Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

12-9-2005

Na 13 jaar niet bij een tandarts te zijn geweest eindelijk de stap genomen.Kwam op internet jullie kliniek tegen,binnen een week een afspraak gemaakt,de behandeling is inmiddels 9 dagen geleden.Als iedere tandarts zou werken zoals jullie hier doen, hoeft niemand bang voor de tandarts te zijn! Deskundig en uitermate vriendelijk,dat geldt voor iedereen die bij jullie werkt.Ik wil iedereen ontzettend bedanken,mijn leven is veranderd! Mocht er na alle reacties nog iemand twijfelen: nergens voor nodig, je bent hier in goede handen! Veel succes, groeten, Marco

24-8-2005

Nieuwleusen, 22 augustus 2005 (behandeld 18 augustus).

Het schijnt bij mij te horen dat ik altijd problemen met de tandartsen heb.
Ik was blij kortgeleden (via mijn 2e moeder) een tandarts in mijn eigen woonplaats gekregen te hebben en ik ging daar 'vol goede moed' heen na eerst anderhalve week geprobeerd had hen te bereiken (ze waren druk en hadden het antwoordapparaat er maar op gezet) omdat ik vreselijke kiespijn bovenin had.
Daarvoor was ik bij ik een tandartsenpraktijk waarbij ik het idee had dat ze niet erg nauwkeurig te werk gingen.
In mijn vroegere woonplaats zat een tandarts mijn hele gebit te verknallen door maar te proberen alle kiezen te voorzien van vullingen, totdat ik stop zei en naar een andere tandarts ging in dezelfde woonplaats, waar later bleek (toen ik in dienst ging) dat hij precies het tegenovergestelde was van die andere!!!!!!!!!! Achterstallig onderhoud...

Bij de nieuwe tandarts bleek op de foto een wortelkanaalbehandeling niet erg netjes te zijn uitgevoerd en daaronder was het al flink aan het ontsteken!!!
Terwijl ik net had lopen verkondigen dat ik door 'verkeerde' wortelkanaalbehandelingen al twee kiezen moest missen: ontstekingen.
En als ik nou iets van die ontstekingen merk...mooi niet...

Maar waarvoor ik eigenlijk ging was een enorme kiespijn in een kies bovenin, maar de kies onderin moest er zo gauw mogelijk uit, omdat dat levensbedreigend zou kunnen worden...wachttijd: één maand!!!
Het boren (behoorlijk gat) moest dan maar na de vakantie: wachttijd: twee maanden!!! (excl. de anderhalve week dat ik de praktijk niet kon bereiken)
Ik heb ondertussen geprobeerd eerder aan de beurt te komen en flink lopen zeuren en dat hielp: inéénkeer was er iemand uitgevallen en ik kon een half juli komen. Eindelijk verlossing van de kiespijn...
Om 8 uur wilde ik de deur uit gaan, ik moest er om 8.10 uur zijn, gaat de telefoon: de tandarts was ziek!!!!!!!
Nou, jullie mogen weten: IK OOK!!!
En ik zag er al zo tegenaan!
Op mijn vraag: "Wat nu???", kreeg ik als antwoord: "Zoek maar een andere tandarts, er zit er hier nog één!"
Die heb ik daarna gelijk gebeld en kreeg daar een antwoordapparaat en toen was ik het ècht helemaal zat!!!!
Ik heb een hele hoge pijngrens, maar als m'n zenuwen gepest worden is het 'feest'!!!
Heb al twee keer gepresteerd, ondanks dat ik altijd op mijn handen lig, de tandartsboor zowat uit de handen te meppen...
En verdovingen werken bij mij voor geen halve meter...

's Avonds ben ik achter de computer (of is het vóór de computer) gekropen en heb informatie gezocht over het bestrijden van kiespijn.
Zodoende kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, heb de hele site inclusief een hoog aantal reacties doorgelezen en heb de knoop doorgehakt: die ga ik morgen bellen...(en toch heb ik er twee nachtjes over geslapen, hi-hi)
"Morgen kunt u komen."
Ik heb eerst eventjes naar mijn hoorn van de telefoon gekeken van: wat is dit?!?!
"Goh, morgen al?!?! Ja, is goed! Oké..."
Drie uur rijden en ik was in Kerkrade.
Het werd de bewuste kies trekken, twee keer boren en lichte reiniging en dat onder narcose (waar ik het minst tegenop zag, want ik had er in twee jaar tijd al 5 achter de rug). Afspraak gemaakt, de tweede stap.

Het werd wel ná mijn vakantie, maar daar kon de Amalia Kliniek niets aan doen.
Ik heb mij gered met afgesneden steeltjes van kruidnagels wat niet echt optimaal was, maar ik kon het zonder medicijnen en pijnstillers zo wel aan. Elke keer een nieuwe in het gat van mijn zere kies gedrukt, het bleef natuurlijk erg gevoelig, maar de kiespijn werd er wel door onderdrukt.
Lang leve de kruidnagel!!!!

De afspraak stond gepland op 25 augustus, maar ik werd gebeld (hoera!!!) dat ik eerder kon komen omdat ik op de spoedlijst geplaatst was. Er was een plaats vrijgekomen.
18 Augustus 2005:
Ik met mijn pa (handig: hij is net met pensioen) naar Kerkrade en we waren ruim op tijd.
Het "enige" waar ik tegenop zag was dat ik nog wat zou voelen tijdens de narcose...blèh!!! Alleen die gedachte al...
Twee keer een wortelkanaalbehandeling gehad en twee keer één hoop ellende!!!
Over de kiespijn-kies was nog even wat te doen: wortelkanaalbehandeling of ook trekken, het gat was te groot om alleen te boren.
Ik ging op de stoel zitten en kreeg een prik ter hoogte van mijn pols.
Het gaf een héél klein beetje een branderig gevoel en zat maar een beetje door te babbelen en te babbelen en te babbelen.
Er werd een beetje raar naar me gekeken en toen nog eens naar de monitor...toen voelde ik eindelijk(?) iets tintelen: "Ja, het gaat werken!", zei ik.
Daarna zweef je zo weg...

Toen ik (bleek later de tweede keer) wakker werd, zag ik mijn pa staan, mijn kies was getrokken (fikse ontsteking), had een wortelkanaalbehandeling gehad (en dat gewoon in één keer!!!) en een klein kiesje was voorzien van een vulling.
Heb nog wat lopen brabbelen, maar wat......???
Ik heb het team (nogmaals) bedankt en ben in een rolstoel naar de auto gebracht. Service hoor!!!
Was zo dronken als een toeter, nog erger dan dat ik normaliter wakker word 's morgens!!!

Oké, we waren weer op weg naar huis.
Ze hadden wel gezegd dat je nog heel duf kon zijn, maar daar heb ik helemaal geen last van gehad.
Ik was inéénkeer zo uitgeslapen als wat!!! Niks niet duf of iets dergelijks...
Toen begon mijn vader vreselijk te lachen...
Ik zei: "Wat heb jij nou dan?!"
Bleek dat ik al wakker was geweest, hij naar binnen mocht en ik zei: "Ben ik op vakantie in Zeeland?!"
Heb dus heerlijk liggen dromen over onze vakantie in Zeeland!!!
Daarna had ik volgens hem gezegd: "Oh, wat is dit mooi, goh dat dit kan, goh wat mooi, helemaal geen pijn, oooohhhhh..."
Moet je nagaan hoe blij ik was met deze behandeling!!!
Ik heb ook volgens mijn vader het team wel tien keer bedankt en hen opgescheept met een hele hoop gebrabbel...
En ik weet er niks meer van!!!!!!!!! Ben na de 'eerste' ontwaking gewoon alles kwijt!!!!

Toen hij me dat allemaal vertelde lag ik ook in een deuk, ik schaamde me wel een beetje, ha ha ha!!!

Ze vertelden mij ook dat de wortelkanaalkies ongeveer 3 weken pijnlijk/gevoelig kon zijn, maar ik moet eerlijk zeggen: ik heb van de hele behandeling geen last!!!
Het is even lastig eten met een gat in je mond, maar ook daarvan geen pijn!!!
Een beetje last van opgezette klieren in beide wangen, maar dat mag de pret ook niet drukken. Dat duurde ook maar 3 dagen.
Ben er al van af.
Geen na-pijn, niets!!!

Mijn algehele indruk van de Amalia Kliniek is:
- Zeer vriendelijk personeel, zowel telefonisch als aan de receptie als de tandarts(en) als het narcoseteam
- Zeer nette en rustgevende behandeling door het team
- Prettige sfeer
- Ze hebben mijn vertrouwen gewonnen
- Ik kom graag weer!!!

Nogmaals: iedereen heel hartelijk bedankt!!!

Met vriendelijke groeten,
Bianca Z.

11-8-2005

Ik was ook al zes jaar niet naar een tandarts geweest,en daar schaamde me ik voor omdat ik heel erg bang was.
De angst was veroorzaakt door een tandarts die geen rekening hield met bange mensen,en tijdens het laatste bezoek
begon hij ook nog te schelden omdat ik mijn mond had dicht gedaan.Dit was ook direkt de laatste keer dat ik daar ben geweest.
Maar ja de jaren gingen voorbij en ik had geen tandarts in mijn nieuwe woonplaats,ik was ook niet meer gesaneerd.
Ik kreeg toch ondanks dat ik mijn gebit goed onderhield last van kiespijn,er was een stuk afgebroken en dat veroorzaakte de pijn.
Maar ja de angst wind het van de pijn en ik ging niet naar een tandarts,ondanks dat ik al asperine moest slikken tegen de pijn.
Omdat ik toch wel van die angst af wilde had ik me aangemeld op een forum voor angsthazen,en ja dan kan je zien dat je niet
de enigste bent die bang is voor een tandarts.Op deze site kreeg ik het adres van de angsttandarts in Kerkrade,maar ik heb er
eerst maar niks mee gedaan.Wel heb ik de reackties bekeken en gelezen over hun behandelingen maar bellen nee daar was
ik toch te bang voor.Ik moest voor mezelf eerst een drempel over en die was naar die jaren toch zo hoog,dat ik er nog niet over heen
kon springen.Maar omdat ik dit jaar ga trouwen en het niet zag zitten om de hele dag met een hand voor mijn mond te lopen en
de asperines in mijn tas te hebben,heb ik na een paar dagen een afspraak gemaakt voor een intake gesprek.Goh wat was ik bang
toen ik in die stoel moest gaan zitten,maar het viel achteraf wel mee.Ze hebben foto,s van mijn gebit gemaakt en in mijn mond gekeken
met een spiegeltje.De behandeling die ik moest ondergaan bestond uit het verwijderen van 2 kiezen,een wortelkanaalbehandeling,het
reinigen van mijn tanden,en sommige vullingen moesten worden vernieuwd.Met een afspraak op 2 augustus ging ik naar huis,met in
mijn gedachten dat het nog een poos zou duren eer dat het zover was.
Maar ja toen kwam de dag des oordeels en ik was al om 5 uur wakker,ik heb eerst maar even gegeten omdat je toch de rest van de
dag nuchter moet zijn.Wel heb ik toen 2 tabletjes genomen tegen de zenuwen en gelukig heeft dat wel geholpen.We zijn om 10.00 uur
van huis weggegaan want we moesten 2 uur rijden om er te komen.Om 13.00 uur waren we in Kerkrade en ik kon direkt doorlopen naar
de wachtkamer.En ja dan moet je gaan wachten en dat is voor de zenuwen en de angst die je hebt niet leuk meer.Het klame zweet brak
me uit en ik begon ook nog te huilen,het enigste wat ik wou is naar binnen dan had ik het maar gehad.En ja om half twee werd ik geroepen
en toen kwamen alle zenuwen die ik in me had naar buiten,ik begon te hyperventieleren en te huilen zo bang en angstig was ik.
Ik werd in de stoel gezet en ze zeiden dat ik toch al zover gekomen was,en dat iedereen die daar kwam ook bang was.Ik kreeg iets in mijn
arm het begon te tintelen en ik was van de wereld.Toen ik wakker werd was het 15.15 uur ik had geen idee dat ik zolang was weggeweest,en
ik had geen pijn in mijn mond maar wel erge keelpijn.Ik werd in een rolstoel naar de auto gereden en er werd gezegd dat het nog wel even
kon duren eer dat ik echt wakker was.Nou dat was dus niet het geval ik was binnen een half uur klaar wakker,en omdat ik keelpijn had wilde
ik een ijsje en daar heb ik heerlijk van genoten.
En nu is het bijna 1 week geleden dat ik geweest ben en achteraf kan ik zeggen dat het wel mee viel allemaal,heb geen pijn in mijn mond gehad
wel keelpijn.En nu kan ik me dus verheugen op een mooie trouwdag waar ik mijn tanden goed zal laten zien,en dus ook de hele dag zal stralen en
lachen.Ik wil het team die mij zo goed geholpen hebben dan ook hierbij bedanken en ja ik zal aan jullie denken als ik trouw,omdat ik dan met een
stralende lach de dag in ga.
Met vriendelijke groet Bianka Meefout
email biankaschreijer636@hotmail.com/snuffeltje@

6-8-2005

Ik ben al vanaf kinds af aan bang geweest voor de tandarts.

Het begon allemaal toen ik nog maar 8 jaar was het wisselen liep allemaal niet volgens plan en kreeg ontsteking na ontsteking in Groningen ben ik toen geopereert en hebben ze operatief mijn melkgebit verwijdert.

Overigens was dit mijn eerste tandartsbezoek want eigenlijk gingen vroeger thuis nooit omdat bij ons iedereen bang voor de tandarts was.

Dus je kan je voorstellen als 8 jarige was mijn eerste tandartsbezoek geen succes.

Later kregen we op school een schooltandarts en ik was 11 toen ik daar heen moest en uiteraard was ik alleen maar meer bang geworden na de operatie.

Deze tandarts was echt niet leuk hij dwong me in de stoel te gaan zitten en zei constant dat ik me maar niet zo aan moest stellen.

Uiteraard weigerde ik alles met gevolg dat ik dus daar niet meer mocht komen omdat ik de man dus ook heel erg heb uitgescholden *bloos*

Na een aantal jaren begon het natuurlijk en heb wat kiezen laten trekken dat ging eigenlijk altijd wel goed tot dat ik een hele erge ontsteking kreeg en dus weer naar de tandarts moest de verdoving werd gedaan maar voor mijn gevoel werkte het niet.

Na een tijdje wachten vroeg de tandarts nogmaals voel je nog pijn waarop mijn antwoord was ja het doet nog steeds zeer, blijkbaar verloor de tandarts zijn geduld en zei nou ik ga het gewoon proberen met als gevolg dat de tandarts dus mijn kies trok zonder dat er ook maar iets verdoofd was!

Nou dat was voor mij de druppel ik beloofde mezelf dat ik nooit maar dan ook nooit meer naar een tandarts zou gaan.

Enkele jaren later kreeg ik een vriendje die het toch wel heel belangrijk vond en hij zei mijn tandarts is geweldig we maken daar een afspraak en dan ga je alles wat kapot is laten maken ik had hier uiteraard helemaal geen trek in maar ik wilde natuurlijk mijn vriendje niet teleurstellen. Dus met veel pijn en moeite toch gedaan mijn voortanden werden gemaakt want die zagen er natuurlijk na al die jaren niet meer uit. Dit viel me ontzettend tegen want de tandarts was helemaal niet zo geweldig hij was nors grof en hardhandig en ook deze tandarts beweerde constant dat ik me alleen maar aan zat te stellen.

Ik ben op dat moment zo boos geworden dat ik ook deze tandarts uit heb gemaakt voor alles wat mooi en lelijk was ( sorry maar ik vind dat als je een tandarts bent toch ook wel een beetje vriendelijk mag zijn en een beetje mee moet leven met je patiënten) de tandarts schrok hier een beetje van en maakte zijn klusje af.

6 maanden later brak me voortand weer af en ik was inmiddels niet terug gegaan want vond het een vreselijke man maar nu was het nog erger dan het voorheen was ik zat met me handen in het haar wat nu????

Me vriend kwam op de deze site terecht en zei misschien moet je hier een informeren zo gezegd zo gedaan eerst maar eens voorzichtig een mailtje gestuurd waarop heel snel reactie terug kwam dat ik maar moest bellen.

In maart kon ik langskomen voor de intake dit verliep eigenlijk heel snel en rustig, onder moest het 1 en ander gemaakt worden en ja hoor boven moest toch een prothese in.

Ik was allang blij dat er iets gedaan werd dus het vooruitzicht van de prothese vond ik niet zo erg.

En naar huis en wachten maar op de dag 6 juli was mijn dag om 6 uur van huis gegaan want ik zou om 10 uur geholpen worden ben dan ook op 5 juli gebelt wat ik wel heel erg fijn vond omdat de moed me toch al in de schoenen was gezonken.

De heenreis was helemaal niet zo erg als ik me voorgesteld had ik was vrij rustig en had er ergens best zin in dat ik straks weer breeduit kon lachen maar eenmaal voor de deur bij de tandarts in kerkrade werd het me allemaal te veel.

Ik was ontzettend misselijk kreeg ook hoofdpijn en barste spontaan in huilen uit.

Me vriend verzekerde mij dat ze dat binnen helemaal niet erg zouden vinden maar tot overmaat van ramp waren er toch nog best een aantal mensen aan het wachten in de wachtkamer wat me schaamtegevoel alleen maar erger maakte.

Ik wilde wel stoppen met huilen maar het ging gewoon niet ik was zo vreselijk bang voor wat er ging gebeuren dat huilen mijn enigste uitlaatklep was.

Toen was het zover nou het stelde in principe niks voor ik kwam binnen klein prikje wat je helemaal niet voelt alles werd wazig en draaierig en toen hoor ik iemand zeggen wakker worden je bent klaar!

Ik kan de mensen in kerkrade niet genoeg bedanken voor wat ze voor mij hebben gedaan.

Het is allemaal wennen en eten is niet zo makkelijk maar dat is niets vergeleken bij wat ik al die jaren heb door moeten maken aan pijn en ellende.

En voor de mensen die twijfelen om te gaan.. DOEN!!!!!!

En voor het hele team in Kerkrade heel erg bedankt voor de goede zorgen en tot de volgende controle!

6-8-2005

GAAN!!!

Dat is de enige tip die ik je kan geven als je nu met het zweet in je handen deze reacties zit te lezen, zoals ik heb gedaan.

Ik ben nu 22 jaar en door omstandigheden (waaronder ook angst) ben ik in mijn leven veel te weinig bij de tandarts geweest. Eigenlijk had ik maar weinig last van pijn dus heb ik het zo jaren aan laten modderen, maar ondertussen was ik wel altijd bang: bang dat ik er toch een keer aan moest geloven en dat de schade dan verschrikkelijk zou zijn... lekker m'n kop in het zand steken dus, maar ondertussen wel iedere keer dat ik op vakantie ging hopen en bidden dat ik niet naar de tandarts zou hoeven in het buitenland. Ook schaamde ik me veel te erg om naar een reguliere tandarts te gaan...

Op een gegeven moment ben ik gaan zoeken op het internet, en zo kwam ik uit op deze site. Daarna heeft het nog zeker een jaar geduurd voordat ik weer de moed vatte om de site te bezoeken! Dit keer omdat ik binnenkort ga samenwonen en eindelijk eens die verschrikkelijke angst onder ogen wilde zien. En zo heb ik uiteindelijk toch gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek.

Dat vond plaats op 1 juli jl en wat ze me daar vertelden viel alles mee. Ik hoefde alleen maar een aantal vullingen en wat tandsteen verwijderen, +/- een uur en ik zou er vanaf zijn! Ik kreeg zelfs een recept mee voor zalf om mijn handen te verdoven voor het infuus, echt geweldig. Wat wel tegenviel was de lange wachttijd, 27 september zou ik pas terechtkunnen, maar ik kon wel op de spoedlijst.

En zo werd ik op woensdag 27 juli gebeld, of ik dinsdag 2 augustus kon komen. Ik wilde er maar al te graag vanaf, dus de afspraak gemaakt en op 2 augustus erheen, met mijn ouders en vriend (steun kan je nooit genoeg hebben!). Met de zenuwen viel het eigenlijk enorm mee, en ik ben normaal al zenuwachtig om bloed te prikken dus dat begreep ik ook niet helemaal. Ik zou om drie uur aan de beurt zijn maar dat werd ongeveer half 4. Mijn vriend mocht mee naar binnen tot ik onder narcose zou zijn. Ik mocht gaan zitten, en vervolgens werd het infuus aangelegd door de anesthesist, een heel aardige man trouwens. Daarna werd ik wat duizelig en de tandarts (een vrouw wiens naam mij even ontschoten is, sorry) wreef wat over mijn arm, en zo dreef ik langzaam weg met mijn vriend vlakbij. Toen, het volgende moment werd ik ook weer geleidelijk wakker. Ik had eigenlijk verwacht mijn vriend weer gelijk te zien, maar misschien kwam ik iets eerder bij dan verwacht. Vlak daarna kwam hij binnen, samen met mijn moeder, en ik voelde me al kiplekker en wilde al overeind gaan zitten, maar dat mocht nog even niet. Toen ik dan toch na een tijdje op mocht staan bleek wel waarom: ik stond me daar te zwaaien op mijn benen, gelukkig stond er al een rolstoel klaar. En toen weer naar buiten, onderweg nog het een en ander gebrald tegen personeel, mijn hersens moesten duidelijk weer even op gang komen, maar eenmaal in de auto ging het al gauw weer een stuk beter.

Nu, een dag later, zou ik het zo weer doen. Het onder narcose gaan is me alles meegevallen en ook na de ingreep heb ik maar weinig last, alleen wat keelpijn en het is even wennen aan al die vullingen in mijn mond, maar pijn doet dat zeker niet. Iedereen in de kliniek is zo ontzettend lief (en dat vond ik ook al toen ik nog niet als een bezopen iemand in die rolstoel zat)! Bovendien ziet mijn gebit er geweldig uit, met mooie witte vullingen en eindelijk, eindelijk is die verschrikkelijke angst weg! Over een half jaar heb ik weer een afspraak, en ik ben zeker van plan om nu ieder half jaar te gaan!

Aan iedereen die overweegt om na al die tijd toch de stap te zetten om naar de tandarts te gaan, raad ik absoluut aan om hiernaartoe te gaan! Je ziet er mensen in alle soorten en maten, en ze maken je er wel duidelijk dat je je echt nergens voor hoeft te schamen! Alvast heel veel sterkte bij het nemen van deze stap, dat is het moeilijkste gedeelte.

Verder wil ik graag nog iedereen bedanken bij de kliniek, aangezien ik gisteren nogal suf was en mijn dank misschien niet helemaal overkwam. Ik heb nu echt het gevoel een nieuwe kans te hebben gekregen, en er is echt een zware last van mijn schouders gevallen!

Groetjes,

Erica.

2-7-2005

Mijn behandeling is alweer 9 dagen geleden. En ik moet zeggen dat het mij dus ook reuze is meegevallen,
afgezien van de spanningen en zenuwen voor de "dag des oordeels". Reuze meegevallen is misschien nog-
al slecht gekozen als term, want je verneemt er totaal niets van!

Al jaren ging ik niet meer naar de tandarts. Vanaf het moment dat mijn ouders mij hierin hebben vrijgelaten
heb ik besloten *nooit* weer naar de tandarts te gaan. Dit kan lang goed gaan, totdat zich toch rare pijntjes
gaan voordoen in je kiezen. Mijn voortanden begonnen steeds verder af te takelen, maar vanwege mijn angst
voor de tandarts heb ik nooit een afspraak durven te maken. Maar de pijntjes werden steeds erger, en mijn
tanden steeds lelijker. Mijn moeder stelde voor om eens een afspraak te maken met een angsttandarts, maar
hier zag ik geen brood in... Gelukkig wist ik van een tandartskliniek in Kerkrade waar ze mensen onder nar-
cose kunnen behandelen. Dit had ik 2 jaar geleden op het internet opgedoken toen ik ook al een tijdje last had
van kiespijn. Toen heb ik natuurlijk nooit gebeld omdat de kiespijn wel weer overging...

Begin dit jaar toch maar weer die internetpagina opgezocht. Het zou pas in februari zijn dat ik echt de grote
afspraak maakte voor een 'controle'. Ik heb ook vaak de reacties moeten doorlezen, om mijzelf ervan te over-
tuigen dat het wel mee zou vallen. Maar goed, in maart kon ik langskomen voor een intake. Gelukkig werden
er geen haakjes gebruikt, want als er iets was waar ik een hekel aan had, was dat het wel. Er werd een foto
van mijn gebit gemaakt en vervolgens heb ik moeten plaatsnemen in de beruchte tandartsstoel. Op zich een
doodeng moment, omdat het toch alweer 6 jaar geleden was. Maar er werd alleen met een spiegeltje gekeken!
Helaas werd al snel duidelijk dat er van het bovengebit weinig meer over was en dat een prothese nodig was.
En voor iemand van mijn leeftijd is dat toch schrikken. Het ondergebit was nog wel renoveerbaar, ik heb echter
een aantal weken later besloten om ook een prothese voor de onderkaak te nemen. Maar toch de afspraak gemaakt
voor de behandeling. Je hebt de eerste stap immers gezet.

De grote dag kwam snel dichterbij en natuurlijk had ik er niet veel zin in; ook al zei mijn verstand dat ik van de
hele behandeling niets zou vernemen, mijn gevoel besliste anders. Op de dag zelf zijn we om 7.30 weg-
gereden. De behandeling was pas om 12.45, maar aangezien we uit het noorden komen hadden we een lange
rit voor de boeg en we zouden nog files tegen kunnen komen. De rit zorgde gelukkig voor enige afleiding. Maar hoe
dan ook, uiteindelijk eindig je in de wachtkamer. Het zweet brak me naar mijn gevoel overal uit. Er was geen weg
terug. En het wachten duurt dan zo lang... Maar dan word je opgeroepen en 'mag' je in de stoel plaats nemen.
Ik kreeg snel de naald in de palm van mijn hand gedrukt, het slangetje werd aangesloten en binnen 10 seconden
ben je weg. Vervolgens word je weer wakker. Het is net alsof je niet weg bent geweest. Het gebit werd ingedaan
en beschikte over een nieuw en prachtig gebit, veel kon ik er nog niet van genieten, want echt helder was ik niet.
De rolstoel stond klaar en ik wilde daar meteen instappen, maar blijkbaar had ik daar toch enige hulp bij nodig. :)
Na een aantal klopjes op mijn schouder werd ik de behandelkamer uitgereden.
Daarna kon de grote rit thuiswaarts beginnen. Veel bloed gespuugd, daar ontkom je niet aan. En hoofdpijn, maar
dat vond ik maar een kleine prijs. Toen we eindelijk thuis kwamen barste ik in bijna in huilen uit, ik kon mijn
emoties niet echt in bedwang houden. Er viel een hoop spanning van me af.

Ik ben niet trots op het feit dat ik nu een kunstgebit heb, maar ben wel blij dat ik het uiteindelijk heb gedaan. Ik
moet opnieuw leren eten, maar dit wordt met de dag beter. Ook praten ging eerst moeilijk maar dat heb ik nu al
weer aardig onder de knie.

De behandeling was super! Ik wist niet dat een tandartsbehandeling ook pijnloos kon zijn, maar dat dit zo kan
zijn hebben ze bij Reinders & Partners voor mij wel bewezen! Bedankt voor jullie hulp!

Groetjes,
André

12-6-2005

Ik heb er maar 1 woord voor en dat is GEWELDIG!!!!! Het is 100% meegevallen, mijn behandeling bij jullie. Het is dat ik niet eerder van jullie gehoord had, anders was ik al veel eerder geweest. Je weet wel, al 10 jaar niet meer bij de tandarts geweest, op een gegeven moment voel je gewoon dat er iets aan moet gebeuren. Zoeken op internet, en je komt bij deze pagina uit. Biberend een afspraak maken. 27 mei j.l. voor het eerst op gesprek,echt zonder haakjes e.d. en dan al op 8 juni geholpen worden. Je krijgt nog niet de kans om bang te worden bij jullie. Je komt binnen en voor je het weet lig je al in dromenland, en je merkt er echt niets van! Ik moest 3 kiezen trekken en 2 nieuwe vullingen erin laten zetten.Voor ik het wist zat ik alweer in de auto naar huis. Alles was al achter de rug. Bij deze wil ik jullie nog bedanken voor alles, en het mooiste is ik heb alweer een nieuwe afspraak gemaakt bij mijn eigen tandarts. Goed he.

Groetjes Sonja

12-6-2005

Op het gebied van 'witte jassen' en helemaal in het geval van DE TANDARTS voelde ik me de laatste jaren echt 'Beaker' uit de muppetshow,mimimiiiiiiii,je kent het wel!

Als kind is de angst destijds al ontstaan,omdat bij mijn melkgebit de kiezen zo vast zaten dat deze dmv.trekken moesten verwijderd,dit gebeurde dan op de 'vrije' woensdagmiddag,waarbij telkens 1 kies werd verwijdert....
De eerste paar keren ging dat op zich nog wel goed,later braken er stukken af tijdens het trekken en werd ik als klein manneke dmv. de knie van de tandarts op mijn schouder/borst in de stoel tegengehouden omdat hij me letterlijk omhoog trok omdat de kiezen erg vast zaten....De persoon in kwestie was van het type 'Militair',dus weinig begrip of geduld,boren van gaatjes altijd zonder verdoving onder het motto:niet zeuren,gewoon effe flink zijn....en bedankt,zo ontstaat een fobie!

Later ben ik nog jaren bij een orthodontist geweest,incl.beugels boven/onder/buitenboordbeugel,dus al met al eigenlijk 'altijd aan de beurt geweest' op dit gebied.
Op een gegeven moment had ik er letterlijk en figuurlijk genoeg van,wat resulteerde in niet meer gaan van angst........Tot het moment dat er na 4 jaar een ontsteking ontstond in mijn onderkaak en ik wel moest!
Alle moed bij elkaar geschraapt en naar een reguliere tandarts gegaan,moest een uitgebreide wortelkanaalbehandeling worden waar ik uiteindelijk 3 keer voor terug ben geweest,die laatste keer was eigenlijk teveel van het goede,nadien moest ik naar een kaakchirurg om een verstandskies te laten verwijderen wat ik met mijn LAATSTE RESTJE MOED onderging,maar na deze tegenvallende ingrepen durfde ik de laatste paar jaren gewoon ECHT niet meer......

Vanaf dat moment van alles geprobeerd om van de angst af te komen inclusief meerdere hypnosesessies door 2 afzonderlijke hypnotiseurs maar niks lukte........

Viavia wel eens iets gehoord van een angsttandarts in Amsterdam,na lang twijfelen daar eens informatie op gevraagd maar daar hadden ze een wachtlijst van bijna anderhalf jaar,nee dat schiet lekker op!!
Ook nog een keer in Best gecheckt bij zo'n commerciele DentalCare,een hoop hoempa voor de hoofdprijs,tja je bent commercieel of je bent het niet,manmanman...........

Gedurende dat de tijd vorderde werd mijn gebit er natuurlijk niet beter op,had inmiddels wat slechte en zelfs afgebroken kiezen maar durfde gewoon niet nam pijnstillers en sukkelde zo maar wat door en ging het onderwerp dan ook uit de weg....in de wetenschap dat ik er op een of andere manier toch een keer aan moest geloven.

Na verloop van tijd eens op internet gezocht naar evt.mogelijkheden,waarbij ik uitkwam op de pagina van angstvoortandarts.nl en hier meerdere malen op gelezen en gekeken en uiteindelijk na een kleine 2 maanden toch maar besloten om contact op te nemen voor een intake-gesprek eind Januari.

Hierbij werd er een röntgenfoto gemaakt van mijn gebit en later door een vriendelijke en rustige (Belgische) tandarts zoals op de site ook beloofd werd,nl.zonder gebruik te maken haakjes of vervelende attributen een complete analyse gemaakt van wat er precies moest gaan gebeuren incl. het bijbehorende kostenplaatje.
Daarna nog een gesprek gehad met de assistente mbt.de narcosebehandeling en 2 data afgesproken voor de daadwerkelijke ingrepen.

Tussen de intake en de 1e behandeling zat ong.3 maanden,dus tijd zat voor mijn gevoel maar naarmate het dichterbij kwam nam de angst natuurlijk wel toe.
Op 27 April zou ik aan de beurt zijn,mijn vriendin schreef het op de kalender en zei nog achteloos 'Oh,dan is Willem-Alexander jarig,haha' ik had zoiets van What The Fuck?!
De nacht van te voren eerlijk gezegd geen oog dicht gedaan van de spanning,omdat ook een narcose zelf voor mij onbekend terrein was.

Op weg naar Kerkrade ging het op zich nog wel,alleen de laatste 10km had ik het heet en koud tegelijk en was eerlijk gezegd het liefst omgedraaid,beheerst worden door angst is niet praktisch wat dat betreft......
Uiteindelijk waren we precies een half uur van te voren aanwezig,en in de wachtkamer een autoboekje proberen te lezen,haha,met de nadruk op proberen dus!
Na een tijdje kwam er een hele vriendelijk vrouw op me afgelopen,gaf me een hand en stelde zich voor met een heel rustgevende stem,dat was dus Veronique,ze vertelde me dat de behandeling van de patient die voor me aan de beurt was ongeveer een half uur zou uitlopen (en dus moest deze 'Beaker' even wat langer wachten.)

Toen ik eenmaal aan de beurt was ging het erg snel,de tandarts die de behandeling zou uitvoeren was dezelfde als bij de eerdere intake,je gaat zitten in de stoel,de partner mag mee naar binnen,het team praat wat met je,de narcotiseur gaf me een prikje in je hand met de tekst 'kijk maar even naar je vrouw' maar ik als controlfreak keek natuurlijk naar mijn hand waaraan hij bezig was met als antwoord 'dat is mijn vrouw niet,da's mijn vriendin',waarop ze lachend zeiden 'oh,heb je je vrouw thuis gelaten!?'.....Dan lach je zelf nog wat mee en binnen een paar seconden lal je nog wat met dubbele tong en ben je onder zeil,net zo fijn!

Van het bijkomen uit de narcose weet ik zelf niks meer,maar volgens mijn vriendin heb ik al zittend in de rolstoel het hele team wel 2x een hand gegeven en iedereen vriendelijk bedankt,vooral de 'Belg' in kwestie,de tandarts zelf dus,haha!
Ook Veronique heb ik zelf helemaal niet meer gezien,terwijl ze me nog wel met mijn vriendin samen in de auto heeft gezet,toen de auto reed en we Kerkrade uit gingen kwam ik weer wat bij mijn positieven,moest ook wel want mijn vriendin is geen topografisch wonder en dus moest ik een beetje navigeren,uiteindelijk zaten we weer op de A2 richting Eindhoven en wist ze het verder wel.
De dagen erna had ik wel behoorlijk last van napijn van de wortelkanaalbehandeling en verwijderen van een verstandskies,maar dan weet je dat het van voorbijgaande aard is en binnen een paar dagen kon ik ook alles weer eten!

De 2e ingreep moest worden verzet omdat de narcotiseur die dag niet kon,no worries,dit zou dan uiteindelijk op 17 Mei plaats gaan vinden,mijn vriendin ging het op de kalender dus veranderen en zei:Oh,da's toevallig,dan is Maxima jarig....,leuk zo'n voorgedrukte kalender!
Toen ik later die dag op de uit Kerkrade meegekregen factuur keek,zei ik:en nou breekt mijn klomp! De cirkel is rond kijk eens even hoe dat het daar precies heet,nl.Amaliakliniek,da's STERK!

Prijstechnisch worden er gewone (standaard) tandartstarieven berekend,dus ook geen verrassingen op dat gebied,na de intake weet je vooraf precies wat de kosten zijn en waar je aan toe bent.
De 2e behandeling ging eigenlijk vanzelf met als grote verschil dat ik vooraf redelijk geslapen had,en de 3 tussenliggende weken ook geen echte angst meer had voor deze ingreep heb gehad,puur omdat je in Kerkrade zo fijn opgevangen wordt en er alleen maar PROFESSIONALS werken,met veel begrip en ervaring voor angstige patienten!!!!

Wat dat betreft wordt er echt Pionierswerk verricht door dit Team en had ik dit eigenlijk jaren geleden al willen weten,dan was ik niet zolang door blijven lopen met de angst zonder te weten hoe/wat/of waar....

De eerste stap is het moelijkst,daarna wordt het een stuk makkelijker en achteraf voel je je ECHT opgelucht!

Dus voor iedereen die hier wel leest maar de stap nog niet heeft durven maken,heb ik maar 1 advies:gewoon doen,je bent in goede handen!

Veel succes toegewenst hierbij,

Pascal.

3-6-2005

2 dagen geleden is er een einde gekomen aan een 22 jarige kwelling van pijn en schaamte.
Tot mijn 18 de jaar ben ik mee getrokken naar de tandarts, ja meegetrokken want ik was vreeselijk
bang, ben zelf 1 keer flauw gevallen.
Totdat ik dienst in moest , niemand had meer controlle over mij in ik liet het niet meer controleren en was ook gelijk niet meer vezekerd.
Het gaat een paar jaar goed maar opeens brokkeld er hier en daar wat kiezen af, maar niets aan de
hand je ziet het toch niet en het doet geen pijn.(dat wil jezelf geloven)
Totdat er een gaatje in mijn voortand komt raak ik iets in paniek maar weet het aardig te verbergen,
maar het gaatje wordt een gat en de tand breekt op een gegeven moment af en ik wordt radeloos
en weet niet wat ik moet doen(dit kan ik niet meer verbergen)
Nu moest ik wel praten over de tandarts met mijn vriendin(voorheen een verboden onderwerp)
Het internet op en zo kwam ik terecht deze site,na lang denken heb ik gebeld(ik had geen keus meer
dit was niet te verbergen)
Op16-01-05 kon ik langs komen voor intake gesprek, vol met angst zijn wij er heen gereden,aangekomen
ging het vrij snel voor dat ik het wist stond ik binnen oog in oog met een tandarts.
Na wat foto's gemaakt te hebben moest ik in de stoel om de restanten te laten controleren
(alleen met een spiegeltje) na 5 minuten kwam de balans uit de computer rollen 2 A4 velletjes vol met gebreken
(gelukkig geen protese)maar wel moet ik 3 keer terug komen maar ja wat wil je dan na 22 jaar.
16 februari was de groote dag nu gaat het gebeuren, veel te vroeg kwamen we aan,
na een kort gesprekje met de assistent dat ik echt niets zou voelen was ik nog niet overtuigd later kwam er een
meisje in een rolstoel aan rijden die net klaar was en vertelde me dat het geweldig was en niets heeft gevoeld nog was ik niet overtuigd.
Maar nu was het mijn beurt vol angst liep ik de kamer binnen en stelde me voor, ik moest in de stoel gaan
leggen en kreeg een klein prikje in mijn hand en voelde me weg zakken.
90 minuten later werd ik wakker gemaakt geloofd het of niet zonder pijn maar met veel tranen.
Ik vroeg een spiegel om te kijken hoe het er uit ziet de tranen vlogen over mijn wangen zo mooi was het geworden.
Nu ken ik weer vrij uit praten en lachen maar moet nog wel 1 keer terug komen en dat was 2 dagen geleden ze zouden mijn iets
langer onder narcose houden om het af te maken zodat ik niet nog een keer hoefde terug komen.
En weer heb ik niets gevoeld tot nu aan zelfs geen napijn.
Ik heb geen tijd gehad om iedereen te bedanken maar wil het langs deze weg alsnog doen.
IK WIL HIERBIJ HET HELE TEAM ONTZETTEND VEEL BEDANKEN VOOR HET VELE WERK WAT JULLIE AAN MIJN HEBBEN GEHAD.

Groeten Peter uit Wateringen

12-5-2005

Hallo allemaal,

Bij deze wou ik toch nog even mijn complimenten uitspreken over het geweldige team wat jullie daar hebben lopen.
Omdat ik ongeveer 3,5 jaar niet naar de tandarts ben geweest en mijn gebit steeds verder begon af te takelen moest er toch maar eens wat gebeuren vond ik zelf.
Aangezien lachen met een dichte mond (uit schaamte voor mijn gebit) niet altijd even spontaan overkomt ben ik maar eens rond gaan neuzen wat hier aan te doen kon wezen.
Via een kennis die ook door jullie was behandelt kwam ik hier dus terecht.
Heb ik het toch nog bijna een jaar uit weten te stellen.
Maar toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld voor een intake gesprek deze vond plaats in eind december 2004.
Na een lange reis vanuit friesland moest ik heel even wachten op mijn beurt maar ja had ik mooi even tijd om de papieren in te vullen.
Toen eerst maar even een fotootje maken van het restant van mijn gebit en ja je gelooft het niet maar er stond nog wat..
Daarna een gesprek met de tandarts hoe we deze renovatie van mijn gebit het beste konden oplossen het kwam er al gauw op neer dat de behandeling in twee keer zou gaan plaats vinden want zo'n renovatie red je gewoon niet in 1,5 uur.
Na de drie A4-tjes te hebben doorgesproken die uit de printer kwamen rollen.
Maar weer dapper de reis naar huis geaanvaard ik zou gebeld worden voor een afspraak.
En dat gebeurde ook binnen drie weken werd ik terug gebeld voor een afspraak 2 Maart zou de eerste grote dag zijn.
Maar door omstandigheden heb ik die afspraak moeten verzetten en werd dat dus vandaag 11 Mei.
Ik zou om twaalf uur geholpen worden, dus was het verzoek of ik erom half twaalf kon wezen.
Zo gezegd zo gedaan vanmorgen om half acht dapper in de auto gestapt en die kant op gereden.
Wij waren er dan ook mooi op tijd, Veronique ving ons op het kon iets uitlopen en als we wouden konden we wel even naar buiten gaan en zouden we wel opgehaald worden wanneer ik aan de beurt was.
Maar aangezien ik al zulke positieve reacties had gelezen hier en van mijn kennis gehoord.
Ben ik lekker blijven zitten en heb er een boekje bijgepakt.
Veronique kwam even later met een jongen voorbij lopen in een rolstoel die net aan de beurt was geweest en zij tegen hem lach maar even naar die jongen (ik dus) waarschijnlijk om mij gerust te stellen.
Die jongen zegt nog tegen mij je gaat straks lekker slapen en dromen over wat je maar wil brunettes of blondines..
Ze vriendin liep er achter en die had rood haar (dus hij heeft nog wat uit te leggen thuis hahaha) maar goed wij moesten daar even smakelijk om lachen..
Maar toen was daar het moment ik was aan de beurt, zo stoer als ik was naar binnen even netjes voorgestelt en in de stoel plaatsgenomen de anethesist kwam binnen kreeg een prikje in mijn hand en voordat ik hele verhalen kon gaan vertellen sliep ik al als een roosje en lag heerlijk te dromen over hahaha.
Toen ik wakker werd was de helft van mijn renovatie gebeurd en werd ik keurig netjes in een rolstoel bij de auto afgeleverd.
Heb een deel van de terugreis nog wel even liggen slapen.
Maar ik mocht om kwart voor vier weer wat eten en zat om vier uur dan ook aan een heerlijke milkshake en een paar stukjes patat van de Mc Donalds haha.
Kort samen gevat mijn ervaring over vandaag in 1 woord SUPER.
Ik moet nog een keer heen voor de rest van mijn gebit maar ik ga maandag fluitend de praktijk op bellen voor een nieuwe afspraak wat mij betreft de volgende dag gelijk weer heen.
Ik heb vandaag ook twee gecompliceerde extracties gehad (kiezen getrokken) en ik heb nog geen paracetamol hoeven te slikken ik verneem wel dat er een verbouwing is geweest vandaag aan mijn gebit maar heb er zeer weinig last van en mijn voortanden zijn als nieuw echt SUPER...
Mensen die dit lezen en toch zitten te twijfelen niet doen.. gewoon even bellen en heen gaan ik besef nu pas eigenlijk weer wat een waardevol bezit het is om een mooi gebit te hebben.
En geloof me als ik nu achteraf kijk vond ik het erger om vanochtend op te staan zonder koffie te kunnen drinken dan de behandeling vandaag bij die super kliniek in kerkrade..
Het hele team alvast bedankt en tot gauw voor de finishing touch kijk er nu al naar uit....
Reuze bedankt..

Groeten Mario

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

12-9-2005

24-8-2005

11-8-2005

6-8-2005

6-8-2005

2-7-2005

12-6-2005

12-6-2005

3-6-2005

12-5-2005

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg