Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

12-4-2010

Hallo,

Ook hier mijn reactie een beetje laat maar beter dan helemaal niet
Ook hoop ik dat iedereen die twijfelt hierdoor weer een beetje over de streep getrokken wordt.

Ik ben ongeveer 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest en ben pas 37 maar heb de knop omgezet er moest wat gebeuren.
Eind januari ben ik geweest voor de intake en wat ik al dacht boven moest alles, nou wat er nog in zat getrokken worden.
Hier kwam een prothese voor in de plaats dus gelijk maar gehapt nou dat viel reuze mee net zo als het maken van de foto's.
Onder moesten 2 kiezen en de verstandskiezen verwijdert worden, omdat het gecompliceerde extracties waren moest ik op de wachtlijst voor de kaakchirurg.
Dat was niet helemaal waar ik op gerekend had, maar alles zou in een behandeling van een uur kunnen dus dat was fijn.
Verder was iedereen reuze vriendelijk zeker de mevrouw van de narcose intake.

Toen kwam na 2 maanden wachten de behandeldag 15 maart van tevoren nachten niet geslapen en al van alle enge dingen bedacht.
Maar goed eenmaal aangekomen plaats genomen in de wachtkamer, en het duurde niet lang of ik was aan de beurt.
Nou eenmaal in de stoel heb ik weinig meer gemerkt, echt professioneel gedaan heb van de prik niets gemerkt.
Het infuus werd aangesloten en ik wilde nog ergens antwoord op geven maar toen was ik al vertrokken.
Voor je idee wordt je vijf minuten later wakker en is het klaar.
Terug naar huis met een handdoek voor mijn mond gezeten, maar het belangrijkste was het is gebeurt.

Napijn heb ik de eerste week wel gehad maar er was aardig gesneden in het tandvlees en het was goed te beheersen met paracetamol.

Nu 4 weken later gaat het super, kan bijna alles weer eten en heb zo goed las nergens last van.
Maar voornamelijk het praten en lachen ik moet er nog aan wennen, maar wat een verschil.
Het gevoel je niet meer te hoeven schamen.
En net zo als zoveel mensen hier had ik het nu maar eerder gedaan.
Had veel nachten met kiespijn en altijd proberen je gebit te verbergen kunnen schelen.

Dus iedereen die twijfelt echt doen, het is echt de moeite waard en van de behandeling merk je niets.
Iedereen bij de Amalia onwijs bedankt.

H uit Naaldwijk

6-4-2010

Beste lieve mensen van de amalia kliniek,

ERG BEDANKT voor de geweldige snelle behandeling van donderdag 1 April 10 uur!
Geweldig dat alles en de behandeling zo ontzettend snel is gegaan,ik kon bijna
niet bang zijn en worden, zo snel was ik in slaap van de narcose.
En de pijn valt alles mee, het is niet dat ik niks voel maar denk zelf dat het ook erg wennen is.
Maar het is me voor 100% meegevallen!!!
REUZE BEDANKT VOOR ALLES!!!!
BEDANKT IEDEREEN!!!!!

groetjes J.C.uit Goirle

11-3-2010

Hallo Amalia Team,

Op dinsdag 2 maart 2010 ben ik na 5 jaar niet naar de tandarts te zijn geweest toch weer bij jullie geweest voor een narcose-behandeling.

Weer te lang met klachten doorgelopen, ik denk voor heel veel angstpatienten heel herkenbaar dat eeuwige uitstellen, en nog niets eens durven bellen voor een afspraak!

Gelukkig kon ik snel bij jullie terecht en ben ik nu weer van mijn klachten af en is alles weer keurig in orde.

Van de behandeling voel je echt niets, het prikje voor de narcose viel ook reuze mee (dankzij de EMLA-zalf) en was ik binnen enkele seconde al aan het slapen.

Ik werd pas wakker in de auto, onderweg naar huis.
Ook nadien geen pijn gehad of klachten, wel even lekker uitgerust.

Maar ja hoe nu verder?
Ga nu ook eens aan die angst werken en heb ik over 3 maanden een afspraak gemaakt met een mondhygieniste om zo langzaam toch te wennen aan al die handelingen.

Ik hoop dat nu de volgende behandeling bij de tandarts zonder narcose kan, en misschien kom ik dan toch naar Kerkrade gereden want het vertrouwen in een tandarts is erg belangrijk.

Team bedankt en tot ziens !
M.T.

2-3-2010

Zeker 15 jaar lang geen tandarts meer gezien.
Waarschijnlijk zelfs langer want ik kan me die tijd niet echt goed meer herrineren.
Altijd heb ik mijn bezoekje aan die slagers uitgesteld en afgewimpeld.
Ik zou nooit van mijn leven in die stoel terrecht komen, dacht ik!

Tot mijn 20ste jaar ging het best goed met mij.
Ik deed vrolijk mee en lachde ondanks mijn half gebroken voortand nog volluit.
Had werkelijk schijt aan alles en iedereen!
Kort daarna begonnen de rest van mijn tanden en kiezen aftebrokkelen en zwart teworden.
Zenuwen stierven af terwijl ik aan het werk was..Normaal blijven doen jongen!
Niemand heeft het door!

Op een gegeven moment had ik me toch een bal in mijn gezicht dat iedereen het zag.
Mijn baas wou me naar de tandarts sturen waarna ik zei dat ik daar al geweest was en het niet aan mijn tanden lag.
Tuurlijk, ze geloofden me vast!

Heb werkelijk van alles mee gemaakt.
Abcessen en zenuwpijn waren echt het ergste denk ik achteraf.
Was zo blij iedere keer als ik dat smerige pus eruit zag vloeien.
Instant pijn vrij..Hoera!!
Weer niet naar de tandarts gehoeven!!

Dit ging allemaal vrij goed.
Werd echt bekwaam in het doorprikken van abcessen op een gegeven moment.
Ziek eigenlijk, als ik er zo op terug denk.
De ergste pijnen waren de pijnen waar ik geen klein bobbeltje op mijn tandvlees zag.
Er viel niks door teprikken dan en er waren nachten bij dat ik echt dacht dat ik niet meer wakker zou worden door het gebruik van veel imbuprofen en paracetamol.Ik viel uiteindelijk helemaal draaiend en tollend in slaap.

Op mijn 28ste was ik het ineens helemaal zat.
Had al jarenlang niet meer breeduit gelachen en geen foto meer waar ik lachend op stond.
Was de godgandse dag bezig om maar mijn tanden en kiezen teverbergen.
Denk dat ik wel honderden keren per dag aan mijn tanden dacht.
Niet normaal, leek wel gestoord teworden daardoor.

Op mijn 28ste had ik alleen nog maar stompjes en zwarte voortanden.
Er zat een gat zo groot in het midden dat ik mijn pink erdoorheen kon duwen zonder de voortanden teraken.
Bizar he, dat iemand het zo ver kan laten komen.
Na iedere lunchpauze zat ik op de wc met een tandenstoker alle grote stukken eten uit mijn kiezen tewroeten.
Deurtje op slot natuurlijk.

Afijn, voordat de mensen in slaap vallen.

Het heeft me echt ontzettend veel moeite gekost om die telefoon tepakken en naar Amalia tebellen.
Ik scheet werkelijk in mijn broek bij alleen de gedachte aan een tandarts.
Toch, was het knopje in mijn hoofd nu om.

Het weer vrij kunnen lachen woog ineens zwaarder dan het opzien tegen een tandarts.
Dit keer zou ik doorzetten, wat het me ook zou kosten!

In januarie 2010 heb ik gebeld naar de Amalia kliniek en 11 Februarie was mijn behandeldag.
Ik was die dag ontzettend rustig en heb zelf de 2,5u durende rit gereden.
Mijn lieve vriendin was mee en de sfeer was erg gezellig onderweg.

Wij hadden een kamertje geboekt bij Tony Bed&Breakfast waar ik mijn roes kon uitslapen tot ik zelf kon terug rijden.
Ik wil graag even vermelden dat dit echt een super lief vrouwtje is die goed voor haar gasten zorgt!
Aanrader voor de mensen met geen vervoer, of die niet gelijk terug kunnen rijden.

Ik was om 13:45 aan de beurt en alles verliep vlekkenloos.
Binnen 3 minuten lag ik teslapen door een prikje wat je gewoon niet voelt.
Het is geen ziekenhuis naald wat ze in je hand stoppen, maar een onwijs miniscuul naaldje.

Mijn hele boven gebit is getrokken en aan de onderkant alle kiezen op 3 na.
Ik werk wakker en stond een beetje lijp tedoen in die uitslaapkamer naast mn rolstoel.
Het wachten op een taxi duurde lang maar dat was niet zo erg want ik leek nog behoorlijk dronken.

Moet eerlijk zeggen dat de napijn mij best mee viel en was goed te onderukken met paracetamol.
Nu 2,5 week later gaat het echt goed met mij.
Ik eet weer lekker en ben flink aan het experimenteren hoe ik het beste kan eten met het gebitje.
Pijn heb ik niet meer tijdens het kauwen alleen de hele harde dingen lukken nog niet.
Meest belangrijke van dit alles is dat ik weer kan lachen..De eerste foto's met een lachend gebit zijn reeds gemaakt.
Schamen doe ik mij niet meer, het hoofdstuk is afgesloten.
EINDELIJK!!!!!

Ik wil uit de grond van mijn hart bedanken:
IEDEREEN van Amalia, Alle mensen van het forum, mijn werkgever,
maar bovenal mijn vriendin en dochtertje die alle jarenlange stress en ellende met mij hebben overleefd.
Ben jullie allen zeer dankbaar en zal jullie nooit vergeten!!

Iedereen die twijfeld zal vast gelezen hebben dat het allemaal reuze mee valt.
Ik kan dit be-amen, het stelt geen moer voor!!
Heb je echt problemen dan geef ik je de tip van je afteschrijven op het forum van Amalia.
Hier zitten zulke lieve mensen die echt alles begrijpen en je blijven steunen totdat alles achter de rug is.

Ik wens iedereen heel veel succes met het nemen van deze grote beslissing!
Het is er echt 1 die je leven totaal kan veranderen!!

Bas

25-2-2010

Mijn verhaal:

Mijn One Million Dollar SMILE, gegeven door de mensen van Amalia !!!

Ik zal eerst in het kort vertellen hoe het gekomen is dat ik uiteindelijk bij Amalia terecht gekomen ben. Mijn tandartsverleden is ronduit slecht te noemen. Dat is begonnen bij de schooltandarts, ik was misschien 9 of 10 jaar (ben nu 47) en er werd bij mij een kies geboord zonder verdoving, ik kan me nog heel goed herinneren wat ik toen voelde, overstuur en vreselijk bang ben ik naar huis gerend en heb heel mijn verhaal tegen mijn moeder verteld, ik zei toen ook tegen haar dat ik NOOIT meer naar de tandarts wilde. Dat kan natuurlijk niet werd me verteld en moest toch zeker tot mijn 18e naar de tandarts, ik ben wel gegaan, iedere keer met lood in mijn schoenen, heb toen vreselijk mijn best gedaan om mijn gebit schoon te houden en goed te poetsen, bij de tandarts die ik toen had moesten er op een gegeven moment 2 gezonde tanden uit omdat ik te weinig ruimte had in mijn bovenkaak en de andere tanden en kiezen niet goed konden doorkomen, wat een ramp was dat, de angst werd steeds groter en is blijven hangen tot het moment ik bij de Amalia Kliniek kwam, daar zitten heel wat jaren tussen, ik ben dus vanaf mijn 18e misschien maar 6x bij een tandarts geweest, ik durfde niet meer, ik was ontzettend angstig geworden voor alles wat met de tandarts te maken had. Ontstekingen, tand-en kiespijnen, afbreken van kiezen en tanden heb ik moeten doorstaan, vele pijnstillers en antibiotica heb ik geslikt om maar niet naar de tandarts te hoeven gaan

Op een gegeven moment wordt je gestoord van de pijn die steeds vaker terug komt, heviger dan ooit, dat was vorig jaar september, ik stierf van de kiespijn, boven en beneden, ik op zoek naar een nieuwe tandarts, ik moest er echt aan geloven want zo kon het niet langer. Ik had na een tijd zoeken een angsttandarts gevonden, in december hadden we met ons gezin een kenningsmakingsgesprek, ik had het liefst samen met mijn man Gerard gegaan maar helaas kon dat niet tegelijk, ik moest met mijn twee kinderen daar naartoe, ik ben een week ziek geweest van de zenuwen, buikpijn, misselijk, hoofdpijn en vreselijk bang, ik kwam de praktijk binnen met het zweet op mijn hoofd en mijn hart bonkte in mijn keel, ik liet niets merken aan mijn kinderen (7 en 14 jaar) hun moesten op controle, de tandarts heeft eerst bij hun gekeken en toen moest ik !! De assistente zei, gaat u maar zitten, ik zei nee liever niet, de tandarts kwam eraan en die zei ook komt u maar, ik schudde weer nee pffff had het liefst weggerend, hij zei, ik moet toch even bij je in je mond kijken, ik zal geen haakjes of wat ook gebruiken, met bonkend hart en zweethanden ben ik toch maar gaan liggen, ik lag stijf in de stoel, hij heeft mijn tanden bekeken en vroeg aan mij hoe ik me de behandeling voor zou stellen, ik zei dat ik alleen behandeld wilde worden onder narcose want iets anders durf ik echt niet, toen zei ik dat boven alles eruit moest en onder gedeeltelijk, hij schudde al nee toen ik dat vertelde, ALLES moet eruit, er zijn te veel elementen kapot, toen ie dat zei raakte ik volledig in paniek en moest vreselijk huilen, totaal overstuur was ik, ik schaamde me rot voor de tandarts en voor mijn kinderen, echt een vreselijk moment was dat en ik ben een aantal dagen flink uit mijn doen geweest

Ik had de tandarts van tevoren een mail gestuurd dat ik bezig was met de Amalia Kliniek, ik had de website en het forum van voor naar achteren gelezen en nog meer klinieken hun websites bezocht en alles gelezen, ik kwam toch weer terug bij Amalia. Ik heb de tandarts gevraagd een verwijsbrief voor mij te schrijven zodat ik die mee kon nemen naar Amalia, dat was snel geregeld, nu nog bellen naar Amalia, een maand lang heb ik getwijfeld, zal ik het doen, of niet, nog eens het forum gelezen, keer op keer en iedere dag nam ik mezelf voor om te bellen voor een intake-gesprek. De pijn werd erger en erger en toen ging mijn man Gerard zich ermee bemoeien, hij zei, je zult er toch doorheen moeten want je kan niet met pijn blijven rondlopen, ik zal je steunen waar ik kan, je hoeft het niet alleen te doen, ik heb erover nagedacht wat ie zei en ik moest hem toch gelijk geven, ik was in die 3 maanden dat ik met vreselijke pijnen liep enorm chagrijnig geworden en dat had ook effect op mijn gezin, er moest wat gebeuren ! Ik heb alle moed bij elkaar geschraapt en ben die hoge drempel over geklommen en heb eind december gebeld !! Vreselijk bang en met klamme handen pakte ik de telefoon en draaide het nummer, dat heb ik 4x gedaan, de 5e keer liet ik hem overgaan en ineens had ik een lieve assistente aan de telefoon die heel rustig vragen stelde en die zich heel goed kon voorstellen hoe bang ik was, na alle gegevens te hebben genoteerd had ik een afspraak op 15 januari voor een intake-gesprek pfffff ik maakte me toen al druk, ik had het gedaan en nu zat ik eraan vast dacht ik nog.

Die 2 weken waren zo voorbij en naarmate de dag naderde voelde ik me ziek en twijfelde heel erg, zal ik gaan, zal ik niet gaan, ik had nog steeds vreselijke kiespijn en ik was dat zó zat dat ik tegen mezelf heb gezegd, STOP met die onzin en je moet doorzetten !! Het koste me erg veel moeite maar ik ben toch gegaan, weliswaar met lood in mijn schoenen en ziek van de stress. Eenmaal daar aangekomen ging alles heel gemoedelijk, ik werd omringd door begripvolle en lieve mensen die je niet zeggen van waarom heb je het zover laten komen, dat was helemaal niet het geval ! Ik was natuurlijk ontzettend bang en heb de helft niet meegekregen, gelukkig dat mijn man mee was gegaan en hij vertelde me alles wat ik moest weten, mijn eigen tandarts had gezegd dat alles eruit moest maar de tandarts, een lieve belgische, Ingrid Dommershausen heet ze zei dat ik onder een gedeelte van mijn eigen tanden kon behouden, dat vond ik erg fijn om te horen en ik ging met gemengde gevoelens de kliniek weer uit, de angst was iets afgenomen en kon ik me druk gaan maken over de behandeldag, er gingen 10 dagen voorbij, ik vroeg me of hoelang het nog ging duren en de twijfels en de angst vierden weer hoogtij, op 26 januari, mijn verjaardag kreeg ik telefoon !!! Bonk bonk bonk ging mijn hart en ik wist geen woord uit te brengen, er werd gezegd dat ik de dinsdag daarop al geholpen kon worden, ik zei NEE, dat is te kort dag, ik heb echt wat langer nodig, het werd dus 11 februari, in die weken wachten was ik een compleet wrak, slecht slapen, bijna niets gegeten want ik kreeg het niet weg, mijn man heeft me al die tijd zo goed gesteund en is erg lief voor me geweest, daar wil ik hem nog hartelijk voor bedanken !!

11 februari brak aan pfff zelfs toen zei ik nog, ik ga niet, ik wil niet maar ik ben toch in de auto gestapt en heb heel de rit daar naartoe geen woord gezegd, het maalde en maalde maar in mijn hoofd. Het was die dag slecht weer, sneeuwval en gladheid en ik moest daar om half 11 zijn en zou om ongeveer kwart voor 11 geholpen worden, dat werd dus later door dat rotweer, ik had het niet meer, mijn man gebeld naar Amalia en gezegd dat het later zou worden, dat was geen probleem, er zou dan geschoven worden met de planning pffff ik had de stille hoop dat ze zouden zeggen dat er een andere afspraak gemaakt zou worden, dat was natuurlijk niet het geval, ik balen !! We kwamen vlakbij Heerlen en daar was een ongeluk gebeurd, shit.we hebben daar één uur stilgestaan, ik was in alle staten, het duurde en duurde maar en ik was in staat om weer naar huis te gaan, mijn man zei, ik keer niet om, we gaan er gewoon heen. Amalia weer gebeld en gezegd dat we ongeveer om één uur daar zouden arriveren, ze hadden gezegd dat als we daar zijn we dan een poosje moesten wachten omdat er mensen waren die voor mij aan de beurt zouden zijn, jeetje, dat duurde 1,5 uur !!!! Ik had een Oxazepam genomen van tevoren dus ik zat daar een beetje stoned in de wachtkamer. Op een gegeven moment werd ik geroepen, mijn god, nu ging het echt gebeuren, met knikkende knieën ging ik de behandelkamer binnen waar er 3 vrouwen stonden te wachten, ze waren alledrie ontzettend lief en zeiden mij dat ik mocht gaan zitten, ik raakte in paniek even later en begon te huilen en was erg overstuur, het infuus zat er al in en mijn man en de assistente probeerde mij te troosten en daarna heb ik niets meer meegekregen, ik werd na een klein uurtje wakker gemaakt en toen was het al gebeurd, hé, nu al, hoe kan dat nou ??? Mijn protheses werden in mijn mond gedaan en mijn man werd geroepen, hij zag mij en we hebben beiden zitten huilen als kleine kinderen, niet van verdriet maar van opluchting, het is zo ontzettend mooi geworden, ik kreeg een spiegel en barstte opnieuw in tranen uit, wat een verandering en wat mooi !!!!! Mijn man wist niet wat hij zag en was ook een tijdje sprakeloos haha dat is ie niet vaak LOLik had het achter de rug, ik was zoooo trots op mezelf en op mijn omgeving en mijn man, mede door hun heb ik het toch maar mooi gedaan, alle spanningen en angst vielen meteen van me af en ik kon weer breeduit lachen, dat had ik in jaren niet gedaan en mijn god, wat is dat HEERLIJK !!!!!!!!! Nooit hoef ik me meer te schamen !!!

Echt waar, ik heb nauwelijks napijn gehad, die was heel goed onder controle te houden met Ibuprofen 600 mg. De napijn was totaal niet te vergelijken met de helse pijnen die ik gehad heb voor dat ik geholpen was, echt niet !!!! Wat een zaligheid en ik wil zo graag aan alle mensen die nog moeten meegeven dat ze echt door moeten zetten want achteraf is het al die angst, stress en ellende niet waard, ik ben er zooooo mee opgeknapt en voel me nu zo sterk dat ik de hele wereld aankan met mijn SUPERLACH !!!! Lieve mensen, GA ERVOOR !!! Je krijgt er absoluut GEEN spijt van !!!!!!!

Lieve mensen van Amalia, ik wil jullie hartelijk bedanken wat jullie voor mij gedaan hebben, jullie hebben mij mijn leven terug gegeven en het vertrouwen in de tandarts, ik ben niet eens meer bang om te bellen naar mijn tandarts, dit is echt zon bevrijding !!! Alle LOF voor jullie !! En een superbedankje voor degene die mij gehlopen hebben op 11 februari, ik zal het NOOIT vergeten.bedankt Amalia, jullie zijn TOPPERS met een groot HART !!!!!

Heel veel liefs van een goedlachse Karin uit Arnhem !!! ;-)

12-2-2010

Hier volgt mijn avontuur...

We schrijven het jaar 1998, in dat jaar ben ik voor het laatst bij de tandarts geweest.
Daarna hoefde het voor mij niet meer, ik vond het wel goed zo.
Er was bij mij een knop omgegaan, en op de een of andere manier durfde ik plots niet meer.
In de tussentijd werd mijn gebit er niet beter op.

Na veel praten met mijn vrouw, kwamen we tot het besluit om toch maar weer wat aan m 'n gebit te laten doen.
Toen die keuze gemaakt was, zijn we gaan zoeken op internet naar een tandarts die behandelingen doet als je bang bent voor de tandarts.
En die hebben we hier bij de Amalia kliniek in Kerkrade gevonden.

Begin Januari 2010 heb ik de telefoon gepakt en gebeld voor een intake gesprek.
Dus op 21 Januari 2010 zijn we er heen gegaan voor een intake gesprek, en heb toen gelijk de beslissing genomen om het hier te laten doen.
De beslissing om het hier te laten doen, kwam mede doordat men er 100% service-gericht is en je op je gemak stelt, waardoor je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt.

We hebben een vervolg afspraak laten vastzetten voor 11 Februari 2010, en heb toen de behandeling met een gerust hart ondergaan.
Om ongeveer 14:00 uur mocht ik ten tonele verschijnen bij Tandarts "Bram".
Daar nam ik plaats in de tandarts stoel, waar ik door de lieftallige assistente werd toegesproken en gereedgemaakt voor de aanstaande Narcose.
Binnen enkele ogenblikken had ik al een infuus in m'n rechterhand, waardoor de Narcose door toegediend werd.
En ik vrijwel direct in een diepe slaap viel.
Ik vond ' t het een fijn idee dat mijn vrouw hierbij aanwezig mocht zijn.

Vanaf daar weet ik niets meer ...
De behandeling voltrok zich in mijn bijzijn, en ik was in Dromenland ;-)
Mooier kan je het toch niet hebben.
Ongeveer anderhalf uur later, werd ik "gewekt" en met een rolstoel even naar de auto gebracht, waarmee we gekomen waren.
Ik nam plaats op de achterbank en begon langzaam bij te komen.
Onze reis tijd naar huis was ca. 1 uur.
Thuis aangekomen ben ik lekker in bed gekropen en heb geslapen tot ongeveer 19:00 uur.
En voelde me al weer een stuk opgeknapt.
Nu op dit moment, de dag na de behandeling voel ik me 90% weer oke.
Het enigste waar ik op dit moment last van heb, is een verdikte rechterwang.
En die doet niet eens pijn.
Vanmiddag mag ik m'n mond spoelen.
Omdat dan de narcose volledig uitgewerkt is na 24 uur.

Als je me nu vraagt hoe vond je het al met al; dan zeg ik "ik ga zo weer terug daarheen"
We zijn vrienden voor het leven geworden "Amalia en ik " hahaha.
Mijn advies aan de lezer van mijn reactie is "doe het maar, je krijgt er echt geen spijt van"
En tot slot wil ik ook even melden dat je totaal niet duizelig of misselijk bent na de narcose.

mvgr B. uit Limburg

9-2-2010

Lieve mensen van de Amalia Kliniek

Graag wil ik mijn ervaring met jullie en alle mensen die angst hebben om de stap naar de tandarts te maken delen;

Begin van het nieuwe jaar heb ik alles in werking gezet om gebit te laten behandelen. Door een vreselijke ervaring was ik echt panisch voor de tandarts.

In mijn jeugd heb ik slechte ervaringen gehad eerst met de schooltandarts en daarna met mijn eigen tandarts. Ik kan bijna niet uitleggen hoe groot mijn weerstand en angst is geworden hierna.

Ik was ook pas van plan iets aan mijn gebit te laten doen. Na lang op me ingepraat te hebben, ben ik tot het besluit gekomen dat het zo niet verder kon.

In dec.2009 heb ik een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek. 6 jan 2010 was het zover.

Bij het woord tandarts breekt het zweet me altijd al uit. Na welkom geheten te zijn, werd ik gelijk meegenomen door een vriendelijke assistente voor een foto. Haar rustgevende uitstraling had gelijk een positief effect op me.

Daarna gelijk door naar de tandarts voor een gesprek en behandelplan. Omdat het gebit in en zeer slecht stadium verkeerde heb ik een volledige prothese gekregen.

Er werd een behandelplan opgesteld en afgesproken dat ik mij 4 februari zou melden voor de behandeling. Opgelucht verliet ik het pand.

Het gekke is nog, dat de schaamte bij mij eigenlijk nog groter was dan de angst voor de tandarts. Je durft er eigenlijk met niemand over te praten dat je zo bang bent voor de tandarts.

Echter bij jullie wordt dat volledig begrepen en dat is juist dat zetje wat ik nodig had. En dan de 1e behandeling. Voor narcose ben ik totaal niet bang, ik was alleen maar benieuwd hoe ik daarna zou zijn.

We werden prima ontvangen en na een klein prikje in mijn arm was ik zo vertrokken en voor mijn gevoel 5 minuten later weer wakker. In die tussentijd is mijn vrouw naar de wachtruimte gebracht.

Er wordt niet alleen aan de patiënt gedacht, maar ook aan de begeleider.

Het is pas een dag of 4 geleden en wat ben ik blij dat ik de voor mijn bijna onmogelijke stap heb genomen.

Het ziet er prachtig uit,ook de vele reacties die ik heb ontvangen is de prothese bijna niet te onderscheiden van een echt gebit. Ik heb alleen enkele dagen erna wat zwellingen gehad in mijn gezicht, maar dat nam ik voor lief.

Ik ben nu dolgelukkig. Het is alsof je leven er nu heel anders uitziet.

Ik hoop echt door deze reactie andere mensen over de streep te trekken, want het valt echt mee.

Nogmaals hartelijk dank voor jullie goede zorgen.

Met vriendelijke groet,

J. (Elsloo Lb.)

6-2-2010

Ik ben vandaag (4/2) geweest. Ook ik had door allerlei nare ervaringen in het verleden al 10 jaar de behandelkamer van een tandarts niet meer van binnen gezien. Door aanhoudende kiespijn werd ik echter gedwongen om actie te ondernemen en al zoekende op internet kwam ik bij de Amaliakliniek terecht voor een behandeling onder narcose. Ik kan al maar bevestigen wat zo velen voor mij al kenbaar hebben gemaakt op de website van de Amaliakliniek.
Een super profesioneel team met oog en hart voor de patiënt. Hoewel ik een gedeelte van de behandeling zelf moet betalen is dit voor mij geen enkel beletsel om het de volgende keer weer precies hetzelfde te doen. Sterker nog na de ervaringen van vandaag kan ik alleen maar zeggen dat de kosten het dubbel en dik waard is.

Terugkijkend op alles kan ik iedereen alleen maar adviseren, twijfel niet en zet je angst opzij want die hoef je hier echt niet te hebben. Je voelt en merkt echt niks van de hele behandeling. En geloof me ik was een super angsthaas.

6-2-2010

Dag beste lezers,

Hier is zoals beloofd in een eerder verhaal van mij, mijn verhaal over THE DAY AFTER.

Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn eerdere verhaal over mijn ervaring met de Amalia kliniek is dit nog steeds zeer goed en positief.
Na 2 weken in de zenuwe te hebben gezeten over mijn behandeling die plaats zou gaan vinden, was het dan eindelijk zo ver. Zaterdag 23 januari was voor mij de dag des oordeels. Weer die eeuwig durende autorit naar Kerkrade. Anderhalf uur lang heb ik niks gezegt, maar alleen maar zitten denken. Aan alles wat er mis zou kunnen gaan, en wat voor ellende ik na mijn behandeling zou gaan krijgen. Ondanks de prima begeleiding die ik heb gehad tussen de intake en mijn behandeldag in kreeg ik maar geen rust in mijn hoofd. Iedere dag had ik wel een vraag en belde dan weer naar Kerkrade toe om mijn vraag af te vuren op de eerste de beste. En nee ik ging hun daar niet vervelen, ze waren juist blij dat ik belde. En nogmaals zoals in mijn eerdere verhaal, geen vraag was stom of vreemd. Iedere vraag waar ik mee zat was een terrechte vraag. Katja en de rest van haar team hebben mij dan ook perfect begeleid. En toch bleef ik bang. Bang voor het onbekende. Maar het is natuurlijk ook niet niks dat je boven en ondergebit eruit gaat. Daar waren we dan. 11.30 uur was het. Een kwartiertje voor aanvang. De ontvangsthal zat vol, en ik had het idee dat iedereen mijn angst van mijn gezicht kon lezen. Al die ogen op mij gericht, maar eigenlijk was dat niet zo. Maar het is een gevoel wat je hebt. Om 11.45 zou ik aan de beurt zijn, maar helaas voor mij liep het een beetje uit. Dus voor mijn gevoel was iedere minuut langer wachten wel een uur. Intussen kwam Katja even een praatje met me maken, en stelde me WEER enorm op mijn gemak. Wat een rust en kalmte die meid uitstraalt, dat is gewoon onbeschrijfelijk. Ze vertelde me dat het nog even kon duren, en dat ik over een kwartiertje geroepen zou worden. Tjee nog een kwartier. En ik maar rond kijken of er ergens een nooduitgang was, en of er een mogelijkheid was om heel stiekem weg te sluipen. Maar nee toch maar niet. Ik bedacht me de jaren lange pijn in mijn mond, en dat was toch maar een reden om te blijven zitten waar ik zat. En ineens daar was het moment. Mijn naam werd geroepen, en ineens was ik aan de beurt. En heel raar. Op dat moment waren mijn zenuwe ineens weg. De knop in mijn hoofd ging om en ik was er ineens klaar voor. De hele wereld kon ik aan. Waar was mijn angst nou ineens naartoe???
Sterker nog, ik wist niet hoe snel ik de stoel in wilde. Eindelijk kon ik mijn nieuwe leven tegemoet gaan zien. Ik nam plaats in de stoel en werd enorm goed begeleid door de narcotiseur. Ze legde me het een en ander uit, en voor ik het wist zat mijn infuus naaldje in mijn hand. He? hoe kan dat, helemaal niks van gemerkt. Toen kwam de kaakchirurg zich even voorstellen. Een aller aardiste rustige man bleek het te zijn. Ik vond ineens alle aandacht heerlijk. Eindelijk draaide het om mijn probleem en zou ik verlost worden van jaren ellende. Ik had eigelijk 1001 vragen maar daar kreeg ik de tijd niet meer voor. Mijn arm begon een beetje te tintelen en voor ik het wist hoorde ik mijn naam weer roepen. Alles was achter de rug en het was goed gegaan. Boven en onder nieuwe tanden.(protheses) Er waren geen complicaties en het is prima gegaan. He nu al? Wat was dat vreemd zeg. Ik kreeg een speigeltje in mijn handen en keek voor het eerst sinds jaren naar een mooi recht en wit gebit. Tjee ik kon wel janken. Janken van vreugde. Na even bij te zijn gekomen werd het tijd om de jas aan te trekken en richting auto te gaan. Die had mijn partner al voor gereden intussen. En daar was ze weer, Katja. Ze was trots op me en stelde me zelfs nu nog op mijn gemak. Daarna heeft ze mij persoonlijk naar de auto toe gereden en nog even snel tegen mijn vriend verteld wat we onderweg wel en niet moesten doen. Ik kon iedereen alleen maar 1000x bedanken voor alles en dat heb ik in mijn half dronken toestand dan ook gedaan. De rit naar huis was heerlijk. Iedere keer heb ik in de spiegel zitten kijken naar mijn nieuwe tanden, naar mijn NIEUW leven. Niet te geloven dacht ik. Maar heb het toch maar gedaan. Wat was ik trots. De avond na de operatie heb ik geen bloedingen gehad en de volgnde dag heb ik voor het eerst mijn protheses uitgedaan om te spoelen en te reinigen. Dit ging boven verwachting goed. Wel heb ik de eerste dagen na de behandeling al drukplekjes gekregen. Die doen wel wat pijn maar dat word zo verholpen.

Gisteren (woensdag 3 feb) ben ik weer naar Kerkrade geweest voor de eerste controle. Ineke(de tandarts) heeft alles even nagekeken en het zag er allemaal prima uit. De drukplekjes heeft ze even weggeslepen en toen kon ik alweer naar huis toe. Over 6 weken heb ik een nieuwe controle afspraak. En ik kijk er nu al weer naar uit om terug te gaan daarvoor. Jullie zullen denken waarom, nou dat is simpel. Je komt in de Amalia Kliniek niet als patient binnen maar als mens. En dat weten ze ook over te brengen op je. Het is gewoon een warm nest waar je zonder rotgevoel naartoe gaat.

En Amalia Team, zoals beloofd heb ik me aan mijn woord gehouden he? Nadat ik bijkwam heb ik iedereen 1000x bedankt en Merci chocolaatjes beloofd. Nou die heb ik meegenomen voor ze. Want dat hadden ze dubbel en dwars verdiend.

Nou lieve mensen, dit waren mijn ervaringen met de Amalia Kliniek. Ik weet dat niet iedereen het zelfde is, maar wat ik wil proberen te bereiken met mijn verhaal is dat de drempel niet zo hoog is als je denkt. Bepaalde keuzes zijn heel moeilijk, en helemaal als je angst hebt, want dat had ik ook, maar je word zo prima begeleid door iedereen. Het word je een stuk makkelijker gemaakt. En geloof mij. Als je uiteindelijk de keus maakt om behandeld te worden, ben je achteraf uiteindelijk alleen maar blij. Ik geef mezelf iedere dag een schouderklopje en ben trots dat ik OOK de stap heb genomen. Maar het belangrijkste is: Gun het de tijd en geef het een plaatsje. Pas dan zal je merken dat je naar de dag toe gaat leven.

Ik hoop dat iedereen die dit leest iets aan mijn verhaal heeft. Heel veel succes voor iedereen die nog behandeld gaat worden en als je twijfeld, lees mijn verhaal nog een keer. Misschien dat het jou drempel wat kan verlagen.

Beste Amalia Team: Heel erg bedankt voor alle goed zorgen van voor en na de behandeling, maar vooral bedankt voor mijn nieuwe leven, zonder pijn en ellende.

Groetjes vanuit Oosterhout nb.

3-2-2010

Beste mensen,

Hierbij wil ik mijn verhaal overbrengen op iedereen die nog een behandeling moet ondergaan, en waarbij de angst, zenuwe, en de drempel zo hoog zijn om niet DE grote stap durven te maken.

Mijn verhaal zit net even wat anders in elkaar dan de meeste verhalen hier. Mijn verhaal gaat over de procedure VOOR de behandeling en niet over erna. Want ik denk zelf dat de grootste stap de stap is om de telefoon te pakken en een afspraak te maken voor een intake. Voor mij persoonlijk is het heel moeilijk geweest om de telefoon te pakken en te gaan bellen. Jullie kennen het denk ik wel. Eerst dagen lang op de site rond kijken, dan weer een nacht over slapen en de volgende dag maar weer de site openen. En dan op zoek naar een reden gaan om niet te hoeven bellen. Zo ging dit ook bij mij. Telkens maar weer een reden bedenken om niet te bellen, totdat ik de stap nam. Zelfs op het moment dat ik het nummer draaide hoopte ik maar dat het een vergeten feestdag was of dat ik kreeg te horen dat ze even niet bereikbaar waren. Helaas voor mij. Ik werd meteen zeer vriendelijk te woord gestaan door de telefoniste. Al mijn vragen die in mijn ogen dom leken waren voor haar zeer bekend en al snel werd er een afspraak gemaakt voor een intake. Binnen anderhalve week kon ik terecht voor mijn intake. Shit zo snel al. Ja zo snel. De autorit leuk uren te duren(niet alleen vanwege de sneeuw maar vooral door mijn zenuwe). Anderhalf uur zitten stressen in de auto en naar mijn idee wel een heel pakje weg gerookt, kwamen we aan in Kerkrade. Toen we het parkeerplaatsje opreden dacht ik nog in mezelf, laten we nu snel de auto in zijn achter uit zetten snel weg rijden. Maar nee toch maar niet. Toen naar binnen door de glazen deur. Vreselijk vond ik het. Nadat ik me had gemeld bij de balie even een kopje koffie gepakt en even rustig alles laten bezinken. De openhaard was aan dus dat was wel lekker. Na korte tijd werd ik geroepen om een foto te laten maken van mijn gebit. Dat viel reuze mee. Maar daarna door naar boven, naar de tandarts. Eindelijk was het zo ver. Er werd een serieus naar mijn tanden gekeken na jaren van pijn. Vreselijk dacht ik diep van binnen. De tandarts die mij ging helpen bleek helemaal geen medogenloos monster te zijn, maar juist een hele rustige kalme en lieve vrouw. Ze heeft me alles verteld wat ze ging doen en wat voor mij het beste was. Geen haakje geen boor, maar dan ook helemaal niks gezien. Alleen een lekkere stoel waar ik zomaar ineens in alle rust lag. De angst was er nog wel, maar die was na een paar minuten verdwenen. Na een half uurtje het een en ander te hebben besproken was het tijd voor een gesprek met Katja. Ze ging me alles uitleggen over de narcose, de behandeling en de na zorg. Ook hier was ik weer vreselijk zenuwachtig voor. Waarom weet ik achteraf ook niet. Het gesprek ging vanzelf en er werd eindelijk naar mij geluisterd. Zelfs mijn bloeddruk was goed, en dat zegt meer dan genoeg. Haha. Toen dit gesprek achter de rug was en Katja mij meer dan perfect had te woord gestaan en naar mij had geluisterd was het tijd om de definitieve afspraak te maken voor mijn behandeling. En die gaat komende zaterdag plaats vinden. En mensen: Ik ben er helemaal klaar voor. Zo goed en zo fijn ben ik geholpen tot nu toe door iedereen binnen de Amalia kliniek. Dus wat ik wil zeggen is dat de moeilijkste stap helemaal niet moeilijk is, en dit komt door de lieve mensen die weten hoe ze met mensen om moeten gaan. Ja inderdaad, mensen en geen patiënten. Want 1 ding staat vast. Je voelt je geen moment patient bij de Amalia kliniek. Ik hoop dat ik door mijn verhaal meer mensen over de drempel kan helpen. Mijn verhaal zal zich vervolgen na mijn behandeling. Tot nu toe Bedankt voor de goede zorgen.

Groetjes uit Oosterhout nb.

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

12-4-2010

6-4-2010

11-3-2010

2-3-2010

25-2-2010

12-2-2010

9-2-2010

6-2-2010

6-2-2010

3-2-2010

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg