Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

5-12-2005

hoi,
toen ik 12 jaar was heb ik een apec-resectie aan mijn 2 voortanden gehad, ik heb daarna altijd angst voor de tandarts gehad, en zeker voor spuiten, die waren echt afschuwelijk, toen mijn tandarts zei, dat ik weer naar de kaakchirurg moest, had ik het niet meer, kon niet meer slapen, niets meer, wat een angst, maar toen ik op internet de amaliakliniek vond, ging de angst een beetje weg. gisteren 3 dec was ik aan de beurt, weer diezelfde apec-resectie en verstandskiezen eruit, dan komt die angst weer, maar nu 24 uur later, nog geen pijn gehad!!!!!!!!, maar vooral van de hele behandeling niets gemerkt,SUPER!!!!!!!!. ik wil dan ook iedereen van de amaliakliniek bedanken uit de grond van mijn hart, jullie zijn GEWELDIG!!!!!!. o, ja kaakchirurg bedankt, voor het helpen met m,n jas aan doen, zo zie je, ook dit doen ze voor je.
BEDANKT BEDANKT BEDANKT

4-11-2005

Hallo,

ik ben Ton en al van kleins af aan bang voor de tandarts (bedankt schooltandarts!!),
3 maanden geleden brak er dus een voortand af (aan de bovenkant) en moest ik wel naar de tandarts.
Mijn vrouw helemaal gelukkig want die kon mij niet anders als met een erg slecht gebit, en nou moest het er toch echt van komen.
Via een schoonzus die hier ook al eens onder narcose was behandeld het adres gekregen en hele goede reactie, dus een afspraak gemaakt voor het voor gesprek, dat was al na een week en ging allemaal heel gemoedelijk, ik voelde mij meteen op mijn gemak.
Niks geen enge haakjes en meer van dat soort dingen.
Mijn bovengebit zou worden vervangen door een kunstgebit en mijn onderkant had alleen een gaatje en zou gereinigd gaan worden.
Ik kon helaas pas over 3 maanden terecht en heb dan ook 3 maanden niet veel gelachen, hahahaha, want een voortand missen is toch erg wel lullig.

Afgelopen donderdag was het zover, we moesten er om 10.00 zijn, en ik zou om 10.30 geholpen worden, aangezien wij vanuit Amsterdam komen, zijn we om 06.30 vertrokken en waren we er al om 09.30, om 10.00 kwam er een lieve dame zeggen dat het een klein beetje uitliep en dat we eventueel nog wel een uurtje naar buiten konden, dus zijn we even Kerkrade ingelopen en om 11.00 waren we weer terug, 5 minuutjes later werd ik naar binnen geroepen.

Toen ik het infuus kreeg werd ik inderdaad helemaal draaierig en mijn vrouw heeft echt staan lachen want het was net of ik helemaal dronken was. Dit duurde heel kort en weg was ik. Na 40 minuten hoorde mijn vrouw mijn stem alweer door de deur heen, hahhaha, en was ik klaar en ook alweer redelijk bij, ik heb me wel doormiddel van een rolstoel lekker naar de auto laten rijden want was nog wel wat zwakjes op de benen.

Het is me allemaal 100% meegevallen, had ik dat maar jaren eerder laten doen!
Ik ben nu 2 dagen verder en het is inderdaad wel even wennen, en uiteraard voel ik wel wat, maar echt ik kan het iedereen aanbevelen, gewoon super zo'n narcose! (en je wordt er nog dronken van ook).

Groeten van
Ton Hoffmeister uit Amsterdam.

29-9-2005

Personeel van Amalia kliniek en mede-tandarts-fobie-isten,

16 jaar, was ik niet naar de tandarts geweest. Op m'n 14e voor het
laatst gegaan. Al die jaren ervoor had ik
telkens wel een gaatje ergens. Heb verschillende tandartsen gehad. De
één vond verdoving maar voor kleine
kinderen, de ander gaf zonder meer verdoving, alleen begon daarna
direct met de behandeling. Al met al
maakte ik het in mijn eigen hoofd natuurlijk allemaal veel erger..
Rond m'n 20e verloor ik een kies. Heb er veel last van gehad.. Maar
ik dacht, deze pijn weegt op tegen de
tandarts. Rond m'n 25e verloor ik een tweede kies en wederom,
aanvaarde ik deze pijn...
(Mijn god zeg, als ik dit toen had geweten.., andere kant is, dat de
Amalia kliniek toen nog niet bestond)

2 jaar geleden begon ik met het zoeken naar een oplossing. Mijn
tanden waren geel, van koffie en sigaretten.
En ik was bang dat er elk moment weer een kies kapot kon gaan.
Zodoende kwam ik vorig jaar door een tip
van iemand achter de website van www.angstvoordetandarts.nl. Heel de
website uitvoerig bekeken.
En weer weggestopt. Handig om te weten, kan nog eens van pas komen..
Tot afgelopen januari.
Toen werd ik bang dat ik misschien , door het uitstellen, ook wel
eens in plaats van een kies, een tand kwijt
kon gaan raken.. Het zweet brak mij uit. Dat nooit!

De stoute schoenen in mei toch maar aangetrokken. Gebeld met de
kliniek. Wat klonken ze daar vriendelijk
en begripvol. 24 juni voor controle geweest. Foto's gemaakt en even
wachten op de tandarts. In de
behandelkamer, bleef ik vrij rustig. Bleef een beetje staan. Er werd
mij vriendelijk gevraagd om te gaan zitten..
Hahaha.. ik ging op 'n gewone stoel zitten.. "Nee, gelieve even op de
behandelstoel te gaan zitten."
"Moet dat?" Vroeg ik. Ze wilde even kijken.. Met een spiegeltje en
meer niet!

Verbazingwekkend genoeg had ik 4 kleine gaatjes, 1 wat grotere en er
zou wat restanten van de laatst
verloren kies verwijderd moeten worden. En dat terwijl ik vreesde
voor het moeten gaan laten trekken van
zowat al m'n kiezen (en misschien zelfs wel tanden).

Direct na de controle heb ik een afspraak gemaakt voor de
behandeling. Dat kon pas op 27 september.
Zo ver weg? Wow.. maar dat begrijp ik nu wel. Ze hebben het druk. En
ik weet wel hoe dat komt.

Ze behandelen je daar, in 1 woord : Geweldig !

Ik was met het openbaar vervoer gekomen, vanuit de bollenstreek..
Flink eindje reizen. Geen last van
zenuwen gehad, tot 10 minuten voor ik naar binnen mocht komen.. Ik
stond op het punt naar huis te
gaan, tot ik een vriendelijke zachte (limburgse) stem m'n naam hoorde
zeggen.. Wat een rust straalde
uit die stem. Twee minuten voor het naar binnen gaan, was ik er van
overtuigd het door te gaan zetten.

Tegen half twee. De tandarts riep mijn naam.. Nu is het mijn moment.
Er stonden 4 of 5 mensen in de
behandelkamer. Allemaal even vriendelijk. Prikje in m'n hand voor het
infuus, je voelt het als een heel klein
prikje. Binnen 15 seconden, was ik weg. Blijft een rare ervaring. Je
zit te praten en voor je het weet, doe je
je ogen open en staan de mensen op een andere plek. En is het
allemaal gebeurd. Ik had wat langer nodig
om bij te komen, maar dat heeft de pret voor de tandarts, anastesist
en assistenten zeker niet gedrukt. Heb
behoorlijk wat grappen zitten maken, blijkbaar..
Moest en zou iedereen een handje geven bij het verlaten van de kamer.
En vroeg in m'n roes nog om een
zoen van de assistente..

Omdat ik met het openbaar vervoer was gekomen, moest ik even wat
langer wachten, tot ik weer wat zekerder
op m'n benen kon staan en lopen. De tijd vloog voorbij, waar ik dacht
5 minuten igewacht te hebben, bleek
anderhalf uur te zijn. En ondertussen kwam de tandarts voorbij, de
anastesist, assistente (nee, niet die van
de zoen.. ;-) ) en allemaal vroegen ze heel begaan (en vriendelijk)
hoe het met mij ging.

Kwart voor vijf verliet ik de kliniek. Met zoooooo'n glimlach. Ik was
blij. Opgelucht. Eindelijk ben ik geweest.
En had het eigenlijk alleen maar enorm naar m'n zin gehad in de
kliniek. Zo vriendelijk, vrolijk, begripvol,
lief en aardig als ze daar zijn!

Mijn voornemen is, dat ik volgend jaar best op controle wil. Maar dan
wel, in de Amalia kliniek.
Al moet ik weer zelf betalen. (Dit moest ik zelf betalen, omdat ik
niet verzekerd ben voor tandheelkundige
(be)handelingen). Dat heb ik er wel voor over. En al helemaal in de
Amalia kliniek !!

Dank jullie wel !!!!!!

vriendelijke groetjes, Maurice

29-9-2005

27-09-2005

Lieve (mede)-angsthazen,

Ik heb het idee dat me gevraagd is om een reactie te sturen voor de website maar zeker weten doe ik het niet, ik kan het ook gedroomd hebben (hoezo dronken van de narcose, haha)

Het hele verhaal over het ontstaan van mijn angst voor de tandarts zal ik overslaan. Iedereen die dit leest weet wat ik bedoel.

10 Jaar geleden heb ik wel eens tegen mijn toenmalige tandarts gezegd:
"Ik zou willen dat ik ergens onder narcose een behandeling kon krijgen, dan kon in 1x m'n hele gebit gerenoveerd worden".
Hij begreep het wel maar zei dat die mogelijkheid er niet was. Later heb ik er verder ook nooit meer over nagedacht, ging ervan uit dat het toch nergens kon, zo'n narcosebehandeling.

Tot ik ca. 1,5 jaar geleden (inmiddels al ca. 7 jaar niet meer bij de tandarts geweest) zat te internetten en op Google intypte: angst voor de tandarts.
Geweldig! Ik kwam terecht op de site van de Amalia Kliniek en daar zag ik dus staan dat de mogelijkheid van een narcosebehandeling bestond!
Terwijl de tranen over m'n wangen rolden heb ik de reacties (allemaal positief!) zitten lezen.

Maar goed, dan moet je dus al je moed gaan verzamelen. Ik zat nog vol met vragen, vooral over de kosten.
Bellen was uitgesloten, dat durfde ik niet, bij het idee alleen al kreeg ik pijn in m'n buik. Dan maar mailen.........dacht ik, en daar bleef het bij, ik durfde zelfs dat niet, ondertussen smoesjes verzinnend voor mezelf, Kerkrade is toch wel ver weg, zal wel heel duur zijn, zal wel niet vergoed worden etc.etc.

Tot dit jaar mijn zusje me vertelde dat ze ging trouwen. Hartstikke leuk natuurlijk.
En voor mij net dat duwtje dat ik nodig had. Op de bruiloft van m'n zusje wil ik stralen, durven lachen zonder m 'n hand voor m'n mond te houden.
Toen heb ik dus eindelijk een mailtje gestuurd met m'n vragen, en de datum van de bruiloft met de vraag of het voor die tijd zou lukken.
De volgende dag al antwoord, moet lukken maar dat moet je wel nu bellen om een afspraak te maken..........

Ja.........bellen......nu? Slik!
Na 4 weken treuzelen dan toch eindelijk met een brok in m'n keel de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt voor een intake. Bloednerveus stond ik in de wachtkamer, klaar om weer naar buiten te rennen. Toen ik aan de beurt was werden er eerst foto's gemaakt en toen ging de tandarts in m'n mond kijken en ik voelde niks!
Vervolgens een gesprek met de assistente van de anesthesist en weer terug naar de receptie om 2 afspraken in te plannen (het was te veel om in 1x te doen). Gelukkig kon het nog voor de bruiloft! Ik besloot om gelijk maar 2 afspraken in te plannen, als ik het nu niet zou doen zou ik het nooit meer doen.

De dag voor de eerste behandeling kreeg ik nog een telefoontje om me te helpen herinneren aan de afspraak (alsof ik die zou vergeten, haha). En daar ging ik, 7 september, bibberend als een rietje, naar de tandarts.
Ik moest vrij lang wachten omdat degene voor mij wat meer tijd nodig had om wakker te worden. Ondertussen zag ik mensen in rolstoelen uit behandelkamers komen en kreeg ik steeds meer de bibbers. Uiteindelijk mocht ik (een kwartiertje te laat) naar binnen en in de stoel gaan zitten waar ik een prikje in m'n hand kreeg voor het infuus.
De assistente van de anesthesist kwam bij me staan, aaide over m'n arm en zei: 'het duurt nu niet lang meer hoor'.
Ik antwoordde dat ik dat inderdaad hoopte omdat ik nu toch wel heel erg nerveus werd en toen kwamen de tranen.
Dat is ook gelijk het laatste dat ik weet want toen deed de narcose z'n werk.
Zo'n anderhalf uur later werd ik wakker gemaakt, in de rolstoel naar buiten gereden (maar hoe ik nou in die rolstoel ben gekomen??)
Er waren 6 kiezen getrokken (incl. 4 verstandskiezen) en de nodige tanden en kiezen gerenoveerd. Het grootste gedeelte was achter de rug.

De hele dag heb ik wel wat last gehad van bloed in m'n mond door die getrokken kiezen maar ach, ik had het ergste achter de rug en ik had er niets van gevoeld!
Ik heb wel ruim een week een zeurende pijn in m'n kaak gehad maar dat kwam doordat er zoveel tegelijk getrokken was en m'n kaak zich daardoor opnieuw ging zetten. En ach, als je weet dat het daardoor komt en dus weer overgaat, niks aan de hand! Verder was m'n gebit al zo mooi dat ik dat beetje pijn niet echt een probleem vond!

Op 19-9 ben ik voor de tweede keer geweest. Ik ging al wat minder nerveus in de stoel zitten en wist zelf een lach te produceren! Bij de tandarts!!
De resterende tanden en kiezen gerenoveerd en klaar was m'n gebit!
Geen centje napijn gehad!

Ik word bedolven onder de complimenten voor m'n mooie gebit en iedere spiegel die ik zie krijgt een stralende lach!

30 September is de bruiloft en ik heb me al voorgenomen om de hele dag m'n tanden bloot te lachen!!

Alle medewerkers in Kerkrade wil ik dan ook hartelijk bedanken voor hun goede zorgen! Vooral de assistente van de anesthesist, wat een lieverd zeg!

Verder wil ik iedereen die dit leest het volgende advies geven: pak de telefoon en bel naar Kerkrade. Niet twijfelen, geen smoesjes, gewoon doen! Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het niet 1,5 jaar eerder heb gedaan.
Je mag mij ook mailen als je vragen hebt, ik beantwoord ze graag.
essie@heeftemail.nl

Esther

26-9-2005

Beste lezers en team Amalia Kliniek,

Ik zal mijn verhaal eventjes kort vertellen : Het is allemaal begonnen toen ik een jaar of 15 was, Ik ging naar de tandarts ieder half jaar ,maar ik kwam bij de tandarts en hij wilde een keer fotos maken van mijn gebit , Dus jullie kunnen dat wel ,je krijgt van die plaatjes in je mond en er wordt een foto van gemaakt. Ik had toen geen gaatjes gehad maar wat bleek volgens de tandarts ik had 11 gaatjes in 1 keer , dat was schrikken !!! ik moest 3 keer terug komen in sessies van 45 minuten. Nou dat ging helemaal verkeerd na de eerste keer en ik durfde niet meer terug, en aangezien ik toen toch geen kiespijn had vond ik het allemaal prima .

Rond mijn 18de kreeg ik dus kiespijn, nachten lang wakker want als ik maar niet naar die tandarts hoefde, maar ik kon er niet aan ontkomen en ik onderging een zenuwbehandeling.na 3 kwartier kwam ik de stoel uit en begon de verdoving uit te werken en wat bleek : DE VERKEERDE KIES WAS BEHANDELD. Ik kon om 5 uur meteen terug komen en huppakee hij begon aan de volgende. Nou om een lang verhaal kort te houden : ik heb in 1 jaar tijd 5 zenuwbehandelingen gehad en ja je raad het al bij de 5de durfde ik ook niet meer terug om het af te maken.

In de 3 jaar daarop was het iedere maand wel een kies of tand die het begon te begeven , ik at een broodje en knak stukje van je kies af. Continu kiespijn, hele nachten wakker gelegen en durfde niet naar de tandarts. Afgelopen half jaar is het echt helemaal verkeerd gegaan, er was geen tand meer heel, mijn voortanden waren gescheurd en het begon er zelfs vies uit te zien. Ik durfde niet meer te lachen durfde niet meer iemand recht in de ogen te kijken , durfde zelfs mijn eigen vriendin geen kus meer te geven zo vies vond ik het. En ik werd een half jaar lang iedere nacht (met enkel uitzonderingen na ) wakker met kiespijn. Toen ben ik toch maar eens net als alle andere gaan zoeken hoe ik van mijn hele gebit afkwam. Het liefst iemand die onder narcose er alles uit zou gaan halen. Ik kwam dus terecht bij de Amalia kliniek , en ik had onder een hevige kiespijn bui zelfs het lef om te bellen. Ik kon langs komen en er zou gekeken worden of ze me konden helpen.

Wat je al meteen opvalt als je belt is dat je echt mega vriendelijk te woord wordt gestaan, kreeg zelfs tips hoe ik tijdelijk kon proberen van kiespijn af te komen, al was dat echt niet meer mogelijk. Nou de afspraak was gemaakt , en ik samen met mijn moeder er naar toe : mijn moeder had boven al een gebit en wilde haar ondertanden ook weg laten halen (haar verhaal komt ook nog haha). We kwamen aan na 1:30 uur rijden en moesten nog even plaats nemen in de wachtruimte. Ik had het niet meer en als ik alleen was geweest was ik op dat moment meteen terug naar huis gereden. We werden naar binnen geroepen door een assistente eenmaal binnen in die kamer had ik het niet meer maar wonder boven wonder kreeg de tandarts mij gerust gesteld , hij bleef rustig luisteren en hij vroeg of hij mocht kijken, ik zij nog maar niet met een haak of zo !! . nee hoor gewoon met een spiegeltje ,hij schreef van alles op alleen het was werkelijk hopeloos , onmogelijk om dit nog op te knappen , dus de conclusie was en schrik niet ik ben pas 22 jaar : Gehele boven gebit zou getrokken worden , onderin alle kiezen er uit en mijn ondertanden zouden worden opgeknapt, het klinkt raar maar ik gaf er niets om een gebit zou betekenen dat ik nooit meer kiespijn had en dat was een WENS !...we moesten een keertje terug komen om voor het gebit te happen , dat stelde niks voor al hing de helft van mijn tanden al in het beugeltje waarmee hij mijn gebit aan zou meten .

Gisteren 23 september was het echt zo ver. Ik en mijn moeder zouden tegelijk geholpen worden : ik om half 2 en mijn moeder om 3 uur (ik zou 90 minuten onder narcose moeten ) we hadden een oom en tante meegenomen en het was een grote zenuwtoch daar naar toe maar je kan er niet meer onderuit dus daar aangekomen nog ff snel een sigaretje opsteken voor de zenuwen .ik moest nog even wachten in de wachtkamer, en ik zag ondertussen 2 personen uit de behandelkamer komen en zoals ik al eerder bij iemand las zij zagen er niet mishandeld uit . maar ja ik moest er aan geloven en werdt naar binnen geroepen :

Ik dacht dat ik spontaan een hartaanval kreeg, mijn hart ging op en neer en het angstzweet brak me uit , waarom ?, die naald van het infuus ik ben helemaal panisch voor naalden dus ik werdt op die stoel gelegt en moest werkelijk door iedereen vast gehouden worden want of ik ging het op een rennen zetten of ik werd helemaal gek, ik wil hier bij even zeggen de meneer die de naald zou zetten was super vriendelijk hij tikte 2 keer op me hand en ik voelde een balpen op me hand zeg maar en hij zat er in , ik zeg is dit alles ???? ja zeggen ze , ik was nog mooi ff bij kennis en zij nog , je laat me verder wel heel ? . en toen schijn ik weg te zijn geweest, weet daar niks meer van , ik weet dat ze ma wakker maakte , en het gebit er in werd gezet en het voelde een beetje raar aan maar ik voelde toch niets want de verdoving zat er in. Ik ben uit de stoel gestapt en zette het op een lopen ik denk en nu weg wezen hier, heb de tandarts heel vriendelijke bedankt en hij hielp me met naar buiten lopen, ik was goed bij kennis en had geen rolstoel nodig hoor., ben buiten op een stoel gaan zitten met zakdoekjes en kwam vrij snel helemaal bij kennis, onder tussen mocht mijn moeder ook naar binnen en was die ook de klos. We hebben even zitten wachte , binnen 30 minuten kwam mijn moeder naar buiten en konden we weer beginnen aan de huisreis. Onderweg zijn we heel even gestopt om even een keer te spoelen, want ach ja bloeien doet het wel. Eenmaal thuis gekomen was ook de verdoving uitgewerkt en nu komt het IK HEB HELEMAAL GEEN NA PIJN HELEMAAL NIKS !!!!

Vandaag wakker geworden en ja het bloeien is nu aan het stoppen , en inderdaad je hebt moeite om het gebit op zijn plaats te houden . maar ik zeg 1 ding , ik wil nooit mijn eigen tanden meer terug, En ik snap niet dat ik hier voor 3 jaar lang dag en nacht met kiespijn heb gezeten, ik kan niet tegen iedereen zeggen van , doen, want je zal zelf de stap moeten nemen, wat ik je wel kan zeggen, je zal daarna heel blij zijn .

Namens Martijn wil ik het gehele team van de Amalia kliniek hartelijk bedanken. Ik zal zeker als ik weer kan praten (gaat nu beetje moeilijk) nog even een belletje geven om de tandarts zelf te bedanken.

Ps ik kreeg op verzoek mijn oude tanden netjes mee , ik heb ze van blijdschap zo de prullenbak in gegooid haha

25-9-2005

Hallo angstcollegas!

In het voorjaar van 2003 ben ik me er zo langzaam van bewust geworden dat het moment zou komen dat ik naar de tandarts zou moeten. Ik was ruim 12 jaar niet meer geweest en het zweet brak mij uit. Niet door slechte ervaringen uit het verleden of zo maar moet helemaal niets hebben van witte jassen. Zelfs mijn eigen huisarts kent me niet eens. Ik had van iedereen wel altijd gehoord dat als je echt kiespijn hebt je wel wilt geholpen worden en aangezien ik niets meer kon eten of drinken en al met mijn voortanden moest gaan eten, begon toch langzaam het besef te komen dat het moment niet lang weg kon blijven. Als directeur van een softwarebureau zit ik zon 20 uur per week op internet en al snel ging ik op zoek naar Angst voor de tandarts en kwam op deze site terecht. Net zoals jullie probeer je dan hoop en vertrouwen te halen uit de verhalen die hier staan. Ik kan me nog herinneren dat ik zelfs bij mijn eerste telefonische contacten vroeg of die verhalen wel echt waren, zo hoopvol klonken ze.

Vervolgens begon de ellende. Ik had een afspraak over 2 weken en sinds die dag kon ik niet meer functioneren. Mijn vrouw had een draak van een man in huis, de kinderen ontweken mij en mijn personeelsleden konden weinig goed meer doen. Er was met mij geen huis te houden. Hoe dichter de datum naderde hoe meer ik dacht bekijk het maar ik ga niet. Vervolgens begonnen we te praten met vrienden er over en al snel bleek dat mijn buurman ook de pineut zou zijn en samen besloten we onze angst te bundelen. Samen zijn we het avontuur dat narcose heet aangegaan.

Hoe de behandeling aan zich is gelopen wil ik even overslaan. Die was in een woord geweldig en alle beschrijvingen van andere patiënten onderschrijf ik voor 200%. Het is het mooiste wat mij was overkomen. Ik kon na mijn behandeling weer zeggen dat ik gesaneerd was. Met zon kaart op zak voelde ik mij er weer bijhoren. Heerlijk om te merken dat ik alles weer pijnloos kon eten, mijn tanden er puntgaaf uitzagen en dat mijn lelijke grijze vullingen waren vervangen door witte. Daarnaast had ik bij het poetsen van mijn tanden geen pijntjes meer en was er geen bloed meer te bekennen. Onsmakelijk allemaal maar ik denk voor velen herkenbaar.

Na 6 maanden vroeg ik of ik op controle mocht komen in Kerkrade. Immers mijn ervaringen waren zo positief dat ik mij bij hen niet hoefde te schamen voor mijn angst. Want denk er om, na 6 maanden ging ik met knikkende knieën naar Kerkrade toe. Daar aangekomen merkte ik meteen dat ik niet anders werd behandeld dan het half jaar daarvoor. Men weet wat het is om met angstige patiënten om te gaan. Ik herinner me nog dat ik binnenkwam bij mijn controle en dat ik met knikkende knieën een hand gaf aan de (vrouwelijke) tandarts. Ik mag het misschien niet zeggen maar ze was zo ontzettend lief dat ik me haast schaamde. Ze had alle tijd en zag al snel dat ik moeite had om in die stoel te gaan liggen. Dan eerst maar eens gaan zitten en even praten over de reis naar Limburg. Hoe ik de narcose behandeling ervaren had en hoe het met me ging. Dan toch maar gaan liggen en inderdaad weer geen haakjes in mijn mond maar heel voorzichtig met het spiegeltje controleren. Het zag er allemaal keurig uit. Alleen mijn tandsteen zou verwijderd moeten worden en alvorens te beginnen met het water en (voor mij) boordje, eerst weer uitleggen hoe het zou gaan. Ik zou meteen mijn hand op moeten steken als het niet zou gaan, maar ik had al zo vaak een schoonmaakbehandeling van tandsteen gehad dat ze voor mij mijn gang mocht gaan. Als dat alles was.Ik was zo opgelucht en trots dat ik de stap na een gewone controle had durven zetten.

Nu ben ik twee jaar verder en vanmiddag heb ik mijn jaarlijkse controle weer gehad. Voorheen was ik dagen uitsluitend bezig met de gang naar de tandarts. Sinds twee jaar valt het mij op dat ik uitsluitend vanochtend weer angst kreeg. Toch durf ik in mijn eentje de rit naar Kerkrade te maken. Had om 14.00 uur een afspraak en zorgde er voor dat ik niet eerder dan in het twee uur journaal me meldde. Na 5 minuten werd mijn naam afgeroepen en weer sloeg mijn hart over. Dan door die deur en weer de zeer vriendelijke assistente die al snel door had dat ik nog altijd niet van die angst af ben. Even later kwam de vriendelijke tandarts die direct te horen kreeg dat meneer zeer bang was en direct paste hij zijn benadering aan. Eerst een handje, rustig de stoel in en opnieuw uitsluitend een spiegeltje zonder die vervelende haakjes. Weer kreeg ik te horen dat na twee jaar alles in orde was, maar de voor mij standaard tandsteenverwijderen moest nog wel even gebeuren. Tien minuten later met een schoon gebid en opnieuw met veel trots stond ik weer buiten. Mensen, tot over een half jaar. Daar heb ik een rit van 300 km graag voor over want in Kerkrade weten ze hoe het is om met angsthazen om te gaan.

Het positieve van dit hele verhaal is dus niet alleen dat ik trots ben om na 12 jaar weer gesaneerd te zijn, maar dat ik nu, 2 jaar na mijn narcose behandeling, nog steeds kan zeggen dat ik een vaste klant ben, die nog altijd bang is, maar zonder echte panische angsten naar Kerkrade rijdt en met veel steun van de kliniek ik mijn tanden in uitstekende conditie kan houden. Nogmaals, mensen bedankt. Wil je persoonlijk vragen stellen om mijn ervaring of lotgenootadvies te krijgen, dan kun je me mailen op info@geertvanerven.nl. Ik help jullie graag met mijn ervaringen.

Met vriendelijke groet,

Geert van Erven

21-9-2005

Hoi lieve schatten (want dat zijn jullie)!

Vandaag 20 september 2005 heb ik mijn behandeling onder narcose ondergaan. Ik heb eigenlijk maar 1 woord: WOW!!!

Eigenlijk was ik nog niet eens zo heel lang geleden naar de tandarts geweest (ca 2 jaar). Maar ik heb nu eenmaal een zwak gebit EN een gigantische angst voor injecties en prikken, geen ideale combinatie.

Gaatjes vullen heb ik altijd laten doen zonder verdoving (liever even pijn dan een prik hield ik mezelf voor), maar op een gegeven moment moest er toch iets meer gebeuren, namelijk 1 kies verwijderen en een wortelkanaalbehandeling! (ja en dat kan dus echt niet zonder prikken dus dat ging fijn niet gebeuren).
Ik had namelijk ook nauwelijks last van die kiezen, totdat ik na een tijdje toch echt pijnscheuten ging voelen. Ach ja, lang leve de paracetamol en Ibuprofen he. Laten we zeggen dat ik een goede sponsor van de apotheek ben geweest die tijd.

Totdat er op een gegeven ogenblik een stukje voortand afbrak!! Ik ben 26 jaar en nogal ijdel en heb een representatieve baan, dus ........... AIAIAI. Nu zou ik er toch aan moeten geloven!

Via een collega hoorde ik van de Amalia kliniek in Kerkrade, een plek waar lieve, begripvolle mensen zouden werken en je je echt niet hoefde te schamen voor je angst. En die collega vertelde me ook over de narcosebehandeling die hij er had ondergaan en dat je dan in 1x overal vanaf was, kortom, het klonk als muziek in mijn oren!!!

Heb in maart/april (weet het niet meer zeker) gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek en kon al redelijk snel terecht. Vol goede moed ging ik, gesteund door mijn vader, mijn man moest die dag werken, op intake. Alles verliep prima, leuke, jonge, belgische tandarts met een engelengeduld, geen gedoe met haakjes in je mond en alles werd duidelijk en rustig uitgelegd. Daarna kreeg ik de begroting en daar had je het al .... kzou een X aantal verdovingen krijgen terwijl ik onder narcose was en de narcose zelf gebeurde via een infuus. HELP!!! Prikken!!! Toen ik daarna bij de assistent anesthesist mijn bloeddruk ging laten meten was deze ruim 190/100 !! En dat voor iemand van mijn leeftijd! Bleek achteraf puur van angst te zijn geweest, bij de huisarts de volgende dag was ie weer normaal.

Nu, maanden later en een ervaring rijker was al die angst echt nergens voor nodig geweest .............................

Vanmorgen 10.00 uur moest ik daar zijn en 10.30 uur zou ik aan de beurt zijn. Eerlijk gezegd vielen de zenuwen me reuze mee. Ik had een receptje voor EMLA zalf (die de huid verdoofd) gekregen en de zalf op mijn handen gesmeerd. Bij binnenkomst kwam er vrijwel meteen een hele lieve vrouw bij me zitten (sorry, ben je naam vergeten) en vroeg hoe het met me ging en waar ik nu precies bang voor was. Na een paar minuutjes met haar gepraat te hebben (heel geruststellend moet ik zeggen) vertelde ze me dat ik rond half 11 aan de beurt zou zijn. In de tussentijd was het een komen en gaan van "narcosepatienten" en geen een zag er erg mishandeld uit dus volgens mij viel het inderdaad wel reuze mee (-:

En inderdaad, rond half 11 werd ik naar binnen geroepen, nam plaats in de stoel en tja ..... toen kwamen de traantjes. Snikkend vertellen dat ik o zo bang voor prikken was. Die lieve mevrouw en Dr. Jessen, de anesthesist (ook een schat van een man) hebben me heel goed gerustgesteld en nu komt het leukste...... IK HEB DE PRIK NIET EENS GEVOELD, EERLIJK!!!! Het voelde alsof er iemand over mijn hand wreef en toen bleek het al gebeurd, Dr. Jessen moest er ook om lachen dat ik zo verbaasd was dat ik helemaal niks gevoeld had (geen pijn tenminste). Toen werd er een slangetje op aan gesloten en kwamen die mevrouw en Dr. Jessen aan weerszijden naast me zitten en heel lief met me praten en geruststellen. Ik zei nog tegen Dr. Jessen "ga ik nu slapen? En als dat niet lukt?". Lachend antwoorde hij dat ik dan de eerste zou zijn bij wie het niet zou lukken. 2 seconden later zag ik het plafond rondjes draaien (was best wel leuk eigenlijk) en verder weet ik HELEMAAL NIKS MEER.

Het eerstvolgende wat ik me kan herinneren is dat we bijna thuis waren, 4 kiezen armer, een wortelkanaalbehandeling en menige vullingen rijker. En de verrassing kwam thuis toen ik in de spiegel keek.......... hagelwitte tanden, en volgens mij een stukje voortand afgeslepen waardoor mijn gebit nu een stuk rechter lijkt (heb altijd nogal scheve voortanden gehad). En nu, ruim 9 uur laten geen centje napijn! Alleen beetje gevoelige keel en lip (als dat alles is)!!

Volgens mijn man heb ik toen ik net bijkwam iedereen uitbundig bedankt en de tandarst zelfs gekust! (sorry, wat een narcose niet allemaal kan doen hahahaha) maar bij deze................JULLIE ZIJN ECHT GEWELDIG!! Als je bang bent, net als ik, neem de 1e stap eens en ga, vrijblijvend, op intake. Als je dan niet overtuigd ben weet ik het ook niet meer. De behandeling zelf ??? Kzou het niet weten, heb heeeeeeeeeeeerlijk geslapen (-: Wat wil je nog meer? Lekker gaan slapen, vervolgens wakker worden en helemaal klaar zijn. Niks gevoeld, niks gemerkt en alleen maar lieve mensen om je heen. Feels like in heaven!!!!!!!

Als je nog moet, succes! Denk maar aan mij en geloof me, als ik het durf, durf jij het ook. Stelt echt niks voor!!!!!

BEDANKT BEDANKT BEDANKT!!!!!!

Heel veel lieve groetjes,

Nancy B. uit Maastricht

21-9-2005

Hallo,

Nu 24 uur geleden ben ik in het Amalia kliniek geweldig geholpen.
Ik heb een klein uurtje moeten wachten voor ik aan de beurt was,want het was wat uitgelopen met mensen voor me,die wat langer nodig hadden om bij te komen.
Toen ik naar binnen werd geroepen kon ik gelijk plaatsnemen in de stoel en ik kreeg gelijk het prikje waar je ECHT niets van voelt.
Ik vroeg nog werkt die narcose ook wel bij mij omdat een plaatselijke verdoving bij mij amper werkt.
Nou en of zei Dhr Jessen die werkt,bijna alle mensen vragen dat.
Hij vroeg of ik nog iets te vragen had aan de tandarts en toen na 10tellen begon ik me ligt in het hoofd te voelen en weg was ik.
Opeens was het al om ik was klaar ik kon in de rolstoel gaan zitten en werd in de auto geholpen.
De nacht heb ik goed geslapen vandaag tot 12.00 uur nog wat suf geweest,nu gaat het goed.
Niet bang zijn gewoon daar naar toe gaan het is echt een aanrader

Groeten en bedankt

21-9-2005

ik zal met beginnen me voor te stellen,ikben diana ben 30jr en ben zeker al 8jr niet meer naar tandarts geweest
het is eigelijk begonnen dat ik mezelf had beloofd dat ik een tandarts zou zoeken en zeker gaan voor me 30ste..
want eerlijk is eerlijk je zoekt geen tandarts op als je geen pijn hebt..
Ik heb een fobie voor de tandarts gekregen toen ik nog jong was een tandarts had,die me verplichte om te zitten en
me dan vasthield met moeder en assistente!dus je kan je voorstellen dat de angst iedere keer weer groter werdt als ik naar
haar toe moest,want er was drie man die je eigelijk zo klemde dat je ook niet weg kon rennen
vanaf me 16 een tijd niet geweest en toen ik last kreeg moest ik weer,weer naardie draak van een tandarts
En toen die laaste keer dacht ik bekijk t maar ik ga er nooit meer naar toe en wat ik vooral dacht alle tandartsen zijn hetzelfde

Afgelopen mei viel er een vulling uit me kies en toen dacht ik ja diaan nu moet je...dus ik zoeken op t internet....
en gelukkig kwam ik deze site tegen.na alle verhalen te hebben gelezen en nog keer en nog een keer dacht ik ik ga nu maar
eens de stap zetten...Dus ik bellen,zweet stond in me handen,ik kreeg een aardige mevr aan de telefoon en die me vertelde
dat ik 11 juni terecht kon voor de eerste afspraak..
Nou dan weet je t wel een dag van te voren slecht geslapen en met knikkende knieen ik naar binnen,en in me achterhoofd maalde
ik alleen maar:ze doen nix maken een foto even kijken en je staat weer buiten...maar dat kan je jezelf wel blijven zeggen
maar je hart denkt er heeeeeel anders over....
Toen kwam de begroting,ik dacht nou ik heb volgens mij geen gebit meer over,maar ze zei dat ik trots mocht zijn dat ik
al me tanden nog had maar dat er wel iets aan moest gebeuren....20sept dan mocht ik terug komen en dan zou t gaan
gebeuren....wat was ik trots op mezelf dat ik die eerste stap al had gezet IK WAS BINNEN GEWEEST,en nog belangrijker ik had in die STOEL gezeten,ppppffff

Maar goed moest toch nog 4mnd wachten,wat ik niet erg vond zolang ik maar geen pijn had.
En toen kwam de dag steeds dichterbij...snachts amper geslapen en op van de zenuwen....wij der heen,en t rare is op t moment dat ik voor de deur stond verdwenen de zenuwen...ik met volle moed naar binnen en melde dat ik er was.we waren er om half 2
en ik zou geholpen worden om half 3....Ik mocht even plaatsnemen..ik zat nog maar 5 min en toen werd ik geroepen,en ik dacht nee toch nu toch niet...het bleek dat iemand niet was gekomen dus mocht ik al....ik naar binnen en me vriend achter me aan
Het klinkt heel raar maar ik ben nog nooit zo hartelijk ontvangen....maar ondertussen stond daar die stoel bbbbrrrr...ik kan je vertellen ik heb me traantje gelaten maar binnen 5min was ik onder zeil....ik ben nu een dag veder en ik kan je vertellen heb nergens last van alleen een beetje pijn in me keel en me kiezen zijn gevoelig maar That"s itt!!!! Als je alle verhalen leest en twijfelt nog steeds NIET DOEN!!! als je de eerste keer ben geweest dus voor de intake dan kan je al trots zijn op jezelf en zul je zien dat t allemaal meevalt....De mensen zijn daar zo lief en aardig maar ook zo rustig dat je je snel op je gemak voelt,ik ga zeker terug!!!!
als je twijfelt kun je mij vinden op dianavisee280@msn.com en neem van mij aan ik ben een angsthaas!!!
Voor de mensen van de Amalia kliniek onwijs bedankt!!! veel liiefs diana

19-9-2005

Lieve mensen,

Nu je dit leest is het hoogstwaarschijnlijk zo dat je zelf met angst zit te
lezen. Angst vanwege je gebit en dat er iets moet gebeuren. Gisteravond (!)
was ik nog hetzelfde aan het doen. Ik wil je graag mijn ervaringen van
vandaag vertellen om je te helpen de stap te zetten.

Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Joan, ik ben 35 jaar en ik
ben psychotherapeute. Jawel, echt. Een therapeute met een fobie voor de
tandarts en voor injecties. Niets menselijks is mij vreemd.

Ik ben nooit een held geweest in de tandartsstoel, maar de angst is pas echt
ontstaan toen ik in mijn eentje bij de tandarts was. Die dag ging mijn
beugel er uit. Fijn natuurlijk. Bij het afscheid nemen gaf de bewuste
tandarts mij een geel papiertje mee met de mededeling: "Dit is een
verwijzing voor de kaakchirurg om je verstandskiezen er uit te laten
snijden." Ik flipte. Het was ook rond die tijd dat ik het huis uitging. Dus
tandartsbezoek schoof ik voor me uit. Ik had nergens last van, ik had een
sterk gebit en ik wilde niet de gang maken naar de kaakchirurg. Heb in die
tijd wel eens overwogen om naar een nieuwe praktijk te gaan die bekend stond
om een andere aanpak, maar heb het toch niet aangedurfd.

Een jaar of 8 geleden begon ik te merken dat er wel iets aan de hand was. Ik
had kiespijn tijdens een vakantie. Dit niet tegen mijn partner gezegd en met
paracetamol onderdrukt. Een aantal keren heb ik het zo weg kunnen laten
gaan. Dan had ik er weer in geen tijden last van. En ergens voelde ik het
boven mijn hoofd hangen. "Er komt een tijd dat dit niet meer kan, dat ik
iets zal MOETEN doen om een redelijk gebit te houden." Soms had ik met eten
wat last, maar het duurde nooit lang en de pijn verdween weer. Tot enkele
jaren geleden ik enorme kiespijn kreeg en ik niets anders meer kon dan het
tegen mijn partner te zeggen. Ik was die nacht doorgekomen met paracetamol
en spoelen met sterke drank wat het even verzachtte. Een hel was het. 's
Morgens het dus tegen mijn partner verteld en zij is gaan bellen. Bellen
naar o.a. het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, zij hebben een speciale
afdeling voor angstpatiënten. Toch bleken ze er weinig van te snappen. Ik
kon een test invullen om te kijken hoe groot mijn angst was en of ik dan
überhaupt wel in aanmerking zou komen voor hun behandeling. Het zou daarna
nog zeker 3 tot 4 maanden gaan duren voor ik terecht kon. Op de melding van
mijn partner dat ik nu met acute kiespijn zat, werd er gezegd "als ze maar
genoeg pijn heeft dan gaat ze vanzelf wel naar de tandarts". Het is me toen
tegengevallen hoe ik daarin benaderd werd, er sprak oordeel in en dat was
wel het laatste dat ik nodig had.

Uiteindelijk heeft mijn partner toen onze huisarts gebeld (we waren ook net
verhuisd en hadden sowieso nog geen tandarts in de buurt) en legde het
probleem voor. Zij wist te vermelden dat een buurvrouw van haar een lief
mens was en tandarts. Met knikkende knieën ik daar dus heen. Zij heeft me
wel geholpen voor een stuk door heel rustig de ergste pijn te verhelpen.
Maar door tijdgebrek en mijn zenuwen de behandeling half afgemaakt. Daarna
sloeg de angst weer zo toe, dat ik niet meer verder durfde.

Tot overmaat van ramp kreeg mijn partner op een gegeven moment een
ontsteking met een heel ei aan zwelling op haar wang. Ze moest ermee naar de
kaakchirurg. Ik ben even mee naar binnen geweest in de behandelkamer en dat
beeld heeft nogal indruk op me gemaakt. Sowieso was de arts een hurk van een
vent zonder enkel besef van sociale vaardigheden. Ik ben daarna in de
wachtkamer gaan zitten wachten waar ik iemand ergens enorm heb horen
schreeuwen. Achteraf bleek het niet mijn partner te zijn wat ik dus wel
dacht, maar die kerm ging me aardig door merg en been. Ook het idee van een
doek over je gezicht, een klem in je mond, alles in een snel tempo, geen
aandacht voor mij die daar onder lag, spookideeën waren het voor mij.

En zo hobbelde ik door. Ik had extra paracetamol in huis liggen zonder dat
mijn partner dit wist waar ik pijntjes mee opving. En ik maakte me steeds
meer zorgen, piekerde over hoe ik in godsnaam hieruit kon ontsnappen. Ik
voelde me compleet klem zitten. Enkele kiezen waren afgebroken en ik begreep
zelf dat ze er uit moesten inclusief mijn verstandskiezen. De kaakchirurg.
dat zou ik niet trekken. Vaak vroeg ik me af wanneer het moment zou komen
dat ik echt met de rug tegen de muur kwam te staan door een acute ontsteking
ofzo.

Nu, dat was dus de afgelopen week. Donderdag brak er weer een stukje van een
kies af (was al vaker gebeurd en steeds weer een moment waardoor ik in de
angst schoot en het zweet me uitbrak), de dag erna begon het te zeuren, in
het weekend werd het erger, ik nam paracetamol en begon aan een antibioticum
die ik toevallig nog ik huis had. Ik had dit al eens eerder gedaan en
daarmee ging de pijn en de zwelling toen weg. Nu pakte dit niet goed, dus
maandag en dinsdag verging ik van de pijn. Ik vertelde mijn partner dat ik
me niet lekker voelde, maar dinsdag vertelde ik hoe het eigenlijk zat. In
die tussentijd had ik met zweet in mijn handen op internet zitten zoeken
naar informatie van tandartsen die met patiënten met angst werkten. Het idee
van de kaakchirurg was nog steeds zo afschrikwekkend dat ik niet weer of ik
dat ooit had aangedurfd.

In elk geval kwam ik de Amaliakliniek tegen in Kerkrade. Ik las over
behandeling onder narcose. Ik had vaak het idee gehad dat als ik het maar
niet bewust mee hoefde te maken ik het wel zou doen. Dit was dus het
antwoord. Het klonk allemaal erg vriendelijk en ik las net zoals jij nu al
deze reacties en kreeg hoop. Dit was mijn ontsnappingsmogelijkheid.

Mijn partner belde om meer informatie. Een afsprak was pas na 3 tot 4 weken
mogelijk en het was vlak voor sluitingstijd. Dit was eigenlijk te laat
gezien de pijn. We hebben weer neergelegd, hebben nog gekeken naar andere
oplossingen en vervolgens heb ik weer een nacht met pijn doorgemaakt. De dag
erna weer gebeld en uitgelegd hoe de situatie in elkaar zat, dat ik veel
pijn had. Ik werd op de spoedlijst gezet, in principe had ik een afspraak
voor ruim 3 weken later, maar ik zou gebeld worden als er ergens iemand
afbelde, dan kon ik eerder komen. Beter dan niets, dus afspraak gemaakt.
Vijf minuten later ging de telefoon. Of ik over twee dagen al kon, er belde
net iemand af. Dus daar ging ik vanmorgen. Voor een intakeafspraak.

Ik was nerveus, ook al wist ik dat er alleen foto's gemaakt zouden worden en
er met een spiegeltje in mijn mond gekeken zou worden en verder het plan van
aanpak doorgesproken zou worden. Maar nu al kreeg ik niets door mijn keel,
te nerveus. Ik was emotioneel tijdens de gesprekken, het laten bekijken van
mijn mond en het doorspreken van alles. De reacties waren verwarmend. Een
lieve jonge tandarts die mijn hand even vastpakte, lieve mensen allemaal die
niets gek vonden, geen verwijten, alle rust, etc.

Alles was me duidelijk, ik zag er als een berg tegenop, was ook blij dat het
voor vandaag even voorbij was en zag vervolgens ook tegen het wachten op. En
vanwege de pijn en vanwege de zenuwen die ik zou hebben tot de tijd dat het
gebeurd was. Ze vertelden me dat dat wel pas november kon worden. Ook nu
zouden ze me weer op de spoedlijst zetten voor wanneer er een plakje vrij
kwam. Ze zou even voor mij gaan kijken welke datum we af konden spreken, met
de spoedlijst op de achtergrond.

Ze kwam naast me zitten en vroeg me "Tja, ben je nu nuchter?" Ik keek haar
verschrikt aan, ik begreep meteen welke kant het uitging. "Ik overval je er
misschien mee, maar er heeft net iemand afgebeld die over een uur aan de
beurt zou zijn. Je mag zelf kiezen, maar als je wilt, ook omdat je pijn
hebt, zou het nu al kunnen." En ja, ik was nuchter. Ik had immers niets
gegeten omdat ik nu al nerveus was. Ik schrok ervan, maar meteen was me
duidelijk dat ik door mijn angst van nu heen moest en deze kans moest
pakken. Dan was ik er over 3 uurtjes helemaal vanaf.

Ik kreeg een klein lief blauw tabletje dat me rustig zou maken. Ook omdat ik
infuus ook angstig vindt. We mochten in de auto wachten, even lekker op ons
zelf en ik zou gehaald worden. Er werd een zalfje op mijn handen gesmeerd
waardoor mijn huid al zou verdoven, zodat ik het infuus niet echt zou
voelen. Het tabletje werkte als een tierelier, na een kwartier was ik zo
high als maar zijn kan. Vanaf dat moment weet ik ook eigenlijk niets meer.
Na een uurtje kwamen ze me halen. Vaag weet ik dat nog. Ze lieten me in de
stoel plaatsnemen en ik weet nog dat mijn partner me heel liefdevol vasthad.
Van het infuus heb ik helemaal niets gemerkt. Het volgende dat ik weet was
dat ik in een rolstoel zat en naar huis mocht. Ik voelde me goed en was zo
opgelucht. Ik besefte meteen dat alles achter de rug was en het me zo
meegevallen was. Het infuus was er ook alweer uit, heb niet eens heel dat
infuus gezien of meegemaakt. Ik was nog wat duf maar voelde me goed.
Overigens heb ik komische dingen gezegd en gedaan toen dat blauwe tabletje
was gaan werken.

En nu is het avond, zo'n 8 uur later. Ik voel me prima, heb geen pijn, ik
voel hooguit soms een beetje dat het op sommige plekjes in mijn mond een
beetje trekt van een hechting waarschijnlijk (die overigens vanzelf
oplossen), ik heb wat vla op en vlak na alles in de auto een drinkontbijtje
met een rietje en zo meteen nog een kopje soep. Heb vanmiddag een uurtje of
twee geslapen en ik voel me nu zo opgelucht en goed! Eindelijk ben ik uit
die patstelling. Eindelijk is mijn gebit weer op orde en kan ik zonder angst
naar de half jaarlijkse controles.

Dus als jij dit leest met dezelfde soort angsten. Wacht niet langer en
bevrijd jezelf van deze kwelling. Maak er eens een afspraak. Dat het zo snel
zal gaan als bij mij, dat zal hoogstwaarschijnlijk niet. Ik had immers veel
geluk met de samenloop van omstandigheden. Zeker is wel dat je er goed zit,
dat ze je zo snel als mogelijk is willen helpen en dat je er werkelijk
helemaal niets van meemaakt. Mocht je er behoefte aan hebben om eens met me
van gedachten te wisselen. Je bent vrij me te mailen op jnec_2@hotmail.com.
Als ik je kan helpen deze stap te zetten, dan doe ik dat graag.

Succes met een warme groet,

Joan

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

5-12-2005

4-11-2005

29-9-2005

29-9-2005

26-9-2005

25-9-2005

21-9-2005

21-9-2005

21-9-2005

19-9-2005

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg