ik heb hele leuke reakties gekregen van de mensen om mij heen... Het ziet er heel mooi uit en ik ben er een stuk gelukkiger van geworden, nu denk ik ook, had ik het maar veel eerder gedaan maar ja, dat is leuk achteraf bedacht......Ik weet dat het zoveel invloed op je leven kan hebben, ik heb zoveel kiespijn gehad, en ik kan nu gewoon een ijsje eten en ijskoud drinken nemen, of juist heel heet..Ik heb er absoluut geen spijt van, en ik wil nogmaals iedereen bedanken die me daar zo geholpen heeft, ik vind het GEWELDIG!!!!!! Grietje........

19-12-2004

Voor iedereen die de stap nog moet maken............

Het begon eigenlijk toen bekend werd dat de halfjaarlijkse tandartscontrolle
niet meer vergoed zou worden door ziekenfonds. Zoiets dacht ik tenminste.
Dat was voor mij een soort feestdag, niet meer zomaar naar de tandarts.
Bij die halfjaarlijkse controlle steeds weer het zelfde
dagenlang van tevoren slechte zin, prikkelbaar en zo.
Het was dus wel het begin van het einde van mijn gebit.
Was nu niet zoooo mooi maar het liep wel los allemaal, maar stukje
voor stukje ging het achteruit. Toen ging ik fanatiek aan de gang met spoelingen,
je kent 'm wel van de TV reklame.......de man met bommetje in z'n mond.
Na ieder hapje spoelen........schoonhouden en mondgeur voorkomen.
Ik heb geen medische achtergrond, maar dat fanatieke spoelen heeft
mijn gebit meer kwaad dan goed gedaan. Je krijgt een bijna steriele
mondholte, zonder enige natuurlijke bescherming van gebit.
Dan gaat de ene na de andere tand & kies er letterlijk aan.
Glazuur wordt dunner en dunner......krak en breekt af.
Er is geeeen sprake meer van gebit maar van puinzooi.......
Zo en nu enkele jaartjes verder in de tijd.......
De normale tandarts & kaakchirurg procedure gestart......ging niet.....
Kapot van de zenuwen.........is best wel een rotte ervaring !!!!!!!......
En dan dat gedrag van deze mensen......lacherig doen over zoiets.....
Tja.....een spuitje en je voelt er niks meer van, dat zou er nog bij moeten
komen dat je een beetje kapoetskie gaat van de pijn.......
In mijn speciefiek geval was er nog ietsje meer loos, een reeks
van niet goed verwerkte ellende......werd versterkt...........
Dan kom ik met Kerkrade in contact........enkele mails.......
Met Vero..........is meteen prijs......
Je merkt meteen dat ze weten waar ze mee bezig zijn !!!!!!......
Het ging vrij snel.......heeeeel snel zelfs voor 't intake gesprek.
Binnen enkele dagen kon langs komen voor 1e gesprek......
..................De 16e Dec. zou m'n dag worden.......
..........................ALLES in een keer eruit.........
Het is zelfs zo......zonder gekheid !...........toen ik daar zat te
wachten die 16 Dec......MINDER last van angst & zenuwen als bij de
tandarts van "vroeger" voor de halfjaarlijkse controlle.
De manier waarmee men omgaat met mensen is belangrijk.

Je gaat om met gevoelens!!!!!!!
Daar mag NIEMAND mee klojen.....(sorry).....

Ik weet nu wel wat ANGST is een wat voor invloed het
heeft op je doen en laten......is echt waardeloos............

BEDANKT AAN HET TEAM DAT MIJ DE 16E DEC.
GEHOLPEN HEEFT !
..........

Jan J.

19-12-2004

Jarenlang ben al angstig voor de tandarts, extreem. Waar dit precies vandaan komt en wanneer het begonnen is kan ik niet echt zeggen. Ik ben denk ik wel iemand die erg pijn onbestendig is want kan er bijvoorbeeld ook al niet tegen om naar de kapper te gaan, dit is echt een marteling en doet bij mij echt pijn. En ook mijn bevallingen heb ik als ware martelingen ervaren, er zijn ook mensen die genieten van een bezoekje aan de kapper en hun bevallingen waren hun prachtigste herinneringen.
Ik kan hier met mijn pet niet bij en ik denk dan ook niet dat iets is wat uitsluitend tussen de oren zit maar dat sommige mensen nu eenmaal een hogere pijngrens hebben dan anderen en vice versa.

Ik wist gelijk dat dit voor mij een uitkomst moest zijn na het doornemen van de website. En dat is 200% gebleken. De begeleiding was heel prettig, veel respect voor de mensen die dit werk op deze manier verrichten.
Tijdens de eerste controle zij de tandarts dat ik prachtige tanden en kiezen had buiten enkele enorm grote gaten in de kiezen. Ik was hiervan zo ondersteboven dat ik tijdens het voorgesprek mijn tranen niet meer kon inhouden. Het was ook een stukje oud zeer en verleden dat hiermee naar buiten kwam.
Ik had mezelf nl. door de jaren heen zo een enorm minderwaardigheidsgevoel aangepraat over mijn gebit en over het feit dat ik zo een watje was dat ik deze angst niet recht aan durfde te kijken en er voor weg bleef lopen. Het zal mij dagelijks echt dwars.

Op die woensdagochtend heel vroeg weggereden vanuit Den Haag met een ombestemd
gevoel in mijn lijf op weg naar Kerkrade, een rit tijdens welke ik nog steeds uitvluchten in mijn hoofd probeerde te verzinnen om hiermee niet door te hoeven gaan. Maar wetende in mijn onderbewustzijn, en gezien de staat van mijn kiezen inmiddels, dat dit echt de enige uitweg nog is, bleef ik mezelf oppeppen tot het moment dat ik met een hartslag van 200 slagen op de behandelstoel zat en heel angstig vroeg of men wel voorzichtig met mij zou zijn ... je bent er tenslotte verder niet meer zelf bij.
Maar dit bleek allemaal overbodige angst gebaseerd op irreële visioenen.

Enorm bedankt allemaal team in tandartsen centrum Kerkrade, jullie hebben half geen idee hoe blij ik hiermee ben.
Het geeft een enorme hoeveelheid energie om deze stap te hebben genomen en ik zou iedereen met vergelijkbare problematiek aanraden om dit onmiddellijk ook te doen.

Diane
d.d. 17 december 2004 (behandeling van 08 december 2004

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

14-2-2005

14-2-2005

24-1-2005

23-1-2005

17-1-2005

17-1-2005

17-1-2005

28-12-2004

19-12-2004

19-12-2004

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg