Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

13-8-2010

Aan alle angsthazen,

Hoe overtuig je mensen die bij pijn aan de tanden, of de gedachte aan de tandarts volledig in paniek raken,
de gedachte aan de stoel in de behandelkamer alleen al, voor huilbuien en hartbonzen zorgt?
Mensen die dit niet hebben, kunnen zich er vaak helemaal geen voorstelling van maken wat dit betekent, en wat de gevolgen zijn.
Maar het brengt voor de angstige mensen wel onnoemelijk veel ellende, en een stuk schaamte, want het lijkt altijd net alsof de rest van de wereld 10 keer per jaar fluitend naar de tandarts gaat.
In de wachtkamer van de Amaliakliniek kun je zien dat dat dus onzin is. Je komt er alle soorten mensen tegen, ja, ook van die Rambo's!

Gisteren, 10 aug. 2010, was ik in de Amaliakliniek om een zieke kies te laten trekken onder narcose.
Voor mij was dit niet de eerste keer, sterker nog, ik was een van eerste patiënten die op deze manier geholpen werden, ruim 20 jaar geleden.
Ik blijf zeggen dat de Amaliakliniek DE oplossing is. Alles waar je bang voor bent, de geur, het spiegeltje, dat haakje, die vreselijke koude lucht uit die spuit,
die zwarte boor, die zo dreunt, en dat hoge piepboortje en alle andere toestanden waar je onpasselijk van wordt: JE GAAT HET NIET MEEMAKEN!

Bij het zogenaamde intake-gesprek word niets anders gedaan dan gekeken wat er moet gebeuren, nee, geen haakje of andere griezels. Dan word er rustig vertelt wat het beste is
voor je gebit.

En als de dag is aangebroken:

Bij binnenkomst in de behandelkamer staan ze klaar. Hele aardige, normale mensen die weten wat je voelt. Ze staan te popelen om je te helpen, echt.
Nou kun je nog zo'n angsthaas zijn, maar daar wordt je rustig van.
En dan gebeurt het eerste wondertje; het babyprikje, ik kan het echt niet anders noemen, word gegeven, en hup , weg ben je!
Bij het tweede wondertje wordt je wakker en alle angsten vallen weg. Het gevoel van opluchting is ongekend. De klus is geklaard, maar je hebt niets in gaten gehad!!

Kijk, als je na de behandeling thuiskomt, en je voelt links en rechtst wat, dan staat dat los van die allesbeheersende angst, en
dat is een heel groot verschil, maar dat weten de angsthazen zelf het beste.

Dus,
Bel nou gewoon!

Groetjes, N.

11-8-2010

Voor ongeveer ruim een maand terug,kreeg ik een fikse ontsteking in mijn gezicht.
Zelf had ik het vermoeden dat het goed zou kunnen zijn dat het vanuit mijn tand kwam.
Maar ik was al 8 jaar niet meer naar de tandarts geweest,nare ervaring met de mondhygieniste.
Ik ging naar de huisarts en die verklaarde me dat het waarschijnlijk tandheelkundigprobleem was,dus nu had ik een probleem.
Toch kon ik terecht bij mijn vorige tandarts,ben er 3 x geweest,met hoge spanningen,en behoorlijk zweten.
Ondertussen had ik van een collega van mij (ook geholpen door Amaliakliniek)de tip gekregen om contact op te nemen met de Kliniek,ze was er echt over te spreken.
Ik heb die stap gezet en had in juni de intake gesprek.
Alles was in orde maar door mijn overgewicht moest ik nog even een hartfilmpje laten maken,ze zijn daar heel correct en duidelijk in.
Twee weken geleden kreeg ik telefoon vanuit de Kliniek,alles was in orde en nu kon er een afspraak gemaakt worden.
Gisteren was het zover (3 aug)...om 12.50 werd ik binnen geroepen,ik mocht in de stoel gaan liggen,zij stralen rust uit en dan word je vanzelf heel rustig.
De anesthesist besprak mij nog duidelijk het hoe en wat,dat was een heel fijn gerust gevoel.
Toen maakte ze het in orde,de infuus ging in de hand en toen ze de eerste spuit erin spoten kreeg ik een heel raar gevoel in mijn hoofd,is haast niet te beschrijven,ik zag nog wel dat ze bezig waren met de volgende,en toen niks meer,ik was onder zeil.
Toen ik bijkwam kreeg ik meteen te horen dat alles goed verlopen was,mijn tranen liepen over mijn wangen,ik vroeg maar steeds naar de anesthesist,wou hem zo graag bedanken .
Was nog wel een beetje duf maar kreeg alles goed mee wat ze allemaal zeiden.
Verder bedankte ik iedereen,was dolgelukkig!
Ze gingen mijn begeleider halen en zette me in een rolstoel en zo werd ik naar mijn auto gebracht.
Heb nu alleen een beetje last van mijn keel maar dat zal wel snel bijtrekken.
Ik wil de tandarts,anesthesist,tandartsassistentes,maar ook iedereen waar ik in contact ben geweest daar in het kliniek hartstikke bedanken,dit is voor mij een hele nieuwe start.
Ik raad ook iedereen aan die angst heeft voor de tandarts om daar na toe te gaan,ze zijn vriendelijk,rustig,professioneel,geruststellend...doen zou ik echt zeggen!!!!

Groetjes Renate P.uit M. (Noord-Limburg)

30-7-2010

hallo allemaal ,

bang bang bang, waar voor iegelijk. ( tandarts )

klopt, ben een jaar of 10 niet geweest als het niet langer is.
zo bang zo veel pijn en toch heb ik de stap gezet .
de eerste keer met het gesprek en controle mijn hartje zat boven in de keel.
maar na een paar min. had ik het gezien ze raken jou bijna niet aan ze kijken en tikken veel op de computer (bij mij dan hihihihi )
het gesprek was super met de vriendin van joosten de gitarist van rowe heze.
na 2 weken de 22 juli moes ik komen om alles in orde te late te maken,
er kwam een vrouw en roept mijn naam ging met haar mee en kwam in de stoel te recht .
de ander duiveltjes keken mij aan en lachte naar mij een pakte mijn hand en de andere gaf me een spuitje in mijn hand daarna kreeg ik de het sterke spul en wat ik nog weet was dat ik wazig begon te kijken, echt sterk spul en daarna weet ik niks meer van tot 90 min later kwam ik bij , ik wis niet hoe snel ik uit de stoel wilde , ik wilde mijn tanden zien , hahaha echt super ben toen weer in de stoel beland moest nog even wachten en bij komen toen zag ik mijn vrouw weer en mijn nichtje ze lachte en hadden tranen in de ogen en ik ook het bleek dus dat ik Duits aan het praten was tegen de tandarts en de rest maar daar weet ik niks van echt sterk spul. toen alles weer door grindde hoorde ik het zelf ook echt stom is dat , maar dat komt door dat sterk spul ,
heb toen weer mijn tanden bekeken en toen alle engeltjes bedankt,
de engeltjes hebben zeer goed en ik bedoel zeer zeer zeer goed werk geleverd.
ze pakte me op en hebben me in de auto gedaan , echt super is dat zo iets maak je niet snel mee .
echt geweldig . dames en heren bedankt voor alles .

bedankt groetjes f.

27-7-2010

Lieve allemaal.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij zo goed heeft opgevangen in de Amalia kliniek.

Door privé omstandigheden was ik al ruim 12 jaar niet bij de tandarts geweest..
Ik durfde gewoon echt niet . Ze konden op mij in praten maar dat had allemaal geen nut.
Tijdens een beetje rondneuzen op internet kwam ik bij de Amalia kliniek uit.
Na een beetje aarzelen toch gebeld en een afspraak gemaakt.Mijn vriend is meegegaan,als stok achter de deur.
Ik ben daar zo ontzettend lief ontvangen en ze namen alle tijd voor me.
Uiteindelijk bleek de schade niet zo groot,maar er moest wel het een en ander gebeuren.
15 juli was het dus zover en na een week van slecht slapen,viel het dus allemaal onwijs mee.
Praatje gemaakt met de mensen die mij behandelden en voor ik het wist was ik in diepe slaap.
Eenmaal thuis nog even in mn bed gedoken en voor de nacht 2 asprientjes genomen en heerlijk geslapen.
Napijn heb ik zo goed als niet en ben zelfs vandaag (de 16e) al wezen paardrijden.
Voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen,bel ze op!! Ze gaan zo onwijs goed met je om en zijn ontzettend lief voor je..
Dus bij deze : Bedankt !!! Ik kom zeker terug bij jullie !!

Met vriendelijke groet,

S. uit Riethoven.

13-7-2010

Ik zou heel graag iedereen ervan willen overtuigen dat je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt zo gauw als je bij de Amalia kliniek binnen komt, zelfs al voor het intake gesprek.

Ik zelf ben 32 jaar en was al 17 jaar niet meer bij een tandarts geweest, ik was ontzettend bang, mede door de vroegere schooltandarts.

Je begrijpt al mijn kiezen boven en beneden waren ontzettend rot maar met heel veel pijnstillers en af en toe antibiotica, was het allemaal vol te houden..(niet echt dus)

Ik had het geluk dat mijn voortanden nog mooi waren, totdat 5 december mijn twee hoektanden vanuit het niets overbraken, ik uiteraard compleet in paniek, want dat kon ik niet meer camoufleren, hoe ik ook mijn best deed

De enige optie was naar de Amalia kliniek..ik heb menig afspraak gemaakt maar net zo hard weer afgebeldzon angst had ik

Het heeft tot april geduurd, toen heb ik de knoop door gehakt en weer een afspraak gemaakt voor een intake gesprek, enik ben gegaan!!

Het personeel daar is allemaal even aardig, ik moest wat formulieren invullen en even op de tandarts wachten, die alleen maar even in mijn mond zou kijken!

Waar ik uiteraard al bang voor was moest ook gebeuren, mijn kiezen moesten er boven allemaal uit en beneden een paar

Ik zou boven een halve prothese krijgen omdat mijn voortanden gelukkig nog netjes waren en beneden ook.

We hebben maar direct gehapt, dit was totaal niet akelig(ja echt ik vond alles eng) en een afspraak gemaakt voor de narcose behandeling en gek genoeg viel de angst op dat moment van me af, laat het dan maar zo snel mogelijk gebeuren, dan heb ik het gehad! Twee weken later zou het gebeuren bij tandarts Isabelle

Ik heb meteen die dag ook nog een gesprek gehad met Katja over de narcose behandeling, ik had wel 1000 vragen en allemaal werden ze met evenveel geduld beantwoord, alle lof!!

Twee weken later was het dan zo ver25 mei was de daghalf 4 zou ik geholpen worden, gelukkig was mijn vader erbijheel lief!

Ze waren allemaal even aardig en geduldig, zowel tandarts Isabelle als de mw van de narcose en de tandartsassistente..ik moest maar rustig in de stoel gaan liggen, kreeg een naaldje in mijn hand, voel je niets van..er werd wat vloeistof ingespoten, en me nog gevraagd of ik op vakantie ging..ik weet dat ik nog geantwoord heb, toen zei ze, slaap lekker en tot straks.

Ik was niet duizelig of raar in mijn hoofd maar viel gewoon echt heerlijk in slaap, zo zou ik iedere avond wel in slaap willen vallen

Voor mijn gevoel werd ik 10 minuten later weer wakker, mijn vader was er weer bij, ook nu niet raar in mijn hoofd of duizelig, gewoon even wakker worden

Ik had weer mooie tanden en er niets van gemerkt echt helemaal niets! Zou het zo weer doen!

Thuis wel goed gekoeld voor de zwelling tegen te gaan, heel weinig napijn gehad, en misselijk ben ik totaal niet geweest waar ik zo bang voor was, maar dat word je blijkbaar niet van hun narcose en dat is ook gebleken!

Wel ben ik nog een paar keer terug moeten gaan om de prothese wat bij te schaven maar verder nergens last van gehad.

En mijn angst voor de tandarts, die is volledig verdwenen!!

Dus iedereen die al jaren niet durft of bang is, gewoon gaan, er gaat een wereld voor je open!

En al het personeel van de kliniek, jullie doen super werk, ga zo door, en hartstikke bedankt allemaal!!

Ik heb mijn leuke leventje weer terug

Veel groetjes

12-6-2010

Hallo Amalia Team,

Mijn zoon van 21 was jarenlang al onder behandeling van onze eigen tandarts, die wist van zijn angsten,totdat hij in een keer te maken kreeg met een collega van onze tandarts.

Die vond het niet noodzakelijk een verdoving te zetten bij een behandeling, mijn zoon durfde hierop niets te zeggen,dus liet het over zich komen.

Wat resulteerde in het feit dat hij niet meer durfde te gaan voor vervolg onderzoeken, hij durfde het ook niet met onze eigen tandarts uit te spreken, zo zit die jongen nu eenmaal in elkaar.

Hij durfde niet meer naar een afspraak met onze tandarts te gaan, en stelde maar uit.

Ik, als moeder kwam achter de Amalia kliniek,heb dat mijn zoon voorgesteld en hij wilde dat wel.

Onder narcose, nergens iets van af weten, daar voelde hij wel wat voor, dus de stap genomen.

Afspraak gemaakt, intake gesprek gehad en op 8 juni zou hij behandeld worden.

Het is hem ZO meegevallen, ze waren allemaal zo vriendelijk zo behulpzaam, hij heeft er totaal niets van meegekregen en was zo trots om zijn gebit aan ons ouders te laten zien, het zag er super uit!!!

Nog twee keer moeten we terug,maar mijn zoon ziet er niet tegenop,ik wel als moeder eerlijk gezegd, is niet niks om je zoon, ook al is hij 21 jaar, daar achter te moeten laten,maar ze hielden ook ons, als ouders goed in de gaten.

Super goede uitleg gehad, en onze zoon is niet bang om terug te gaan.

We hadden dit al veel eerder moeten doen.

Bedankt voor alle goede zorg en nazorg die we hadden van jullie.

En ook de super goede uitleg aan onsals ouders

Mevrouw van der M, moeder van Michel.

12-6-2010

Jarenlang niet meer naar de tandarts geweest ( dankzij de schooltandarts), je weet ooit komt de dag dat je er toch aan moet geloven.

Die dag was eigenlijk maanden geleden, pijn dat ik had, pijnstillers waren niet aan te slepen.

Was wel op de hoogte van de Amalia kliniek, onze dochter komt er ook al een aantal jaren.

Tot op een dag onze dochter weer moest gaan, mama maak toch een afspraak zei mijn dochter, ik moet toch ook van jou naar de tandarts.

Ze had ook gelijk, ik maar iedere keer zeggen maar meid je moet naar de tandarts en zelf ging ik niet.

Ik die dag een afspraak gemaakt, wist van de zenuwen nog niet meer ons telefoonnummer.

Nu kon ik niet meer terug, eerst een intake gesprek, fotos, de schade opmaken en checken hoe mijn bloeddruk en zuurstof in het bloed was, super lieve vrouw die me wel gerust stelde.

20 mei de grote dag, de nacht ervoor niet geslapen, alleen al van de tandpijn. Was dan ook blij dat de nacht om was en ik kon gaan.

Werd om 10.00 uur naar binnen geroepen, hele grote maar lieve man, die wel door had hoe nerveus ik was, klamme handjes zei hij.

Hmm hmm zei ik, ging in de stoel zitten, infuusje erin en na een paar sec. was ik in dromenland.

Toen ik wakker werd was alles achter de rug. Thuis nog 2 uurtjes verder geslapen, totaal geen pijn gehad en een mooie glimlach.

Wat wil je nog meer.

Hierbij wil ik jullie hele team dan ook hartstikke bedanken vanaf receptie tot Tandarts.

Veronique M.uit O.

17-5-2010

We schrijven het jaar 2001 afspraak bij de tandarts. netjes gegaan bleek dat mijn eigen tandarts niet zat maar een vervanger.
Nu was ik toch al geen grote fan van mijn tandarts, maar hij had me toen der tijd wel over mijn angst heen geholpen, en wist me goed op mijn gemak te stellen. Maar.......de vervanger deed dit dus niet begon meteen te frrutselen in mijn mond en begon met boren.........ja zonder verdoving. toen ik vroeg voor een verdoving gaf hij als antwoord "hoeft niet ik ben toch bijna klaar". Dat was dus meteen de laatste keer dat ik bij de tandarts was geweest.

We schrijven nu het jaar 2010 begin januari begon ik hier en daar wat pijn te krijgen in mijn mond, ik niet gek en nam meteen de telefoon en belde de apotheker op voor goede pijn stillers. na een tijdje van die dingen gesnoept te hebben ben ik dus maar overgegaan naar een ander middel dat wat streker was, en ja hoor dat werkte goed.
Maar op een bepaald moment werkte dit middel dus ook niet meer en we waren dus al meer dan 2 maanden verder, namelijk 29 maart. Ik ben gewoon gaan werken met nachtdienst en net zo snel als de tijd ging, ging de pijn dus ook. Het werd alleen maar erger. 's Morgens thuis gekomen hield ik het niet meer uit van de pijn en begon dan ook heel spontaan te huilen waarna mijn vrouw de telefoon heeft gepakt en is gaan bellen met het Amalia kliniek. Ik kon meteen die zelfde ochtend een uur later terecht. Met knikkende knieën ging ik er dus heen heb een intake gesprek gedaan en de nodige formulieren ingevuld. Daarna werd mijn gebit gescanned, en mocht ik in zo'n luxe ligstoel gaan liggen en kwam er een persoon op mij toe die zich netjes voorstelde. Ik voelde me eigenlijk toch wel meteen op mijn gemak. na wat intensief onderzoek naar mijn gebit (wat er dan nog van over was) hebben we besproken wat we konden doen, of geheel "reviseren" maar dat ging dus een hoop geld kosten en ik moest dan toch blijven terug komen of een gebit maar dan wel met een narcose-behandeling. zonder na te denken heb ik voor het laatste gekozen en de kosten besproken. Ik kwam op de wachtlijst te staan voor de kaakchirurg en na 5 weken kreeg ik een telefoontje dat ik 6 mei langs kon komen. Ik ben toen op de afgesproken tijd gegaan en voelde me dus nog steeds op mijn gemak. daar aangekomen moest ik even wachten en toen wqas ik aan de buurt. Ik mocht weer in die luxe ligstoel gaan liggen, kreeg een prikje met een klein naaldje en...........werd een tijd later wakker en had een stralend wit gebit op de plek waar eerst mijn grafzerkjes stonden. en weet je wat het mooie was ik heb er niets van gemerkt en had ook geen pijn. na twee uur kon ik alweer een beetje drinken en na 4 uur dronk ik al weer koffie en water. ik heb af en toe een pijnstiller moeten pakken omdat het gebit iets drukte maar dat is normaal de kaken zijn opgezwollen en moeten slinken. gisteren ben ik nog even langsgegaan om van het gebit nog iets af te laten slijpen, omdat het bleef drukken. Ik ben er gewoon naar toe gegaan zonder een echte afspraak te maken alleen ff gebeld van wat er aan de hand was. al met al heb ik er misschien 10 minuten gezeten. Ik ging er weer lachend weg.

Achteraf gezien denk ik nu had ik dit maar eerder gedaan. dan had ik nooit zo'n pijn gehad.
ik kan het iedereen aan raden wat angst heeft om eens even bij het Amalia kliniek langs te gaan.

B. uit Eygelshoven

17-5-2010

Goedenavond,

Na lang wikken en wegen heb ik me er toch overheen weten te zetten om eens een afspraak te maken met jullie. Ik liep al een half jaar met toch wel aardige klachten. Telkens weer opnieuw stel je het uit tot dat ik na een vakantie toch wel zon pijn had dat het niet meer ging. Nu of nooit dacht ik en belde op voor een intake gesprek. Toen ik dat thuis zei lachte de vrouw en de kinderen me uit, echter niet van plezier maar omdat ik eindelijk die stap had weten te nemen.

Ok, op intake gesprek en tja, dan gieren ongeacht hoe groot je ook probeert te houden de zenuwen door je keel. Wordt je hier uitgelachen; integendeel het aardige en meegaande van jullie deed me goed en rustig houden. Ik was bang dat ik een vingertje kreeg toegewezen voor mijn slechte gebit, maar integendeel één en al positivisme.

Dan de dag van de waarheid. Na een kleine 10 jaar zou er weer gewerkt worden aan mijn gebit. Zenuwachtig maakte ik me entree, en ja, door deze zenuwachtigheid ga je stomme grapjes vertellen. Gewoon een uiting van nervositeit. Even voorstellen bij de tandarts met assistenten. Terwijl ik de andere kant op keek werd het infuus al aangelegd bij mij. En binnen de kortste tijd was in onder narcose. 1,5 uur werd ik wakker en ik kan me daar weinig van herinneren. Hoe ik goed thuis ben gekomen dan moet je de assistenten en mijn vrouw vragen, maar dat is wat ik hoor zeer goed en vlotjes verlopen. De ingreep en hetgene wat daarna gebeurd is uit mijn geheugen gewist, maar dat maakt mij niets uit.

Wat ik wel weet is dat ik, na een kleine tweede ingreep, me weer lekker voel en dat ik mijn mond, mijn gebit weer laat zien. Ik kan weer ongeremd lachen en eten. Ok, er moet nog een brug inkomen maar dat gat waar ooit twee rotte tanden stonden, dat doet mij niets. Dat wordt het volgende en dat zal me lukken.

Wat me opviel in de periode van intake tot behandeling is dat vele onder ons grote moeite hebben met de tandarts. Na mijn intake kwam ik er voor uit dat de behandeling zou plaatsvinden bij de Amalia-kliniek. Van de reacties verwachten ik niet veel goeds, maar dat viel 100% mee en velen kwamen ervoor uit dat men dat ook het liefst zou willen doen. Het valt gewoon op dat vele waar ik mee praat dezelfde angst voor de tandarts hebben als ik. Heel veel mensen hebben dat en lijden daaronder.

M.v.gr. J. M.

12-4-2010

Hallo,

Ook hier mijn reactie een beetje laat maar beter dan helemaal niet
Ook hoop ik dat iedereen die twijfelt hierdoor weer een beetje over de streep getrokken wordt.

Ik ben ongeveer 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest en ben pas 37 maar heb de knop omgezet er moest wat gebeuren.
Eind januari ben ik geweest voor de intake en wat ik al dacht boven moest alles, nou wat er nog in zat getrokken worden.
Hier kwam een prothese voor in de plaats dus gelijk maar gehapt nou dat viel reuze mee net zo als het maken van de foto's.
Onder moesten 2 kiezen en de verstandskiezen verwijdert worden, omdat het gecompliceerde extracties waren moest ik op de wachtlijst voor de kaakchirurg.
Dat was niet helemaal waar ik op gerekend had, maar alles zou in een behandeling van een uur kunnen dus dat was fijn.
Verder was iedereen reuze vriendelijk zeker de mevrouw van de narcose intake.

Toen kwam na 2 maanden wachten de behandeldag 15 maart van tevoren nachten niet geslapen en al van alle enge dingen bedacht.
Maar goed eenmaal aangekomen plaats genomen in de wachtkamer, en het duurde niet lang of ik was aan de beurt.
Nou eenmaal in de stoel heb ik weinig meer gemerkt, echt professioneel gedaan heb van de prik niets gemerkt.
Het infuus werd aangesloten en ik wilde nog ergens antwoord op geven maar toen was ik al vertrokken.
Voor je idee wordt je vijf minuten later wakker en is het klaar.
Terug naar huis met een handdoek voor mijn mond gezeten, maar het belangrijkste was het is gebeurt.

Napijn heb ik de eerste week wel gehad maar er was aardig gesneden in het tandvlees en het was goed te beheersen met paracetamol.

Nu 4 weken later gaat het super, kan bijna alles weer eten en heb zo goed las nergens last van.
Maar voornamelijk het praten en lachen ik moet er nog aan wennen, maar wat een verschil.
Het gevoel je niet meer te hoeven schamen.
En net zo als zoveel mensen hier had ik het nu maar eerder gedaan.
Had veel nachten met kiespijn en altijd proberen je gebit te verbergen kunnen schelen.

Dus iedereen die twijfelt echt doen, het is echt de moeite waard en van de behandeling merk je niets.
Iedereen bij de Amalia onwijs bedankt.

H uit Naaldwijk

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

13-8-2010

11-8-2010

30-7-2010

27-7-2010

13-7-2010

12-6-2010

12-6-2010

17-5-2010

17-5-2010

12-4-2010

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg