Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

11-2-2006

GEACHTE MEDEWERKERS VAN DE AMALIA KLINIEK

VIA DEZE WEG WIL IK JULLIE BEDANKEN DAT IK WEER EEN MOOIE GLIMLACH KAN LATEN ZIEN .NA JAREN VAN VEEL TANDPIJN EN STRESS KREEG IK VIA EEN VRIEND VAN MIJN
ZUS JULLIE TELEFOON NUMMER NA LANG TWIJFELEN HEB IK TOCH EEN KEER GEBELD. HET KLONK ALLEMAAL ZO VRIENDELIJK DAT IK METEEN EEN EERSTE AFSPRAAK HEB GEMAAKT.
IK BEN OOK GEGAAN EN WAAR IK AL BANG VOOR WAS WERD DOOR DE TANDARTS BEVESTIGT MIJN BOVEN GEBIT MOEST ER VOLLEDIG UIT IK WILDE DOOR ZETTEN EN HEB OOK EEN AFSPRAAK GEMAAKT OP 2.2.06 WAS IK AAN DE BEURT MIJN MAN EN IK ZIJN SAMEN VOL GOEDE MOET VAN HUIS GEGAAN OOHH WAT WAS IK BANG IK HAD NACHTEN
ER VOOR AL WEINIG GESLAPEN MAAR IK WIST DAT IK DOOR MOEST ZETTEN NA LANG WACHTEN WAS IK EINDELIJK AAN DE BEURT MIJN HART ZAT IN MIJN KEEL MAAR VAN AF
HET MOMENT DAT JE DE BEHANDELKAMER IN KOMT GAAT DE ANGST WEG OMDAT JE NIET DE KANS KRIJGT OM JE NOG LANGER DRUK TE MAKEN JE WORD DOOR HET TEAM ZO GOED
OP GEVANGEN DAT JE VANZELF RUSTIG WORDT. NA DE BEHANDELING VOELDE IK ME EEN
ANDER MENS IK KAN VOORTAAN WEER EEN LACH LATEN ZIEN ZONDER DAT IK ME HOEF
TE
SCHAMEN VOOR MIJN GEBIT .

IK DANK ALLE MEDEWERKERS VAN DE
AMALIA KLINIEK
DAT IK WEER EEN VROLIJKE LACH KAN TONEN
ZONDER JULLIE HAD IK ME NOOIT OVER MIJN
ANGST HEEN KUNNEN ZETTEN
BEDANKT VOOR DE STEUN EN GOEDE ZORGEN DIE IK MOCHT ONTVANGEN

LUCIE

11-2-2006

9 februari 2006

Eindelijk is het dan zover. Ik mag naar het Amaliakliniek.
Toch wel kriebels in mijn buik, neen geen vlinders, maar van de zenuwen!!

Om 08.20 eerst de kids naar school gebracht en toen met de auto en mijn
begeleiders (mijn eega en buurvrouw) op weg richting Kerkrade.
Aangezien de reis toch wel 2,5 uur zal gaan duren, wordt er een koffiestop gedaan
bij het wegrestaurant te Weert. Bah wat flauw zeg!!! Wat ruikt die koffie toch
heerlijk, en dan die heerlijke koeken die mijn begeleiders eten..? En ik? Ik mag
niets, ik dien nuchter te zijn!
Maar goed.., Kerkrade komt dichter in zicht, en ook mijn buik begint nu echt wel
op te spelen. Eindelijk we zijn in het kliniek, uiteraard te vroeg, maar worden echt
goed opgevangen door een Indische dame. Super! Omdat wij te vroeg zijn voordat
ik geholpen zal worden, lopen we even richting de winkels.
11.30 uur wordt mij adviseert om terug te komen. Afspraak is afspraak en wij zijn
dan ook stipt op de afgesproken tijd terug bij het kliniek.

Ik word druk, krijg praatjes in de wachtkamer.. hoe komt dat nu? Heb ik nou altijd
om mijn zenuwen te onderdrukken. Maar goed. Mw pffffffffffffffff dat ben
ik!!!! Kan ik nu nog wegrennen?? Jeeh kom op zeg je hebt a gezegd en nu ook b!!!

Maar zoals ik net al aangaf dat ik altijd druk ga praten als ik zenuwachtig ben. Kom ik
dus ook met veel bravoure de behandelkamer binnen. Ik mag plaatsnemen in de behandelstoel
en mijn eega mag naast mij komen staan totdat ik in slaap val. Prik??? Welke echt niets
van gevoeld!!!!! Mmmmmmmmm wat is slapen toch heerlijk. mw. . Wakker worden!
Wakker worden, waarom? Ik lag zo lekker te dromen. Uhhhhh, Oja ik weet het weer ik ben
in het Amaliakliniek. En ik heb niets gevoeld van heel de behandeling en ik word ook niet
dronken wakker. Ben gelijk bijkennis! Wat ziet het er mooi uit mijn gebit, had ik dit maar eerder gedaan. Maar goed, dat is allemaal achteraf gepraat!!!

Terwijl ik dit schrijf is het 21.50 uur, ja u leest het goed een paar uur na mijn behandeling.
Ik heb niet echt napijn gehad en heb zelfs al Limburgse vlaai, vla en koffie op. Ik wil het
niet mooier voorspiegelen en ik denk dat het per persoon verschilt hoe hoog de pijngrens
ligt.
En mensen die nog behandelt dienen te worden, en alle recensies lezen over het Amaliakliniek
Het is waar, ik geloofde het ook niet, want er staan alleen maar positieve reacties op en
geen enkele negatieve reacties! KLOPT dus!!! Want ik ben een en al lof over het Amaliakliniek!!!!!

Ik ga niet alle namen benoemen van het Amaliakliniek om ze te bedanken. Maar
ik zeg..: ALLE MEDEWERKERS VAN HET AMALIAKLINIEK HARTELIJK DANK VOOR . VOOR ALLES! SUPER!!! HAD IK JULLIE MAAR EERDER ONTDEKT!!!

Mvrgr,
Een ex-angsthaasje

10-1-2006

Ik wil jullie langs deze weg hartelijk danken voor alles.

We waren 6 januari al om 7.30u vertrokken om toch maar op tijd in Kerkrade te zijn.
Heb zelf de heenweg gereden, maar hoe dichterbij we kwamen hoe langzamer het ging.
De laatste paar kilometer kreeg ik het toch wel weer warm.
We hadden om 10.15u een afspraak maar we waren er al om 9.30u.
Toen we binnen kwamen werden we vriendelijk ontvangen, daardoor viel al gelijk 'n grote last van mijn schouders.
Om 10u naar binnen, na het handen geven mocht ik gelijk gaan zitten, kreeg prik in hand en binnen minuut sliep ik als een roos.
Nadat ik weer "wakker" was hebben ze mij in 'n rolstoel naar auto gebracht.
Onderweg naar huis nergens last van gehad.
Beetje doezelig maar voor de rest ging het goed.

Mijn welgemeende dankbetuiging aan alle medewerkers van de Amalia Kliniek

Groeten J. uit Wijchen

10-1-2006

Hallo mensen,

Ook mijn dochter van 4 en ik van 33 willen jullie bedanken voor de goeie zorgen.
Op 29 november j.l. waren wij aan de beurt om onze tanden te laten behandelen . Wij waren die dag daarvoor al naar Heerlen vertrokken waar we in een hotel hadden geslapen. (omdat we uit drenthe komen en de reis zeker 3 1/3 uur duurde) En we moesten die dinsdag om kwart voor 9 aanwezig zijn tja en dan hadden we wel heeel vroeg van huis moeten gaan.
Dus na een nachtje slapen en zenuwachtig zijn kwamen we bij de kliniek aan, dochter en mezelf voor zien van verdoving zalf en pleisters. Maar bleek dat het alleen bij kinderen werkt (hahahaha) maar het idee was prettig. Eerst was onze dochter aan de beurt en daar mocht mijn man en ik bij zijn (tot ze in slaap viel).
En dat doen ze heel leuk voor de kids een van de dames was met haar aan het babbelen over de ringetjes en stuiter ballen terwijl aan de andere kan van haar het spuitje gaven en nog geen 5 tellen erna was ze al in slaap.
Ik mocht nog even de wachtkamer weer in. Ik moest nog ff wachten en 10 minuten daarna mocht ik in de kamer naast mijn dochter in de stoel. En leuk gebabbeld en ik vroeg aan de assistente of ik ook een ringetje of een stuiter bal mocht en 10 tellen later sliep ik ook al hahahahah( best een vreemde ervaring want ik was nog nooit onder narcose geweest) en toen ik wakker werd heb ik vreemde dingen gezegd zei mijn man,
ik had wel 3x gevraagd o ze er nig wat van konden maken........................ en ook ik ben in de rolstoel de deur uitgereden.
En inderdaad pas in de auto had ik het idee dat ik weer op de wereld kwam. Mijn dochter heeft nog lekker in de auto liggen slapen ze was 2 kiezen en 2 voortanden armer maar blij dat haar ``vieze`` voortandjes weg waren. Ik was behandeld voor een wortel kanaal behandeling voor velen misschien geen probleem maar ik had al zo veel pijn gehad dat ik er geen trek in had om 4 x naar mijn ``normale tandarts`` te gaan want dat was mij verteld dat ik er 4 x voor terug moest komen, En dat het best pijnlijk zou zijn...........nou ik kan iedereen aanraden om het op deze manier te doen even lekker slapen en klaaaaaar.
tot nu toe hebben we weer gezonde bekkies maar mocht er weer iets zijn wat pijnlijk of erg ingewikkeld word gaan we zeer weer naar de amalia kliniek!!

Groetjes van een blije moeder van 33 en een happy dochter van 4 uut Drenthe

18-12-2005

Beste Amalia Kliniek

Ik had een afspraak op 17 Januari 2006 staan maar zover kwam ik niet na een weekend met flinke pijn!!Maandag 12 December gebeld en Donderdag 15 December komen.
Ik was zo blij dat ik eerder mocht komen maar tegelijk ook de bibbers.
s'Morgens vroeg van huis ,gelukkig nog een lange reis om mezelf tot orde te roepen.
Na bijna 3 uur rijden kwamen we aan,1 uur te vroeg dus nog even wachten.
Eindelijk werd mijn naam geroepen en mocht ik naar binnen.
Daar werd ik meteen voorgesteld aan de anesthesist en zijn assistente die mij meteen op m'n gemak stelde.
De tandarts van de dag,een boom van een man met een supervriendelijk gezicht,stelde voor om maar meteen in de stoel te gaan zitten.
Ik kreeg een prikje in mijn hand en was vertrokken.
Toen ik later klaar was hoorde ik mezelf hen hartelijk bedanken en dat ik echt niet dronken was omdat ik nooit drink!!!
Mocht plaats nemen in een rolstoel en hup voor je het weet rij je alweer naar huis.
Ik moet zeggen,zo bang als ik was zo vol vertrouwen ga ik een volgende keer zonder bang te zijn en dat meen ik echt.
Een top team met vriendelijke ,geduldige mensen,en dat is wat wij patienten van Amalia nodig hebben.
Bedankt.

ps weet nu waarom je een handdoek moet meenemen!!!
Voor de verdoving in je lip en je niet voelt hoe je drinkt!!!
whahahahah.

Een dankbare patient

11-12-2005

Ik wil jullie zo erg bedanken voor alle goede zorg
en natuurlijk behandeling op zondag 4 december.
Ik zal zeker aan iedereen vertellen hoe goed jullie 't gedaan hebben .
Ik was zo bang van te voren; ik heb zelfs 2 weken van te voren al in de zenuwen gezeten over DE GROTE DAG.
Ik heb zelfs me vriend helemaal gek gemaakt, die was blij dat ik ervanaf was!!! (hahaha erg he!!!)
Maar ik meen 't echt bij nader inzien was 't eigentlijk gewoon perfect.
Weet je wat zo gek was; ik heb natuurlijk een heletijd in de auto vertoeft (reis) en in de auto hield ik het bijna niet meer van de zenuwen maar zodra ik binnen in 't Amalia kwam werd ik zo rustig!!!
Niet gek natuurlijk want er kwam al gelijk een hele vriendelijke dame (kort rood haar) naar me toe om me gerust te stellen.
En ja het hielp echt !
Ik kreeg een pilletje om rustig te worden en mocht lekker in m'n eigen auto wachten op m'n beurt.
Ik heb zelfs liggen slapen in de auto (lekker rustig voor me vriend hahaha)
Toen ik aan de beurt was kwam ze me halen en ik kon gelijk gaan liggen .
Ik was toch nog lekker slaperig en rustig dat ik niet zo zenuwachtig was.
Ook hier was iedereen aardig en het verliep heel snel.
ik moest even naar m'n vriend kijken en ik lag binnen 8 sec. te slapen.
Ik heb er NIKS van gevoeld en het was zelfs de beste narcose die ik heb gehad.
Ik werd eruit gehaald en volgens mijn vriend hebben ze nog om me moeten lachen.
Want het schijnt dat ik eigenwijs al gelijk wilde opstaan, maar dat ging niet zo best (hahaha) ik werd in een rolstoel gezet en toen heb ik toch nog netjes me duim opgestoken en geprobeert te lachen naar de mensen die me behandeld hebben.
Ik ben nu 5 dagen verder en het gaat goed met me.
En weet je ik ben trots dat er toch mensen zijn die het zo goed met je voor hebben .(geloof me maar)
En ik ben natuurlijk ondanks alles toch ook een beetje trots op mezelf.
Ow en op m'n vriend die heeft te met mij moeten uit houden!!!

DUS BANG ZIJN HOEF JE NIET...
BIJ HET AMALIA KLINIEK.

GROETJES EN NOGMAALS BEDANKT

POLLY B.
(meisje met dat hele lange blonde haar)

11-12-2005

Hallo lieve mensen,

Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door een hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.

Het begon bij mij toen ik 11 jaar was. Ik kreeg een ongeluk, waarbij al mijn voortanden los kwamen te zitten en afbraken. Er was zelfs een voortand met wortel en al eruit gevlogen.
Dat was toen hals over kop naar de kaakchirurg. Ik kreeg tig van die smerige spuiten in m'n mond, en een beugel door mijn tandvlees, zodat m'n tanden weer vast konden groeien.
Die beugel heeft 6 weken gezeten, 6 weken pijn en niet fatsoenlijk kunnen eten.

Op mijn 14e begon weer de ellende, door die harde klap van toen begon alles voor in mijn mond te ontsteken. Weer met veel angst naar de kaakchirurg.
Ten eerste vloog ik toen al door het plafond van die spuiten, en ten tweede, ze hielpen geen eens! De operatie duurde toen 3 kwartier en ik heb toen ook 3 kwartier lang liggen schreeuwen in die stoel.
Ik kon alles voelen wat ze deden, en ze deden er niets op uit!!!
Als m'n moeder vroeg of de operatie niet onder algehele narcose kon, dat kon niet, dan zou ik er later meer last van hebben, zeiden ze. Het is toch niet te geloven!
Een jaar later weer het zelfde verhaal, weer die operatie waarbij ik alles kon voelen.

Op m'n 16e kreeg ik al een brug, van hoektand tot hoektand, want m'n eigen tanden waren niet meer te redden. Ik dacht van alle ellende af te zijn.
Dertien jaar later op mijn 29e begon ik weer last te krijgen op de plek waar m'n brug vast zit, maar door de angst natuurlijk niks zeggen.
Totdat ik 2 dagen voor kerst zo'n gigantische dikke kop kreeg en zo'n pijn, dat ik wel naar de tandarts moest.
Ik moest met spoed geopereerd worden, en dat was op kerstavond. Het was moeilijk om nog een kaakchirurg te vinden. Dus in plaats van Doetinchem, moest ik naar Arnhem.
Ik was zo verschrikkelijk bang, ik had echt de neiging om onderweg uit de auto te springen!
In het ziekenhuis moest m'n vriend me in de gaten houden, hij was echt bang dat ik er vandoor ging.
In de stoel van de kaakchirurg weer hetzelfde liedje, ik barste in janken uit omdat ik zo bang was, maar weer deden ze er helemaal niets op uit!!
Die verschrikkelijke spuiten werden er weer ingeramd zodat ik weer zowat door het plafond vloog van de pijn.
Na die operatie moesten we nog een uur rijden naar huis, ik was nog nooit zo ziek geweest van de pijn.
Elke hobbel in de weg, denderde door mijn hoofd. Maar ik dacht wel, nu heb ik het wel gehad, nu kan er niets meer met m'n brug gebeuren.

Totdat ik dit jaar weer last kreeg ....eerst niks zeggen tegen de tandarts, o zo bang dat ik weer aan de beurt was! En maar hopen dat het vanzelf weer over zou gaan!
Maar dat deed het natuurlijk niet. Een half jaar lang kon ik niet meer warm of koud eten, alles moest op kamertemeratuur zijn. Maar ik begon ook zo tussendoor meer van die pijnscheuten te krijgen.
Bij de halfjaarlijkse controle heb ik met zweet op mijn rug de tandarts maar verteld dat ik weer last had van die plek waar m'n brug in vast zat, ik moest wel, stel je voor dat het weer als de vorige keer zou gaan,
en hals over kop weer geopereerd moest worden! Toch maar weer een foto maken. En ja hoor, hij kwam weer met het slecht nieuws dat ik naar een kaakchirurg moest. Weer een behoorlijke ontsteking!
Ik helemaal in paniek! Hij vertelde me dat hij eerst een afspraak met de kaakchirurg ging maken voor een consult, zodat ik eerst met de kaakchirurg rustig kon praten, zodat mijn angst een beetje af zou nemen.

1 november was het zover...op gesprek bij de kaakchirurg! Maar ik raakte al weer helemaal in paniek, ik had weer diezelfde vent die mij al die keren geopereerd had. Ik had het gevoel dat ik elk moment van m'n stokje zou gaan. Heb hem verteld dat ik niet meer zo geopereerd wou worden, dat ik een trauma aan de vorige keren heb overgehouden, en dat ik onder narcose geopereerd wou worden. Hij vertrok geen spier.....het was alsof het hem geen ene bal interesseerde en het enige wat hij zei was: DAT KAN NIET!!!!!! Ik nog meer in paniek natuurlijk. En toen ik hem vroeg of ik geopereerd kon worden onder een lichte roes, kreeg ik het antwoord dat dat helemaal niet bestaat!!! Toen stond m'n vriend op en zei: kom Monique we gaan, want zo gaat dit niet, en we zijn zo het ziekenhuis uitgelopen.

We kwamen thuis. Eerst is m'n vriend op internet aan het zoeken gegaan naar een adres. Toen ik een beetje gekalmeerd was ging ik 's avonds het internet op en ja hoor!!! toen ontdekte ik de site van de Amalia Klinieken!!!! Er zou ook binnenkort een kaakchirurg in dienst komen, en ze opereren onder narcose. Ik heb toen direct een mail gestuurd met de mededeling: Ik heb een kaakchirurg nodig die mij wel onder narcose wil behandelen!! 20 minuten later kreeg ik al een berichtje terug, dat ze af en toe al met een kaakchirurg bezig zijn, en dat ik even moest bellen of er dit jaar nog een plekje voor mij zou zijn.
Ik de volgende dag meteen bellen, en ja hoor, ik kon eventueel dit jaar nog geopereerd worden!!! Dinsdag's 7 november kon ik al terecht voor een intake-gesprek!!! Er viel toen al een hele last van mijn schouder.

Die dinsdag de 7e was natuurlijk hartstikke spannend, ik had al die mooie verhalen op het internet al gelezen, maar ik was zo panisch geworden van alle vorige keren, dat de angst er nog flink in zat.
Eerst moest er een foto gemaakt worden, toen kon ik naar binnen.
Daar in de stoel kwamen natuurlijk meteen de tranen, maar die lieve tandarts Reinders wist mij behoorlijk gerust te stellen, en hij kon zich die angst heel goed voorstellen, want er was al zoveel gebeurd!!!
Eindelijk iemand die begrip voor mijn situatie heeft!!!!! Hij heeft de foto bekeken, en in mijn mond gekeken gewoon met de handen, zonder al die instrumenten en zonder overal aan zitten prutsen met die haakjes en zonder aan m'n brug te zitten wiebelen! Ik kon geopereerd worden,onder narcose!! Ik kreeg zelfs nog een recept mee voor zalf die ik op mijn handen kon smeren zodat ik niks van de naald van het infuus in mijn hand zou voelen! Ik ging heel erg gerustgesteld weer naar huis.

Zondag 4 december was het zover! Ik moest onder het mes! De reis van 2 en een half uur viel mee, ik was lang niet zo zenuwachtig meer, ik had echt het gevoel van: het komt goed!
Daar aangekomen kwam een hele lieve assistente, maar wel met de mededeling dat we nog anderhalf moesten wachten, het was helaas allemaal wat uitgelopen.
Ze bleef nog even bij me staan en vroeg of het nog ging, maar daar kwamen toch nog de tranen. Ze wist me al weer heel snel gerust te stellen!
Na anderhalf uur werd ik geroepen, o jee....ik moest er aan geloven!!!!
Eenmaal binnen ging het allemaal zo snel... door de geruststellende woorden en de zalf op m'n hand, had ik niet in de gaten dat de naald voor het narcosemiddel er al inzat!
De assistente zei: denk maar aan iets moois........en ik voelde me al gaan!!!!!!

Toen ik in de rolstoel naar de auto werd gereden (ik weet geen eens hoe ik er in terecht ben gekomen) besefte ik dat alles achter de rug was.
IK HAD DE OPERATIE AL GEHAD ...EN HELEMAAL NIETS GEVOELD, GEHOORD EN GEMERKT!!!!!!
Wat was ik blij dat ik dit adres in Kerkrade had gevonden!!!
Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door die hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.(wel gek dat ik mij die vraag nog heel goed kon herinneren) En natuurlijk wilde ik dat!! Want ik wil iedereen laten weten dat er ook een andere manier van behandelen bestaat!!!!
Waar je geen nummer bent, waar ze begrip voor je situatie hebben en er ook mee om kunnen gaan, en wel onder narcose willen behandelen!!!!
Op de terugreis heb ik geen pijn gehad, ik was alleen het eerste half uur ontzettend aan het tuttelen volgens mijn vriend, alsof ik een flinke slok op had!

Dus voor alle angsthazen..................twijfel niet meer, bel gewoon de Amalia Klinieken, het bespaart je een heleboel ellende!!!!

En aan alle lieve medewerkers van de Amalia Kliniek: ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de goede zorgen!!!!!

Groetjes,

Monique, uit Aalten.

7-12-2005

Lieve mede angsthazen,

Zoals iedereen op deze site behoor ook ik tot de categorie angsthazen. Door diverse nare behandelingen (ik zal jullie de details besparen) was ook ik al in geen 6 jaar meer bij de tandarts geweest tot afgelopen augustus.
Mijn man en ik zouden op vakantie gaan en een paar dagen daarvoor brak een kies in tweeën, tja daar sta je dan met je goed fatsoen. Aan de ene kant wil je zo niet op vakantie (stel je voor dat je kiespijn krijgt in een vreemd land en daar naar de tandarts moet) maar aan de andere kant heb je weer die angst voor de tandarts.
Toch maar de tandarts gebeld en ik kon vrij snel terecht, ze hebben de kies opgelapt zodat ik toch op vakantie kon (een kleine wkb zonder verdoving want die helpen bij mij dus niet) maar ik moest wel terugkomen om alles goed in orde te laten maken. No way dat ik nog terug zou gaan na die behandeling.
Nu wist ik van het bestaan van de Amalia kliniek en heb naar hun gebeld en met tranen alles verteld en ik kon door hun geholpen worden.
Op 4 november kon ik terecht voor mijn intake gesprek, allemaal hele vriendelijke mensen en inderdaad er werd gekeken ZONDER DIE VERVELENDE HAAKJES!!! Er werd een lijst opgemaakt met wat er allemaal moest gebeuren en er werd een afspraak gemaakt. Ik mocht op 17 januari 2006 terugkomen.
Eenmaal thuis en aantal dagen verder begon mijn noodvulling af te brokkelen dus zat ik goed in de stress want de feestdagen staan voor de deur. Dus ik de kliniek gebeld om te vragen of er eerder plaats was (ik stond immers al wel op de spoedlijst) en jawel hoor ik kon dinsdag 6 december al terecht!
Inmiddels heb ik de behandeling achter de rug (4 verstandskiezen eruit, een wortelkanaalbehandeling, 4 oude vullingen vernieuwen en een gebitreiniging) en ik kan niet anders zeggen dan TOPPIE. Hoe je daar behandelt wordt is echt in 1 woord GEWELDIG, het begint al bij binnenkomst een super vriendelijke dame waar je je moet melden, dan wordt je gehaald door de narcotiseur en ga je naar de behandelkamer, je gaat zitten in de stoel, je krijgt je infuus (waar je totaal niets van voelt) je voelt je wat dizzy en je ben vertrokken in een diepe slaap. Dan wordt je wakker gemaakt en is alles achter de rug, je wordt met een rolstoel naar de auto gebracht en alles is voorbij en dat allemaal door uiterst vriendelijke en lieve mensen, mensen die hun vak verstaan en die weten hoe ze om moeten gaan met angstige mensen MIJN COMPLIMENTEN!!
We zijn nu 1 dag verder (het is nu woensdag 7 december), ik zit vrolijk op m'n werk en heb eigenlijk geen napijn, wel wat keelpijn en stijve kaken maar niets noemswaardig!
Voor iedereen die nog twijfelt NIET DOEN "gewoon" de telefoon pakken en een afspraak maken, je wordt omringt door lieve mensen met veel begrip die hun vak verstaan en daarbij merk, voel, hoor en ruik je niets tijdens je behandeling IDEAAL!
Ursula I.

5-12-2005

Beste Angsthazen,

Ik was 13 Jaar niet geweest toen ik achter het bestaan van de
Amalia-kliniek kwam en vervolgens heb ik nog eens 2 jaar uitgesteld om
contact op te nemen, maar toen heb ik mezelf zover gekregen dat ik het
gevreesde telefoontje durfde te plegen. Plotseling stond er sinds lange
tijd weer een afspraak met de tandarts in mijn agenda...
Natuurlijk was ik de dag ervoor al zenuwachtig en vreesde, ondanks dat
ik geen afgebroken kiezen of pijn had het ergste; het zou wel op
zenuwbehandelingen, wortelkanaalbehandelingen en meer van dat soort
enge termen neer komen.
Op de dag des oordeels werd ik snel geholpen. Er werden foto's gemaakt
en de tandarts keek met een spiegeltje even in mijn mond. Ik had
verwacht dat de foto's nog bestudeerd moesten worden, voordat er een
diagnose gesteld kon worden en dat ik per post een paar dagen later de
diagnose toe gestuurd zou krijgen. Echter de tandarts wist me meteen te
vertellen wat er gebeuren moest en het viel ontzettend mee; ik had vier
kleine gaatjes en er moest een (kleine) verstandskies getrokken
worden... Wat een opluchting was dat zeg.... Op mijn eigen verzoek zou
er ook nog een stukje kunst-tand opnieuw aangezet worden, wat was
afgesleten na al die jaren.
Het feit dat er zo weinig aan de hand was stelde deze angsthaas al
enorm gerust en ik heb direct een afspraak gemaakt voor de behandeling.
Helaas kon dat pas een paar maanden later (maar nu ik de behandeling
achter de rug heb, begrijp ik waarom!)
Gisteren (011205) was het zo ver; natuurlijk was ik toch weer enorm
zenuwachtig, maar het moest maar eens... En ook de behandelng is enorm
meegevallen; zoals je kunt lezen in de andere reacties leggen ze je via
je hand aan een infuus en binnen no-time lig je in dromenland. Het
voelde gewoon als een enorm diepe slaap; ik droomde dat ik een
telefoongesprek had met een medemuzikant over repetities en zo. Toen ik
wakker werd gemaakt zat ik blijkbaar nog steeds in het gesprek, gezien
mijn vriendin uit de wachtkamer werd geroepen met de woorden 'Hij zit
met Ad aan de telefoon!'. Verder schijn ik het Amalia-personeel
toegezegd te hebben te komen spelen op de opening van hun kliniek (daar
hebben we het nog wel over...).
Anyway; mijn gebit is weer helemaal top en dat voelt fijn. Ik heb
nauwelijk napijn gehad (alleen dat rare na-de-tandarts gevoel, dat je
moet wennen aan de nieuwe aanpassingen is je mond) en kan het werkelijk
alle angsthazen aanbevelen! Deze jongen gaat voortaan halfjaarlijks
weer netjes naar de controle en voor de pijnlijkere ingrepen weet ik
waar ik wezen moet!

Ontzettend bedankt en tegen de angstazen die dit lezen zou ik zeggen:
'Bel nou gewoon'!

Rudi Sanders

5-12-2005

Geachte lezer van deze rubriek,

Het is alweer enige weken dat ik mijn (1e) behandeling bij de Amaliakliniek heb ondergaan.
Ook ik behoorde tot de groep van mensen die al vele jaren de tandarts niet meer had bezocht vanwege grote angst.
U kent het wel: het hele gezin staat ingepland voor een controlebezoek bij de tandarts, en dan had ik natuurlijk op die dag altijd plotseling weer wel een andere dringende afspraak op mijn werk die ik dan natuurlijk absoluut niet kon afzeggen!
En dan breekt er zon periode aan dat je helemaal niet meer gaat inmiddels was dat bij mij dus ook al zo een jaar of 6.
Langzaam gaat de conditie van je gebit achteruit en breekt het moment aan dat er iets moet gaan gebeuren, zeker als er kroon afbreekt aan een voortand en het steeds meer zichtbaar wordt.
Vanaf die periode kreeg ik e-mails van mijn echtgenote, die na enig onderzoek op internet, steeds weer die positieve reacties van de Amaliakliniek aan mij doorstuurde.
En zo is het begonnen.ik maakte een eerste afspraak voor een intake begin september.
Met heel veel begrip werd ik ontvangen, diverse fotos gemaakt, verder onderzocht en ontving ik een waslijst van zaken waar wel iets aan gedaan moest worden.
En dan volgt er die afspraak ! Dat duurde gelukkig nog even, op 22 november was ik aan de beurt.
Opnieuw was er die rust bij de ontvangst en na heel even wachten was ik op de afgesproken tijd aan de beurt.
Een heel team van medewerkers om je heen en binnen de kortste keren zakte in weg in de narcose !
Anderhalf uur later ontwaakte ik en waren blijkbaar mijn eerste woorden: dit is geweldig en zo is het ook! Want de behandeling achter de rug, nieuwe vullingen, twee getrokken, met de rolstoel de auto in en terug naar huis. Zelfs geen last van napijnen gehad.
Er moet nog wel het één en ander gebeuren in het voorjaar maar daarvoor maak ik graag de reis opnieuw vanuit Gorinchem.
Mijn grote waardering gaat uit naar alle medewerkers van de Amaliakliniek voor hun attitude en betrokkenheid bij de client.

André

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

11-2-2006

11-2-2006

10-1-2006

10-1-2006

18-12-2005

11-12-2005

11-12-2005

7-12-2005

5-12-2005

5-12-2005

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg